บทที่ 3505 ผมใส่ร้ายคุณเหรอ?

พอได้ยินคำนี้ เหมือนหนามคมทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจของเจ้าตำหนักชิงเหลียน

“คุณกล้าเหยียดหยามผลงานของฉัน? ป้ายสีฝีมือของฉันเหรอ?”

ดวงตาของเจ้าตำหนักชิงเหลียนเปลี่ยนเป็นสีแดง คนที่เห็นต่างขนลุกซู่

ชัดเจนว่าคำพูดนี้ของหลินหยางทำให้เธอโกรธมาก

“ใส่ร้ายป้ายสี? เหยียดหยาม? ใช่เหรอ?”

หลินหยางกุมดาบเทียนเซิง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสงสารสมเพช

“พิษที่คุณปล่อยออกมา เป็นพิษที่เกาะผนังหลอดเลือดของคุณใช่ไหม? ความจริงแล้วผนังหลอดเลือดของคุณไม่มีพิษ แต่พอคุณขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ก็จะทำให้มีพิษ พิษที่จู่ๆก็รวมตัวกัน ความจริงมันไม่ได้รุนแรง สังหารศัตรูได้น้อย!”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนได้ยิน ถึงกับหายใจติดขัด

“คิดไม่ถึงว่าคุณจะดูพิษที่ฉันปล่อยออกมาได้?”

“ไม่ใช่ว่าผมบอกแล้วเหรอ? ทักษะพิษนี้ของคุณมันต่ำมาก ไม่เหมาะที่จะเอามาสู้!”

หลินหยางส่ายหน้าไปมา พูดอย่างราบเรียบว่า“ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะใช้พลังแห่งสวรรค์เป็นโล่ป้องกัน ตัดเนื้อของหน้าอกออก และปลูกสร้างหลอดเลือดพิษไว้รอบ ๆ ปอด หลอดเลือดพิษแบบนี้จะต้องใช้พิษกว่าร้อยชนิดมาห่อหุ้มพลังแห่งสวรรค์ไว้ เก็บไว้เป็นสิบปี พิษที่ปล่อยออกมาจึงจะเป็นพิษที่ถอนไม่ได้ และสังหารได้ในหมัดเดียว!”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนได้ฟัง ตัวสั่นระริก ดวงตาเบิกโพลงกว้าง มุมปากกระตุกพึมพำขึ้นมา เหมือนกำลังแยกแยะความน่าจะเป็นที่หลินหยางพูด

แต่ไม่นาน เธอก็ตะคอกขึ้นว่า “ตอนที่หลอดเลือดพิษยังไม่สมบูรณ์ จะต้องอ่อนแอเป็นอย่างมาก ถ้าตอนที่สังหารไม่ระมัดระวังทำให้หลอดเลือดพิษแตก แบบนั้นไม่ใช่ว่าจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเหรอ?”

“เพราะฉะนั้นคนโง่ไม่มียารักษาจริงๆ พอหลอดเลือดพิษยังไม่สมบูรณ์แล้วเกิดการแตก มันจะล้อมรอบหลอดเลือดกับเส้นลมปราณไว้อย่างรวดเร็ว แล้วหยุดพิษที่กำลังกระจาย จากนั้นค่อยกัดกร่อนส่วนนี้ออกไป และจะทำการซ่อมแซมหลอดเลือดพิษ แบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

หลินหยางพูดเหยียดหยามว่า“อีกอย่าง ถ้าคุณถูกคนทำร้ายจนหลอดเลือดพิษบาดเจ็บ ก็รับประกันได้ว่าคุณเป็นคนไม่มีความสามารถ ต่อให้มีหลอดเลือดพิษ แล้วมีประโยชน์อะไร?”

“คุณ….”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนจนแทบจะระเบิด

“นอกเหนือจากนี้ สิ่งเหล่านี้ที่อยู่บนใบหน้าคุณก็ห่วยแตก อัปลักษณ์ ยังไง?คุณคิดว่าบนหน้าผากมีหลายดวงตาก็จะทำให้คุณมองเห็นมากขึ้นเหรอ?เหอะ มันไม่สามารถทำให้การมองเห็นของคุณกว้างออกไปได้เลย กลับกันนะมันก็มากระทบกับระบบประสาทของคุณ ตอนที่อากาศชื้นๆ คุณมักจะปวดหัวมาก ปวดจะเป็นจะตายไหม? อาการแบบนี้มันคือการปลูกถ่ายที่ไม่สมบูรณ์แบบ ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะเอาดวงตาพวกนี้ไปไว้ข้างหลัง แบบนั้นไม่ใช่แค่หลีกเลี่ยงการกระทบระบบประสาทนะ มันยังทำให้มองเห็นข้างหลังด้วย! มันจะทำให้บริเวณรอบกายของตัวเองไม่มีจุดบอด!”

หลินหยางพูดขึ้น

เจ้าตำหนักชิงเหลียนถอยหลังกรู หน้าซีดเผือด ความรู้สึกเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เธออยากตอบโต้คำพูดของหลินหยาง

แต่….คำพูดเหล่านี้มันมีเหตุผล!

จริงๆ ถ้าปลูกถ่ายดวงตาเหล่านี้ไว้ข้างหลัง มันจะมีประโยชน์มาก

และฤทธิ์ของหลอดเลือดพิษก็จะแข็งแกร่งกว่าการรวบรวมแบบง่ายๆนี้ของเธอ….

“นอกเหนือจากนี้ ยังมีปาก จมูกเหล่านั้นของคุณ ….มัน….”

หลินหยางยังคงพูดอย่างต่อเนื่อง การดัดแปลงของเจ้าตำหนักชิงเหลียนไม่ได้มีผลอะไรกับตัวเองเลย

เจ้าตำหนักชิงเหลียนตัวสั่นระริกอย่างหนัก

เธอพบว่า สิ่งที่ตัวเองนึกว่าแข็งแกร่งนั้นมันไม่ค่าอะไรกับคนตรงหน้าเลย,….

เจ้าตำหนักชิงเหลียนยิ่งฟังยิ่งหดหู่ ยิ่งฟังยิ่งทรมาน

ในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหว แผดคำรามออกมาว่า“พอได้แล้ว! หุบปากเดี๋ยวนี้!”

ทุกคนที่ได้ยินต่างแก้วหูสั่นสะเทือน เกือบทะลุ พวกเขาตกใจจนต้องถอยหลังกรู

หลินหยางมองด้วยสายตาเย็นชา

“ยังไง? ตอนนี้ยังคิดว่าผมใส่ร้าย ดูถูกอยู่ไหม?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนตัวสั่นเทา นัยน์ตาแฝงไปด้วยความอำมหิต

เธออ้างปากทั้งสามที่ สาวเท้าเดินมาหาหลินหยาง

พลังแห่งสวรรค์ที่น่ากลัวเหมือนน้ำพ่นออกมา

เจ้าตำหนักชิงเหลียนอ้าปากกว้าง พ่นหมอกพิษออกมาเป็นจำนวนมาก จากนั้นเธอก็โบกสะบัดมืออย่างบ้าคลั่ง

ฟิ้วๆๆๆ….

กริชแดงลอยลมออกมาฟาด

หลินหยางไม่สนใจพิษนี้ เขาเอาดาบเทียนเซิงแทงลงบนพื้น

ฉึบ!

ดาบเทียนเซิงเปล่งพลังลมดาบออกมา โจมร่างกายเขาไม่หยุด

กริชแดงฟาดมา ทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายเขา ลมดาบเทียนเซิงห้ำหั่นมาอีก ทำให้บาดแผลของเขาหาย

ส่วนพลังพิษเหล่านั้น ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย

“อา!”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนโผเข้าหาหลินหยาง นิ้วทั้งสิบของเธอยาวออกมา มันคมราวกับมีดห้ำหั่นมาใส่หลินหยาง

ความรุนแรงของมันเพียงพอที่จะผ่าชายหนุ่มขาด

หลินหยางทำเสียงไม่พอใจ หมุนดาบรอบตัว ฟาดฟันใส่คมเล็บ