บทที่ 3481 เพิ่มรางวัล

เรียกได้ว่าครั้งนี้ตระกูลฉินเจี้ยนได้ทุ่มกำลังอย่างเต็มที่

สมาชิกนับร้อยที่เป็นกำลังรบขั้นสูงของตระกูล ได้ออกมาโจมตีอย่างพร้อมเพรียงกัน

ม้านับร้อยตัวได้ทะยานออกจากกำแพงเมือง และดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย

"นี่คนของตระกูลฉินเจี้ยนจะไปไหนกันเหรอ?"

"หรือว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น?"

ทุกคนต่างกระซิบกระซาบ

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกับฉินฮว่าไห่ขี่ม้านำอยู่ด้านหน้าสุดของขบวน

ฉินฮว่าไห่ถือกล่องที่เหมือนกันกับชิงหลาง และจับจ้องมองทิศทางระลอกคลื่นของของเหลวภายในกล่อง โดยไม่เคลื่อนย้ายสายตา

"อีกไกลไหม?"

"ไม่ไกลมาก! ดูเหมือนจะอยู่ที่ภูเขาประหลาดที่ห้างออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร....."

ฉินฮว่าไห่ขมวดคิ้วแล้วกล่าว

"ภูเขาประหลาด?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วมองไปยังด้านหน้า แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "ดูเหมือนว่าคนของชิงหลางจะพัวพันอยู่กับเจ้าหมอนั่นแล้ว!"

"พี่ใหญ่ ถ้าหากชิงหลางออกมือเอง พวกเราก็ยิ่งจะต้องเพิ่มความเร็ว ไม่เช่นนั้นขืนชักช้า เกรงว่าสิ่งของจะถูกชิงหลางเอาไปได้!"

ฉินฮว่าไห่กล่าว

"วางใจได้ ไม่รวดเร็วขนาดนั้นหรอก ชิงหลางก็อาศัยยาแกะรอยเหมือนกันจึงสามารถหาเจ้าหมอนั่นพบได้ คงจะไม่ได้รวดเร็วขนาดนั้นหรอก ฉันคาดว่าเขาน่าจะเพิ่งได้พบกับเจ้าหมอนั่นด้วยซ้ำไป!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกล่าวอย่างนิ่งๆ

ฉินฮว่าไห่ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพยักหน้าอย่างเงียบๆ

ทุกคนขี่ม้าพุ่งออกจากกำแพงเมือง แล้วมุ่งตรงไปยังทิศทางของภูเขาประหลาด

แต่ทว่าวิ่งไปได้ไม่นาน จู่ๆ บนเส้นทางเล็กๆ อันเงียบสงัดก็ปรากฏเงาร่างของคนคนหนึ่งที่เดินโซซัดโซเซ

ภาพเงาของคนคนนั้นวิ่งอย่างบ้าคลั่ง อีกทั้งวิ่งไปพลางหันหลังกลับไปมองพลาง ราวกับว่าด้านหลังมีอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวไล่ตามมา

"ดูเหมือนว่าจะเป็นคนของชิงหลาง!"

ในเวลานี้ ฉินเจี้ยนหนู่สังเกตเห็นถึงอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยปากขึ้นมา

เมื่อคำพูดขบลง ทุกคนต่างก็มองพิจารณาคนคนนั้นตามๆ กัน

เสื้อผ้าและป้ายคำสั่งที่อยู่ที่เอวของเขา เป็นของที่ชิงหลางมอบให้จริงๆ!

ฉินฮว่าไห่ขมวดคิ้วขึ้นมา และส่งสายตาให้กับคนที่อยู่ข้างๆ

คนที่อยู่ข้างๆ พุ่งตัวเข้าไปทันที และใช้เท้าถีบคนคนนั้นจนล้ม

"นายท่านไว้ชีวิตด้วย! นายท่านไว้ชีวิตด้วยเถอะ! อย่าฆ่าฉันเลย! อย่าฆ่าฉันเลยครับ!"

คนคนนั้นล้มลงกับพื้น จากนั้นจึงคุกเข่าขอให้ไว้ชีวิตทันที

"คุณเป็นคนของชิงหลางเหรอ?"

ฉินฮว่าไห่เดินเข้าไปแล้วกล่าว

"ใช่....ใช่ครับ...."

"คนของพวกคุณตั้งเป้าไปตามล่ารางวัลไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

"นายท่าน คนของพวกเราตายหมดแล้วครับ ฉัน....ฉันกำลังหนีตายมา! นายท่านได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลยครับ! ขอร้องล่ะ!"

คนคนนั้นกล่าวพลางร้องไห้ฟูมฟาย และแสดงท่าทีอันตกอกตกใจอย่างสุดขีด

แต่เมื่อพูดคำนี้ออกมา ก็ทำให้ทั้งกองกำลังของตระกูลฉินเจี้ยนต้องตกใจเป็นอย่างมาก

"คุณว่าอะไรนะ? คนของพวกคุณตายหมดแล้วเหรอ?"

ฉินฮว่าไห่เบิกตาโพลง และรีบกล่าวถามว่า: "แล้วชิงหลางล่ะ?"

"ตาย...ตายแล้วครับ! ศพถูกเผาไปแล้ว!"

คนคนนั้นกล่าวพลางร้องไห้

ห๊ะ!

คนจำนวนนับไม่ถ้วนอ้าปากค้าง แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

"พี่ใหญ่....จากการคำนวณเวลาแล้ว คนของชิงหลางน่าจะเพิ่งไล่ตามคนคนนี้เจอถึงจะถูก และทั้งสองฝ่ายก็ควรจะเพิ่งเริ่มต่อสู้กัน แต่ทำไม.....ชิงหลางและคนอื่นๆ ถึงตายแล้วล่ะ!?"

ฟันของฉินฮว่าไห่ค่อนข้างสั่นสะท้าน

"ไม่ต้องสงสัยแม้แต่น้อย ชิงหลางน่าจะถูกปลิดชีพตั้งแต่พบหน้ากัน ไม่เช่นนั้นเวลาคงจะไม่สมเหตุสมผล!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ใช่ๆๆ นายท่านพูดถูก นายท่านของพวกเราถูกเจ้าหมอนั่นฆ่าตั้งแต่เพิ่งพบหน้ากันจริงๆ ครับ!"

คนที่คุกเข่าอยู่กับพื้นกล่าวพลางร้องไห้