บทที่ 3503 คุณจบเห่แล้ว!

จิ่วอวี่มาแล้ว

แต่เขาถูกลากออกมา

เขาในเวลานี้ เปลือยทั้งตัว ในคอมีโซ่ ฟันในปากหลุดออกมาหมด หูถูกตัด แต่กลับถูกเย็บด้วยหูหมา

ไม่ใช่แค่นี้ เนื้อบริเวณแขนขาของเขายังถูกหั่น มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด

สภาพน่าเวทนาแบบนี้ ทำให้คนถึงกับขนลุกซู่

ดวงตาของเขาไร้ชีวิตชีวา เหลือเพียงแค่ความสิ้นหวังเปล่งประกายอยู่

แต่ตอนที่เขาเห็นหลินหยาง จิ่วอวี่เหมือนเจอความหวัง

“ฮือๆ….อือๆๆๆ….”

จิ่วอวี่ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง อยากจะพูดออกมา แต่ปากถูกเย็บทำให้เขาพูดไม่ได้

คนที่อยู่ข้างๆเห็นแบบนี้ จึงเอาแส้มาเฆี่ยนลงบนตัวของจิ่วอวี่

ชั่วพริบตาเดียว ผิวหนังของจิ่วอวี่ก็แตกปริออก เลือดไหลรวยริน….

หลินหยางสายตาเย็นชา จากนั้นเดินไปหาจิ่วอวี่

“หยุด!”

คนผู้นั้นที่ถือแส้อยู่ตะคอกขึ้น

“ไสหัวไป”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

“แม่งรนหาที่ตาย!”

คนผู้นั้นตะคอกด่า จากนั้นยกแส้ฟาดมาทางหลินหยาง

แต่แส้ยังไม่ฟาดลง หลินหยางก็สะกิดนิ้ว ขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ทำลายแส้นั้นจนแหลกลาญ แทงเข้าไปในคอของคนผู้นั้น

คนผู้นั้นไม่ทันได้ร้องออกมา ก็ล้มตึงตายไปทันที

หลินหยางเดินมาข้างหน้า หยิบเข็มออกมา แกะรอยเย็บบนปากของจิ่วอวี่ออก เวลาเดียวกันก็ดึงหูหมาของเขาออก จากนั้นให้เขากินยาลงไป

“ท่าน ในที่สุดท่านก็มาแล้ว ผมนึกว่าผมจะต้องตายอยู่ที่นี่ซะแล้ว ดีจริงๆ ในที่สุดท่านก็มา….ฮือๆๆๆ….”

จิ่วอวี่เหมือนได้ชีวิตใหม่ เขาโผเข้าไปร้องไห้ในอ้อมกอดของหลินหยาง

เขานึกว่าตัวเองจะถูกหลินหยางทอดทิ้งเสียแล้ว

คิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะมาถึงตำหนักชิงเหลียน….

“คุณพักผ่อนก่อน เดี๋ยวจากนี้ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ท่าน…ทักษะของผมถูกทำลายแล้ว ชีพจรลมปราณถูกทำลาย ผมเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว”

จิ่วอวี่เช็ดน้ำตาพูดขึ้น

หลินหยางได้ฟัง จึงรีบแมะชีพจรให้จิ่วอวี่ จากนั้นขมวดคิ้วเป็นปม

“รากฐานถูกทำลาย ถ้าฟื้นฟูนั้นยากมาก….”

หลินหยางลุกขึ้น หันไปจ้องเจ้าตำหนักชิงเหลียน“ฝีมือของคุณนี่ร้ายจริงๆ”