บทที่ 3494 ทำตัวเองให้ดีๆ แล้วกัน

"ห๊ะ?"

เมื่อเห็นถึงสถานการณ์นี้ คนตระกูลฉินเจี้ยนมีสีหน้าหม่นหมอง ในใจเหลือเพียงความสิ้นหวัง

หากสายฟ้าฟาดลงมาอีก พวกเขาไม่สามารถต้านทานได้อย่างแน่นอน

พวกเขาในเวลานี้เหมือนกับเป้าลูกดอกที่มีชีวิต ที่ถูกโจมตีโดยหลินหยาง

"มันจบแล้ว!"

ฉินเจี้ยนหนู่หลับตาลง และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตด้วยท่านหลิน! ได้โปรดไว้ชีวิตเราด้วย!"

"เป็นเพราะพวกเราไร้ปฏิภาณไหวพริบ ได้โปรดไว้ชีวิตเราด้วยเถอะ!"

"แผนที่หมื่นดาบกับฮวาเจี้ยนปี่เป็นของคุณทั้งหมด!"

ฉินฮว่าไห่และคนอื่นๆ ยังคงขอความเมตตาไม่หยุด

แต่ฉินฮว่าเพียวปั๋วเลือกที่จะยอมแพ้

ในที่สุด!

เปรี้ยง!

ด้วยเสียงฟ้าร้องอันดังกึกก้อง สายฟ้าก็ฟาดลงมาอีกครั้ง

ผู้คนเบิกตาโพลง จ้องมองไปยังสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างตกตะลึง

แต่สายฟ้าไม่ได้ตกลงมาในกำแพงน้ำแข็ง แต่มันฟาดลงไปที่กำแพงน้ำแข็งด้านนอกอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือน เกิดฟ้าแลบฟ้าร้องไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวกำลังโหมกระหน่ำอยู่นอกกำแพงน้ำแข็ง มันช่างน่ากลัวจริงๆ

ทุกคนต่างตกตะลึง

ฟาดลงมาไม่ตรงเหรอ?

ไม่ใช่สิ เป็นหลินหยางที่จงใจนำสายฟ้าฟาดออกไปทางด้านนอกต่างหาก!

คนตระกูลฉินเจี้ยนตะลึงงัน

นี่คือหลินหยางต้องการทำอะไรกัน?

ฟรึ่บ!

ในเวลานี้ หลินหยางได้ลงมาจากท้องฟ้า และตรงเข้าไปหาฝูงชน

"เพื่อเห็นแก่หน้าคุณหนูฉินเจี้ยน ฉันจะไว้ชีวิตพวกคุณสักครั้งหนึ่ง!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"จริงเหรอ? ขอบพระคุณท่านมาก! ท่านหลิน!"

"ขอบพระคุณ! ขอบพระคุณท่านอย่างสูง ท่านหลิน!"

"เรารอดแล้ว!"

คนตระกูลฉินเจี้ยนดีใจอย่างมาก และคำนับไม่หยุด

ฉินเจี้ยนหนู่แปลกใจอย่างยิ่ง

เธอมองอย่างตกตะลึง และชั่วขณะก็ทำอะไรไม่ถูก

"คุณหนูฉินเจี้ยน นับตั้งแต่นี้ไป คุณและฉันจะไม่ติดหนี้บุญคุณต่อกันอีก"