บทที่ 3486 แพ้แล้วเหรอ?

โจมตีไม่ได้!

โจมตีไม่ได้โดยสิ้นเชิง!

สีหน้าของฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ไม่ไกลเคร่งขรึมขึ้นมา แล้วกล่าวขึ้นทันทีว่า: "คุณหลิน! คุณไม่สามารถเอาชนะองครักษ์เทพยุทธ์ได้! รีบหนีไปเถอะ!"

"ยาแกะรอยในตัวฉัน ฤทธิ์ของมันยังไม่หายไป ฉันจะหนีไปไหนได้ล่ะ?"

หลินหยางใช้มีดค้ำลงไปบนพื้น และประคองร่างให้ลุกขึ้นยืนขึ้นมาอย่างช้าๆ

ฉินเจี้ยนหนู่เงียบไม่พูดจา

"ในเมื่อหนีไม่พ้น เช่นนั้นก็ยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง และให้ฉันสังหารซะเถอะ แน่นอนว่า ก่อนที่จะสังหารคุณ ก็ให้นำวิธีหายตัวนี้มาบอกกับฉันด้วย! เช่นนี้ ฉันก็อาจจะมอบความสุขให้แก่คุณได้!"

องครักษ์เทพยุทธ์ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"อยากจะรู้ว่าฉันหายตัวได้ยังไงเหรอ? ก็คงจะต้องดูความสามารถของคุณด้วย!"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"ดื้อดึงยิ่งนัก!"

ในดวงตาขององครักษ์เทพยุทธ์แสดงความโกรธเคือง และแอบทอดถอนใจ จากนั้นจึงยกมือขึ้นแล้วสะบัดดาบออกไปทันที

ฟิ้วๆๆ .....

พลังของดาบราวกับระลอกคลื่นขนาดใหญ่ที่โหมซัดสาด

หลินหยางหลบซ้ายขวาในทันที

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นพลังดาบที่รวบรวมด้วยพลังแห่งสวรรค์อันบริสุทธิ์ที่สุด!

ระดับของความแหลมคม ไม่จำเป็นต้องสงสัย เกรงว่ารถถังที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังสามารถถูกมันตัดขาดได้อย่างง่ายดาย

หลินหยางหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวกันก็ชูมีดเทียนเซิงขึ้นและสะบัดพลังมีดออกไปยังองครักษ์เทพยุทธ์

แต่ชัดเจนว่าระดับความแข็งแกร่งของพลังมีดของเขาไม่สามารถรุกรานองครักษ์เทพยุทธ์ได้

เห็นเพียงว่าองครักษ์เทพยุทธ์แอบยกยิ้มมุมปาก แสดงความเหยียดหยาม จากนั้นก็บีบนิ้วมือข้างซ้าย และแยกพลังมีดเหล่านั้นที่จู่โจมเข้ามา

ตูม!

ตูม!

ตูม.....

พลังมีดระเบิดออกทั้งหมด

ราวกับว่าถูกพลังอะไรบางอย่างฟันจนละเอียด

หลินหยางกัดฟันแน่น แต่ก็อดทนไม่วางมือ เพิ่มพลังในการทำลายล้างไปพลาง และเพิ่มระดับความรวดเร็วไปพลาง

"เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์!"

"ฉันบอกแล้วว่า ในสายตาของฉัน คุณก็คือผู้ที่อ่อนแอ ไม่ได้แตกต่างอะไรกับมดที่อยู่บนพื้นหรอก! คุณไม่อาจเอาชนะฉันได้หรอก!"

"คุณกำลังเสียเวลา และคิดที่จะกระตุ้นให้ฉันโมโห! ฉันแนะนำว่าตอนนี้ทางที่ดีที่สุดคุณควรจะวางอาวุธและคุกเข่าลงตรงหน้าฉันซะ ไม่เช่นนั้นฉันจะถลกหนังตัดเส้นเอ็นของคุณ และใช้ดาบฟันคุณให้เละเป็นหมื่นๆ ชิ้น! ฉันรับรองได้!"

องครักษ์เทพยุทธ์ยิ้มอย่างเยือกเย็น กล่าวไปพลางเริ่มทำการโจมตีไปพลาง

ถึงแม้ว่าพลังดาบจะแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ยังคงไม่อาจเข้าใกล้องครักษ์เทพยุทธ์ได้

ในที่สุด!

ตึง!

หลินหยางที่คอยหลบเลี่ยงอย่างต่อเนื่องในที่สุดก็พลาด และถูกพลังดาบโจมตีร่างอย่างรุนแรง

ตูม!

พลังดาบระเบิดออก ร่างของเขาลอยออกไปอีกครั้ง หลังจากที่หมอกเลือดระเบิดออก เขาก็ล้มลงก็พื้นอย่างแรง

"แพ้แล้วเหรอ?"

ฉินเจี้ยนหนู่มองตาค้าง

บนร่างของหลินหยางปรากฏรอยดาบยาว ตั้งแต่ไหล่ขวายาวไปถึงท้องด้านซ้าย

รอยดาบลึกเป็นอย่างมาก ราวกับเหวลึก เลือดสีแดงสดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

เห็นได้ชัดว่า รอยดาบนี้แทบจะฟันเขาจนขาด

"เฮ้?"

องครักษ์เทพยุทธ์มองหลินหยางด้วยความประหลาดใจ: "คาดไม่ถึงว่าร่างกายของคุณจะสามารถต้านทานการโจมตีนี้ได้? ช่างน่าเหลือเชื่อ ดูเหมือนว่าระดับความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อของคุณจะไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!"

ในดวงตาขององครักษ์เทพยุทธ์ปรากฏความประหลาดใจออกมาอย่างต่อเนื่อง