บทที่ 3495 คนที่ทำให้ตระกูลล่มสลายคือคุณ

คำพูดนี้ของหลินหยางหมายความว่ายังไง?

เป็นการกล่าวเตือน?

หรือเป็นการเตือนสติ?

ฉินเจี้ยนหนู่นั่งอยู่บนก้อนหินข้างๆ สายตาเหม่อลอย เหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"ไปแล้วใช่ไหม?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง และเอ่ยถาม

ในน้ำเสียงยังคงสั่นเครือเล็กน้อย

ฉินฮว่าไห่ที่อยู่ข้างๆ รู้สึกประหลาดใจ

เขายังคงเห็นพี่ใหญ่มีท่าทีเช่นนี้เป็นครั้งแรก

"พี่ใหญ่ คุณ....คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ฉินฮว่าไห่เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ไม่เป็นไร.....ฉัน....ฉันไม่เป็นไร....."

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "เจ้าหมอนั่นไปก็ดีแล้ว รีบกลับกันเถอะ กลับไปเดี๋ยวนี้เลย!"

"ตกลง ตกลง....."

ฉินฮว่าไห่พยักหน้า รีบเรียกให้คนมาหามคนบาดเจ็บ และเตรียมออกไปจากสถานที่วุ่นวายแห่งนี้

"พ่อคะ ตอนนี้เราควรจะทำอย่างไรดี?"

ฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ทางด้านนั้นดูเหมือนว่าจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเดินไปข้างหน้า และเอ่ยถามทันที

"แกมีข้อเสนออะไรดีๆ บ้างล่ะ?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเหลือบมองลูกสาวตนเอง และเอ่ยถามขึ้นมา

"พ่อ ถึงแม้ว่าคุณหลินจะไม่ได้ฆ่าเรา แต่เราได้ผิดใจกับเทพยุทธ์ไปแล้ว องครักษ์เทพยุทธ์คนนี้ตายอยู่ที่นี่ ไม่สามารถช่วยชีวิตได้ เรื่องนี้จะต้องไปถึงหูเทพยุทธ์อย่างแน่นอน หากเขารู้ว่าองครักษ์ของเขามารับรางวัลค่าหัวจนต้องตาย จะต้องตำหนิเราอย่างแน่นอน! เราจะต้องย้ายครอบครัวของเรา และออกไปจากชีพจรมังกรใต้ดินจะเป็นการดีที่สุด!"

ฉินเจี้ยนหนู่รีบกล่าวออกมา

"แต่ถ้าเราไปแล้ว เช่นนั้นเราจะไม่เหลืออะไรเลย! เราจะต้องสละทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ที่นี่ไป แกเข้าใจไหม?"

ดวงตาของฉินฮว่าเพียวปั๋วหรี่ลงเล็กน้อย และกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ฉินเจี้ยนหนู่ตัวสั่นเทา มองฉินฮว่าเพียวปั๋วอย่างไม่อยากจะเชื่อ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"พ่อ คุณ....คุณหมายความว่ายังไง?"

"ฉิงเอ๋อร์ ลูกผู้ชายจำเป็นจะต้องยืดได้หดได้ ก่อนหน้านี้ฉันก็ยอมจำนนมาแล้ว เพียงเพื่อช่วยให้มีชีวิตรอด แต่ไม่ใช่เพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ สภาพแวดล้อมของชีพจรมังกรใต้ดินที่เอื้ออำนวยเป็นพิเศษ การฝึกฝนอยู่ที่นี่ จะแข็งแกร่งกว่าที่อื่นมาก ตระกูลฉินเจี้ยนของเราอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคนแล้ว จะย้ายออกไปเพราะฉันได้อย่างไร?"

"เช่นนั้นคุณ....."

"ถ้าอยากมีชีวิตรอด ก็หนีไปคนเดียวเถอะ เราจะยอมเข้าสวามิภักดิ์ด้วยตนเอง!"

"เข้าสวามิภักดิ์?"

ฉินเจี้ยนหนู่ถอยไปสองสามก้าว สีหน้าซีดเผือด คนทั้งคนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะยืน

"เอาคนมา นำศพขององครักษ์เทพยุทธ์ไปบรรจุให้ดี และเลือกโลงที่ดีที่สุด จากนั้นคนในตระกูลทั้งให้ตามฉันไปพบกับท่านเทพยุทธ์ เพื่อยอมรับผิดและขอโทษ!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ครับ หัวหน้าตระกูล!"

"ชิ้ง!!"

ทันใดนั้นฉินเจี้ยนหนู่ก็ชักดาบออกมา และพุ่งเข้าไปยังศพนั้นอย่างบ้าคลั่ง เพื่อต้องการที่จะฟันศพที่ดำไหม้เกรียมนั้นให้แหลกเป็นชิ้นๆ

ฉินฮว่าเพียวปั๋วมีสีหน้าตกตะลึง เขายื่นมือออกไปทันที และจับข้อมือของฉินเจี้ยนหนู่เอาไว้แน่น

"ปล่อยนะ ปล่อยฉันนะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่ร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง และต่อสู้ดิ้นรนไม่หยุด

ฉินฮว่าไห่ ฉินเจี้ยนลี่และคนอื่นๆ รีบเข้ามากดฉินเจี้ยนหนู่เอาไว้ทันที

"แกเสียสติไปแล้วเหรอ?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วโกรธอย่างมาก เขาตบหน้าฉินเจี้ยนหนู่อย่างแรง

ฉินเจี้ยนหน้าหัน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าอันขาวผ่องมีรอยมืออย่างเห็นได้ชัด

ฉินฮว่าเพียวปั๋วยังไม่หายโมโห เขาแยกนิ้วมือทั้งห้าของฉินเจี้ยนหนู่ออกทันที และแย่งดาบนั้นมา

"ถ้าบนร่างกายของท่านองครักษ์เทพยุทธ์มีรอยดาบของตระกูลฉินเจี้ยน เราจะอธิบายกับท่านเทพยุทธ์ว่ายังไง?"