บทที่ 3482 องครักษ์เทพยุทธ์

ณ สหภาพรางวัลเมืองเพียวเมี่ยว

"พระเจ้าพระเจ้า! ทุกคนรีบดูเร็วเข้า! รางวัลของภารกิจค่าหัวแรกเพิ่มขึ้นอีกแล้ว!"

"แม่งเอ๊ย....ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าวะ? นี่....นี่มันจำนวนเท่าไรกันนี่?"

"ดูเหมือนว่า....ดูเหมือนว่ารางวัลจะเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่านะ!"

"รางวัลก่อนหน้านี้คือยาวิเศษหนึ่งพันชั้นยอด ตอนนี้เป็นสามพันแล้ว!"

"สาม.....สามพัน? พระเจ้า ถ้าหากให้ฉัน ฉันจะไม่กลายเป็นคนร่ำรวยเลยเหรอ!"

ภายในห้องโถงของสหภาพเสียงดังอื้ออึงจนแทบระเบิด

ผู้ฝึกฝนจำนวนนับไม่ถ้วนยืนรวมตัวกันที่หน้าแผ่นศิลาจารึกที่อยู่ตรงกลางห้องโถง และดูตัวเลขที่แสดงบนแผ่นศิลาจารึก แต่ละคนต่างก็ขยี้ตาไม่หยุด

ลักษณะของค่าหัวที่กำหนดโดยสหภาพรางวัลกับเจ้าพ่อค่าหัวนั้นค่อนข้างคล้ายคลึงกัน

แต่ขอบข่ายของสหภาพรางวัลจะกว้างกว่า ภารกิจค่าหัวที่ประกาศก็มีมากกว่า รางวัลค่าหัวก็มีจำนวนมากกว่าด้วย

ถึงอย่างไรนี่ก็คือระบบของเมือง

"แม่งเอ๊ย ยาวิเศษสามพันชั้นยอด! กูไม่พลาดแน่นอน รับเลย!"

ชายคนหนึ่งที่มีร่างกายกำยำและมีศักยภาพราวกับเทพเซียนแห่งแผ่นดินคนหนึ่งได้ตะโกนขึ้นมา และเดินเข้าไปรับคำสั่ง

แต่คนที่อยู่ข้างๆ กลับหัวเราะเยาะขึ้นมา

"ไอ้โง่เอ๊ย คุณอย่าไปรนหาที่ตายเลย!"

"คุณหมายความว่ายังไง?"

"คนอื่นกล้ามอบรางวัลให้เป็นยาวิเศษสามพันชั้นยอดได้ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าภารกิจนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนกับที่คุณจินตนาการหรอก! ค่าตอบแทนที่มากมักจะสัมพันธ์กับความเสี่ยงเสมอ! ศักยภาพของคุณเทียบได้กับค่าหัวจำนวนมหาศาลแบบนี้เหรอ? ดูตัวเองหน่อยเถอะ!"

เพียงพูดคำนี้ออกมา ชายคนนั้นก็รู้สึกอายจนหน้าแดง และเดินจากไปอย่างเศร้าสร้อย

ชายคนนั้นพูดมีเหตุผล

แต่ในสถานที่ก็เต็มไปด้วยคนที่ตื่นตาตื่นใจกับผลประโยชน์ จนไม่ฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น และรับคำสั่งไปโดยตรง จากนั้นก็ออกไปยังจุดมอบรางวัลทันที

ในเวลานี้ ที่หน้าประตูห้องโถงใหญ่ได้มีเสียงอื้ออึงดังขึ้นมา

จากนั้นก็เห็นชายคนหนึ่งขี่ม้าเข้ามา

"ใครวะที่บ้าขนาดนี้? คาดไม่ถึงว่าจะกล้าขี่ม้าเข้ามาในจุดมอบรางวัลเลยเหรอ?"

บางคนแอบบ่นพึมพำ

แต่เมื่อพูดคำนี้จบลง ก็ถูกเพื่อนที่อยู่ข้างๆ ปิดปากเอาไว้

"มึงแม่งไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง? นั่นคือองครักษ์เทพยุทธ์! ถ้าหากคำพูดของมึงถูกคนอื่นได้ยืนเข้า รับรองเลยว่ามึงจะต้องตายยังไงก็ยังไม่รู้เลย!"

"อะไรนะ? องค์....องครักษ์เทพยุทธ์?"

คนคนนั้นตกใจจนเข่าอ่อน ไหนเลยจะกล้าเอ่ยปากพูดอีก?

ผู้มาเยือนเป็นชายหน้าตาหล่อเหลาสวมชุดลายต้นไผ่ ชายคนนั้นมีคิ้วรูปดาบดวงตาเป็นประกาย มีบุคลิกสง่าผ่าเผย มีหยกห้อยอยู่ที่เอว กุมบังเหียนด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกข้างหนึ่งถือดาบยาว

"คารวะนายท่าน!"

"คารวะนายท่าน!"

"คารวะนายท่าน!"

....

ทุกคนที่อยู่ภายในโถงใหญ่ต่างก็หลีกทางให้ม้า และโค้งคำนับ แสดงความเคารพอย่างต่อเนื่อง

แต่ชายที่อยู่บนหลังม้าไม่ได้ชำเลืองมองคนเหล่านี้ด้วยซ้ำไป เขาจับจ้องไปที่แผ่นศิลาจารึกรางวัล เขาอ่านคำบรรยายของค่าหัวแรกอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็คว้าฝัก และหยิบป้ายคำสั่งที่วางอยู่ข้างใต้แผ่นศิลาจารึกไป

ฟิ้ว!

ป้ายคำสั่งแผ่นหนึ่งลอยขึ้นมา และตกลงบนมือของเขา

จากนั้นชายผู้นั้นก็หันหลังกลับ และวางมาดออกจากจากห้องโถงใหญ่

"ว้าว!"

ในสถานที่เกิดเสียงอึกทึกขึ้นมาอีกครั้ง

"คาดไม่ถึงว่าองครักษ์เทพยุทธ์จะรับค่าหัวด้วย!"

"พระเจ้า เป้าหมายของค่าหัวนี้จะต้องซวยอย่างแน่นอน!"

"ตายแน่! คนคนนี้จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!"

"องครักษ์เทพยุทธ์ลงมือเอง....ไม่อยากจะเชื่อเลย! น่ากลัวจริงๆ!"

เสียงพูดอันตกตะลึงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทุกคนต่างก็ไม่อยากจะเชื่อ

คนบางคนที่อยากจะลองดูเฉยๆ เมื่อเห็นฉากนี้ ก็ยอมแพ้ไปโดยสิ้นเชิง

มีองครักษ์เทพยุทธ์ลงมือแล้ว รางวัลนี้ ก็คงจะไม่ตกถึงมือของพวกเขาแล้ว

เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ หลังจากที่องครักษ์เทพยุทธ์รับป้ายคำสั่งไป มาตรฐานค่าหัวแรกก็ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

นี่คือคำแนะนำที่สหภาพรางวัลมอบให้ หลังจากที่ผู้แข็งแกร่งระดับสูงรับคำสั่ง เพื่อเป็นการบอกคนต่อไปที่ต้องการจะรับคำสั่ง ว่าไม่จำเป็นต้องรับค่าหัวนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียพลังไปโดยเปล่าประโยชน์

"มาแล้ว! มาแล้ว!"

ด้านหน้าเนินสูงนอกภูเขาประหลาด สมาชิกคนหนึ่งของตระกูลฉินเจี้ยนควบม้าเข้ามา แล้วกล่าวกับฉินฮว่าไห่และพรรคพวกที่รออยู่ทางด้านนี้ด้วยความตื่นเต้นว่า: "หัวหน้า ผู้เฒ่ารอง! มีคนรับค่าหัวและเข้ามาแล้วครับ! มีคนมาแล้ว!"

คนของตระกูลฉินเจี้ยนได้ยินคำพูดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะดีใจ และมองไปตามๆ กัน

เป็นเช่นนั้นจริงๆ

กลุ่มคนประมาณ 100 คนเฆี่ยนม้าวิ่งห้อเข้าไปยังภูเขาประหลาด