บทที่ 3517 ใครบอกว่าคุณชายของพวกคุณชนะ?

กลิ่นอายดาบที่ไร้รูปร่างกระเพื่อมขึ้นในเมืองนี้

ทุกคนรู้สึกว่ามีแรงบางอย่างมาปกคลุมไว้ แต่ไม่สามารถอธิบายได้

มันเหมือนบนศีรษะของตัวเองมีดาบห้อยอยู่

ทำให้ขนลุกซู่หนาวเหน็บ

คนของเมืองนี้พากันถอยหลังกรู

แม้แต่คนของเจี้ยนเฟิงไห่ยังตัวสั่นเทิ้มขึ้นมา

กุยเจี้ยนเซิงใช้พลังทั้งหมดแล้ว

เขารู้ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป สิบดาบก็ฆ่าคนผู้นี้ไม่ได้หรอก

พอสิบดาบไม่สามารถทำให้ฝ่ายตรงข้ามแพ้ได้ ต่อให้ภายหลังฆ่าคนผู้นี้ตายแล้ว ก็เสียหน้าอยู่ดี

เขามาที่นี่ เพื่อต้องการกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกู้ศักดิ์ศรีของเจี้ยนเฟิงไห่คืน

เพราะฉะนั้นตอนนี้ เขาจะต้องทำทุกวิถีทาง ไม่ออมแรงเก็บงำอะไรอีกต่อไปแล้ว

จากนั้นพลังของเขากระเพื่อมขึ้นอย่างต่อเนื่อง พลังอันน่ากลัวลอยปะทุขึ้น

จู่ๆ มือทั้งสองของข้างกุยเจี้ยนเซิงก็ประสานกัน

เคร้ง!

เสียงดาบดังขึ้น

สิ่งที่ตามมาคือเห็นมือของกุยเจี้ยนเซิงประสานกัน

คิดไม่ถึงว่าดาบยาวที่เปล่งประกายนั้น จะประกบเข้าด้วยกัน!

พอมองดู คิดไม่ถึงว่าดาบสองเล่มจะรวมเข้าด้วยกัน

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม มองจ้องกุยเจี้ยนเซิง

ดวงตาของเขาอำมหิตมาก พลังแห่งสวรรค์ทั่วร่างกายของเขาเปรียบเสมือนน้ำในแม่น้ำที่ไหลลงสู่มหาสมุทร แล้วมารวมตัวกันอยู่ในฝ่ามือของเขา จากนั้นฝังจมลงไปในดาบทั้งสอง

สุดท้าย

“ดาบชิงเหอห้ำหั่น!”

กุยเจี้ยนเซิงแผดคำรามขึ้น ดาบสองเล่มรวมเป็นหนึ่งห้ำหั่นลงมาทันที

วินาทีที่ห้ำหั่นลงมายังมีชี่ดาบที่น่ากลัวด้วย

นี่คือพลังดาบที่แทบจะมองไม่เห็นรูปลักษณ์

แต่ความเหี้ยมโหดและแรงกดกลับกระเพื่อมออกมาจากดาบคู่นั้น

หลินหยางสายตาตึงเครียด เขารีบควักดาบเทียนเซิงออกมา หมายจะต้าน

แต่ชี่ดาบที่น่ากลัวนี้ อาศัยแค่ดาบเทียนเซิงไม่มีทางรับมือได้หรอก!

กุยเจี้ยนเซิงไม่ใช่ธรรมดา!

แม้ว่าตัวของดาบเทียนเซิงจะมีความพิเศษเฉพาะ ไม่สามารถทำให้มันแตกหักได้ แต่พลังดาบที่น่ากลัวนั่น ก็เพียงพอที่จะทำให้หลินหยางได้รับบาดเจ็บ

ทำยังไงดี?

ภายใต้ความคล่องแคล่วสติว่องไวของหลินหยาง จู่ๆก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหมุนตัว จากนั้นสะบัดแขนต้านใส่พลังดาบ

ตึง!

คาดว่าน่าจะเป็นฝีมืออุบายของหลินหยางกับพลังดาบกระทบกัน จึงทำให้เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

พื้นดินสั่นไหว แตกระแหงแหลกลาญ เมืองเล็กนี้เหมือนอยู่ท่ามกลางลมพายุ สั่นไหวไปมา

ทุกคนตกใจจนถอยหลัง เหมือนเป็นวันสิ้นโลก

“ท่าน?”

อวี่ปี้หงกับจิ่วอวี่มองไป แต่ละคนมองด้วยสายตาขลาดกลัว

พื้นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นผงลอยขึ้น

พวกเขามองรูปร่างของหลินหยางไม่ชัด เห็นเพียงบริเวณที่หลินหยางยืนมีร่องน้ำหลายจุด มันเหมือนใยแมงมุมที่แผ่ขยายออก

ทั้งสองคนสีหน้าซีดเผือด ถอยหลังไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

พลานุภาพแบบนี้…หลินหยางจะเอาอะไรไปต้าน?

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบจ้องมอง

“คุณชายชนะแล้ว! ชนะแล้ว!”

เวลานี้ คนของเจี้ยนเฟิงไห่ตะโกนโห่ร้องดีใจขึ้นมา

พอได้ยินคำนี้ ทุกคนต่างตะโกนขึ้นด้วยความดีใจ

“คุณชายชนะแล้ว! คุณชายทรงพลัง!”

“คุณชายทรงพลัง!”

“คุณชายทรงพลัง!”

เสียงดังขึ้นราวคลื่น กระจายทั่วสารทิศ

กุยเจี้ยนเซิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขามองฝุ่นที่ตลบอบอวลทั่วสารทิศ สายตาตึงเครียดก็ค่อยๆผ่อนคลายออก

จากที่เขาดู การโจมตีครั้งเดียวตัวเองก็ใช้พลังทั้งหมดแล้ว

หลินหยางยังรับไม่ไหว

ต่อให้เขาไม่ตายภายใต้ดาบนี้ ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่มีทางมีโอกาสรับดาบที่เหลือจากตัวเองได้อีกหรอก

แพ้ชนะได้แสดงออกมาชัดเจนแล้ว!

กุยเจี้ยนเซิงทอดถอนใจออกมา ตามด้วยยกดาบคู่ขึ้น มุ่งหน้าไปบริเวณที่มีฝุ่นตลบอบอวล

“ใครบอกว่าคุณชายของพวกคุณชนะ?”

และเวลานี้ บริเวณที่มีฝุ่นขมุกขมัว จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังมา

คนบริเวณโดยรอบที่ตะโกนดังๆเงียบลง