ตอนที่ 3498
บทที่ 3502 นี่คือเรื่องจริงเหรอ?
October 21, 2026
อวี่ปี้หงเบิกตาโพลงกว้าง ไม่พูดอะไร แต่ใบหน้ากลับซีดเผือดเป็นอย่างมาก
ที่หลินหยางพูดแต่ละคำ มันทิ่มแทงใจเธอ
เธอไม่ใช่คนโง่ มาถึงขนาดนี้แล้วเธอจะดูไม่ออกเหรอ?
“ไอ้หนุ่ม หุบปาก ทำไมถึงได้กล้าพูดหลอกลวงแบบนี้?”
เจ้าตำหนักชิงเหลียนตะคอกใส่ จากนั้นมองไปทางอวี่ปี้หง“อวี่ปี้หง คนผู้นี้พูด เธอจะเชื่อเหรอ? ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะจัดการคนผู้นี้เอง!”
อวี่ปี้หงเม้มริมฝีปาก แต่กลับไม่ก้าวเดิน
เจ้าตำหนักชิงเหลียนเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีแดงเต็มไปด้วยความอำมหิต
“ผู้บัญชาการอวี่ เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ?”
“นายท่าน ปี้หงขออนุญาติถาม ดวงตาของฉัน…รักษาได้หรือไม่?”
อวี่ปี้หงรวบรวมความกล้า เงยหน้ามาถาม
เจ้าตำหนักชิงเหลียนจ้องเขม็งใส่เธอ หลังจากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เป็นแบบนี้นี่เอง ดูอย่างนี้ไอ้นี่คงพูดอะไรกับเธอแล้วสินะ ถึงได้ดึงดูดสมองความคิดของเธอแบบนี้ กล้าขัดคำสั่งของฉัน! อวี่ปี้หง ฉันเก็บเธอมาเลี้ยง ฉันให้ข้าวให้น้ำเธอ สั่งสอนทักษะวรยุทธเธอ จนฉันให้เธอเป็นผู้บัญชาการตำหนักชิงเหลียน ฉันให้เธอมีฐานะสูงส่ง เธอตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ?”
“นายท่าน….”
“อย่าว่าแต่ฉันรักษาเธอไม่ได้เลย ต่อให้ฉันรักษาเธอได้ บุญคุณที่ฉันมีต่อเธอ ยังไม่พอที่จะให้เธอไปตายได้งั้นเหรอ?”
พอได้ฟังคำพูดนี้ มันเหมือนมีดเล่มหนึ่งอยู่ที่คอของอวี่ปี้หงแล้ว
เธออ้าปางค้าง ไม่รู้ว่าจะตอบโต้ยังไง
ผ่านไปสักพักหนึ่ง เธอคุกเข่าลง“ปี้หงโง่เขลา เกือบจะถูกคนชั่วล่อลวง นายท่านโปรดอภัยด้วย!”
“สำนึกผิดตอนนี้ ยังไม่สาย รีบไปทำตามคำสั่งเถอะ เดี๋ยวฉันจะจัดการไอ้คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้”
เจ้าตำหนักชิงเหลียนพูดอย่างราบเรียบ จากนั้นรวบรวมพลังแห่งสวรรค์ เตรียมจะจัดการหลินหยาง
อวี่ปี้หงจ้องหลินหยางด้วยสายตาเย็นชา และไม่คิดที่จะลงมือ
มีเจ้าตำหนักลงมือเอง เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้จะต้องตายแน่นอน!
แต่เวลานี้ จู่ๆหลินหยางก็พูดเหยียดหยามว่า“คนหนึ่งเด็ดเดี่ยวและองอาจผึ่งผาย คนหนึ่งวาทะเต็มไปด้วยสัจธรรม! เจ้าตำหนักชิงเหลียนใช่ไหม? คุณไร้ยางอายจริงๆ! นับถือ! นับถือเลย!”
“สามหาว!”
อวี่ปี้หงเดือดดาล ลุกขึ้นหมายจะโจมตี
แต่หลินหยางกลับไม่หวาดกลัว เขาหันมามองอวี่ปี้หง แล้วพูดว่า“คุณอยากรู้ไหมว่าทำไมตาของคุณถึงเป็นแบบนี้?”
“ดวงตาของฉันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิดแล้ว!”อวี่ปี้หงพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม
“ใช่ เกิดมาก็เป็นแบบนี้แล้ว แต่…ดวงตาของคุณไม่มีทางแย่งชิงชีวิตของคุณ และการใช้ยาและการปรับแก้ภายหลังทำให้ดวงตาของคุณแย่ลง ทำให้ตั้งแต่เด็กจนโตคุณถูกทรมาน!”
“ถ้าผมเดาไม่ผิด เธอวิจัยศึกษาดวงตาของคุณมาโดยตลอด ทำให้คุณรู้สึกทรมาน ทุกสามวันอาการของคุณจะกำเริบ คุณจะทรมานแบบตายทั้งเป็น! นอกเหนือจากนี้ ทุกคืนที่มีพระจันทร์เต็มดวง จะมีสารเหลวแปลกๆไหลออกมาจากดวงตาของคุณ แผดเผาผิวหนังคุณ!”
“ความเป็นจริงคุณจะไม่ตายเร็วแบบนี้หรอก ถ้าเธอไม่ศึกษาดวงตาของคุณ คุณสามารถใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ “
“แน่น่าเสียดาย เธอเห็นคุณเป็นเครื่องมือมาโดยตลอด เห็นคุณเป็นเหมือนหนูตัวหนึ่ง!”
“คนแบบนี้ คุณยอมขายชีวิตให้เธอได้ยังไง?คุณซื่อสัตย์กับเธอได้ยังไง?”
“ไม่รู้สึกว่ามันตลกเหรอ?”
หลินหยางพูดความจริงออกมาทั้งหมด
พอได้ยินคำพูดนี้ อวี่ปี้อวี่ถอยหลังกรู สีหน้าซีดเผือดอย่างมาก
หลินหยางพูดอาการของเธอออกมาได้อย่างชัดเจน ไม่มีการปลอมแปลงเลยแม้แต่น้อย
ถึงแม้อวี่ปี้หงไม่อยากจะเชื่อก็ไม่ได้แล้ว….
เธอเงยหน้าขึ้น มองไปทางเจ้าตำหนักชิงเหลียนด้วยสายตาเหม่อลอย ปากก็พ่นคำพูดออกมา
“เจ้าตำหนัก…คือ….คือเรื่องจริงเหรอคะ?”
เจ้าตำหนักมองทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา แต่ไม่ได้เถียงข้างๆคูๆอะไร
“ดูอย่างนี้แล้วฉันดูถูกแกเกินไป! บัดซบ คิดไม่ถึงว่าแวบเดี๋ยวแกก็ดูอาการของนังนี่ออก แกน่าจะมีทักษะทางการแพทย์สินะ”
อวี่ปี้หงหายใจถี่ยิบ“นายท่าน นี่…นี่คือเรื่องจริงเหรอคะ?”
“ไม่อย่างนั้นล่ะ?”
เจ้าตำหนักชิงเหลียนพูดด้วยความไม่พอใจว่า“ฉันเก็บเธอมา เพราะถูกใจความแปลกของดวงตาเธอ เลยอยากจะวิจัยศึกษา อย่างไรก็ตาม ฉันได้ทำการทดลองกับเธอมานับพันครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้อะไรเลย ฉันไม่สามารถวิเคราะห์ความลึกลับของดวงตาเธอได้เลย แต่สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจก็คือ เธอรอดชีวิตจากการทดลองนับพันครั้งของฉันมาได้อย่างปาฏิหาริย์ น่าแปลกใจจริงๆ "
“ทดลอง? การทดลองแปลกประหลาดที่เมื่อก่อนคุณพูดกับฉันนั้น ที่แท้คือการทดลองกับฉันเหรอ?”
“ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าชีวิตของเธอมีค่ากับฉันเหรอ? อ้อ ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียวนะ ถึงยังไงที่ผ่านมาเธอก็ทำภารกิจมากมายหลายเรื่องให้ฉันอยู่!”
เจ้าตำหนักชิงเหลียนพูดอย่างราบเรียบ เหมือนพูดเรื่องธรรมดาทั่วไป
อวี่ปี้หงกำหมัดแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความทรมานและเดือดดาลอย่างชัดเจน
“เพราะฉะนั้น เลยให้ฉันไปขโมยต้นเทพยุทธ์….”