บทที่ 3504 ทำไมผมต้องกลัวคุณ?

เมือกพิษโหดร้ายทารุณเช่นนี้ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

มันเหมือนสิ่งมีชีวิต แทะกัดผิวหนังของหลินหยางไม่หยุด จากนั้นทะลวงเข้าไปในร่างกาย

ดูเหมือนกระดูกเทพสูงสุดก็ไม่สามารถมองข้ามพลังพิษนี้

“คือพิษกัดกร่อนกระดูกและหัวใจ!”

อวี่ปี้หงเหมือนรู้ความน่ากลัวของพลังพิษนี้ จึงตะโกนด้วยความตกใจขึ้นว่า:“หลินหยาง คุณต้องหยุดลงทันที รีบขับล้างพิษ ไม่เช่นนั้นพิษกัดกร่อนหัวใจและกระดูกจะกัดแทะภายในหนึ่งนาที แม้แต่กระดูกของคุณก็ไม่เหลือเศษ”

แต่ว่า..หลินหยางคล้ายกับว่าไม่ได้ยินที่อวี่ปี้หงพูด เขาถือดาบขึ้นมาอีกครั้ง และฟาดฟันไปที่เจ้าตำหนักชิงเหลียน

เจ้าตำหนักชิงเหลียนแววตาสั่นไหว

เธอไม่เคยเห็นคนบ้าคลั่งแบบนี้มาก่อน

“ลุกขึ้น!”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนตะคอกขึ้น ร่างเหมือนขนหงส์ปลิ้วสะบัดออกไป

แต่หลินหยางขับเคลื่อนเอาเงาดาบนับหมื่นออกมา เหมือนปากใหญ่ พุ่งกลืนกินไปที่เจ้าตำหนักชิงเหลียน

เจ้าตำหนักชิงเหลียนเร่งพลังหลบซ่อนทันที

แต่ครั้งนี้ เธอถอยถึงขอบกำแพงแล้ว

อยากจะหลบหนี ก็ไม่ทันแล้ว

ฮูลา!

ปราณดาบผ่านร่าง ทำให้บนร่างกายของเจ้าตำนักชิงเหลียนปรากฎรอยเลือดอยู่หลายจุด ส่วนคนก็หล่นลงมาจากท้องฟ้า

เธอพลิกตัวในอากาศ ยืนบนพื้นอย่างมั่นคง แต่กลับไม่สามารถจู่โจมได้ และตอนนี้เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ สายตาจึงมองไปทางที่ครอบดวงตาของตัวเอง

สิ่งที่เห็นคือที่ครอบดวงตาแยกออกเป็นสองส่วนมันหล่นจากบนใบหน้าเธอช้าๆ และลอยลงมาสู่พื้น

รอยดาบอันดุร้ายฟาดมาตรงหน้าเจ้าตำหนักชิงเหลียน

นาทีนี้ ทุกคนได้เห็นใบหน้าของเจ้าตำหนักชิงเหลียนอย่างชัดเจน

จิ่วอวี่ชะงักงัน

อวี่ปี้หงไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาเบิกโพลงกว้าง

คนของตำหนักชิงเหลียนที่พุ่งเข้ามาก็ตะลึงกันทุกคน

สิ่งที่เห็นคือใบหน้าแก่ๆของเจ้าตำหนักชิงเหลียน ผิวหนังเขียว หน้าผากมีหนึ่งดวงตา ข้างซ้ายและขวามีริมฝีปาก จมูกแยกออก บริเวณรอยแตกมีเขี้ยวที่ยื่นออกนอกปาก ในดวงตามีตาดำสี่ลูก

“สัตว์…สัตว์ประหลาด….”

จิ่วอวี่ตกใจจนฉี่ราด

อวี่ปี้หงมองด้วยความตกตะลึง เธอเหมือนหยุดหายใจ

รอยดาบลึก แต่ก็ฟาดจนมีเลือดออกมา

เลือดไหลกระฉูด ทำให้ใบหน้าแถบหนึ่งของเจ้าตำหนักชิงเหลียนแดงก่ำ และมันยิ่งทำให้ใบหน้าอัปลักษณ์น่ารังเกียจของเธอนั้นน่ากลัวมากขึ้น

“มิน่าล่ะคุณถึงใช้หน้ากากปิดบังใบหน้า ที่แท้แม้แต่หน้าตัวเองยังทำการปรับแก้!”

หลินหยางจ้องมองเจ้าตำหนักชิงเหลียน นัยน์ตาแฝงไปด้วยความสมเพช

“ทำไมเหรอ? หรือว่าการปรับแก้ของฉันไม่สำเร็จเหรอ?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:“ฉันมีสายตาที่มองได้มากกว่าคนปกติ มีใบหน้า อวัยวะ ปากมากมายช่วยเร่งขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ ฉันแข็งแกร่งกว่าคนอื่น! ฉันคือผลงานยอดเยี่ยมที่สุดสมบูรณ์แบบที่สุด มีปัญหาอะไรไหม?”

“เพราะฉะนั้นคุณก็เป็นแค่ผลงานยอดเยี่ยมที่สุดชิ้นหนึ่งเหรอ? จนกระทั่งไม่ใช่คนแล้ว”

หลินหยางส่ายหน้าไปมา

“มีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์ ไม่เป็นคนแล้วจะทำไม?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนหัวเราะดังลั่น จากนั้นสายตาดุร้ายก็พุ่งใส่ที่หลินหยาง

“สิบกว่าปีมานี้คุณเป็นคนแรกที่มาทำลายฉัน วันนี้ ฉันต้องสังหารคุณ!”

พอพูดจบ เจ้าตำหนักชิงเหลียนก็กลายเป็นเชือกแดง จู่โจมหลินหยาง และเวลาเดียวกัน ทั่วทุกสารทิศก็ปรากฎคมกริชแดงจำนวนมาก มันคมกว่าคมดาบคมมีด ฟาดหั่นอย่างดุร้าย

หลินหยางบิดตัว รีบยกดาบเทียนเซิงขึ้นมาต้าน