บทที่ 3518 ม้าสวรรค์

คนของเจี้ยนเฟิงไห่โมโหมาก แต่ละคนกัดฟันกรอด ท่าทางไม่ยินยอม

แต่กุยเจี้ยนเซิงตัดสินใจแล้ว พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้

จำนวนดาบไม่สามารถทำให้หลินหยางแพ้ได้ ภายในใจของกุยเจี้ยนเซิงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

แต่เขาจะไม่เสียสติกับเรื่องนี้ จึงพลิกตัวขึ้นบนหลังม้า จับเชือกบังเหียนเตรียมพร้อม

“คุณชื่ออะไรเหรอ?”

กุยเจี้ยนเซิงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“หลินหยาง”

“หลินหยางเหรอ?”

กุยเจี้ยนเซิงพูดพึมพำ เหมือนรู้สึกว่าเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนมาก่อน

คนที่อยู่ด้านข้างเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบพูดกระซิบกระซาบข้างหูกุยเจี้ยนเซิงทันที

กุยเจี้ยนเซิงนึกออกทันที

“มิน่าล่ะคุณถึงสามารถรับดาบของผมได้ ที่แท้คุณคือคนนั้นที่สังหารฆ่าองค์รักษ์เทพยุทธ์ แถมถูกเทพยุทธ์ไท่เทียนประกาศจับ!”

“คือผมเอง”หลินหยางยอมรับอย่างสง่า

“คุณโง่เขลาจริงๆ”

กุยเจี้ยนเซิงส่ายหน้าไปมา:“ในเมื่อถูกประกาศจับ ทำไมถึงกล้าบอกชื่อจริงเหรอ? คุณไม่กลัวผมไปบอกพิกัดของคุณกับเทพยุทธ์ไท่เทียนเหรอ?”

“คุณชายกุย เป็นคนตรงไปตรงมา ถามชื่อผม ก็เพื่อมาสู้ฝึกฝนกับผมในวันข้างหน้า และชิงคุณสมบัติของผู้เข้าคัดเลือกเทพยุทธ์กลับไป เช่นนี้ ทำไมผมต้องบอกชื่อนามแฝงล่ะ?”

หลินหยางพูดขึ้น

กุยเจี้ยนเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พิจารณามองหลินหยางอย่างละเอียดรอบหนึ่ง และพยักหน้าพูดว่า:“ในเมื่อคุณรู้จุดประสงค์ความหมายของผมก็ดี ฟังนะ คุณสมบัติของผู้เข้าคัดเลือกเทพยุทธ์แค่เก็บไว้กับคุณชั่วคราว หลังจากนี้ไม่นาน ผมจะกลับมาหาคุณอีก ถึงเวลานั้น พวกเราค่อยมาสู้กันจริงๆ ผมต้องทำให้คุณพ่ายแพ้แน่!”

“ผมจะรอคุณ”

หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“ฟังนะ พิกัดของหลินหยางในวันนี้ ถ้าคนไหนบังอาจเปิดเผยความลับแพร่งพรายออกไป จะต้องถูกสังหาร!”

กุยเจี้ยนเซิงหันไปออกคำสั่งอย่างเย็นชา จากนั้นดึงเชือกบังเหียน เฆี่ยนม้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“รับทราบ!”

คนของเจี้ยนเฟิงไห่ตะโกนขึ้นพร้อมกัน จากนั้นตามออกไปทันที

คนของเจี้ยนเฟิงไห่ออกไปจากที่นี่แล้ว

อันตรายอันตธารหายไป

หลายคนทอดถอนหายใจอย่างโล่งอก และนั่งทรุดตัวลงบนพื้น

“ท่านหลิน ขอบคุณ! ขอบคุณมาก! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เมืองของพวกเราประสบหายนะแน่!”

เจิ้งเหมิ่งถูกคนประคองเดินเข้ามา เขามองหลินหยางด้วยความซาบซึ้งใจ

“เรื่องเล็กน้อย! ต่อไปเบิกตาให้กว้างหน่อย อย่าถูกคนหลอกง่ายๆ”

หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“ครับ…ครับ…”