บทที่ 3522 ลงมือ

ทุกคนต่างตกตะลึง และมองหลินหยางด้วยความประหลาดใจ

แต่หลินหยางกลับกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา : "ถึงแม้ฉันจะไม่เชื่อว่าคนจำนวนมากเช่นนี้เลือกที่จะกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา แต่เมื่อออกไปข้างนอก จะไม่ระวังคนคิดร้ายได้ยังไง?"

"คุณ.....คุณหมายความว่าอย่างไร?"

ผู้เฒ่าหัวโล้นรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ สีหน้าของเขาซีดเผือดลง และรีบส่งสายตาให้คนที่อยู่ข้างๆ

คนคนนั้นพยักหน้า และรีบวิ่งออกไปทันที

"ฉันได้ยินบทสนทนาที่คุณคุยกับกุยเจี้ยนเซิงหมดแล้ว พวกคุณก็รู้ว่าฉันถูกเทพยุทธ์ไท่เทียนประกาศจับ ฉันเชื่อในอุปนิสัยของกุยเจี้ยนเซิง ว่าเขาจะไม่ทรยศหักหลังฉันอย่างแน่นอน อย่างไรเสียเขายังคิดว่าในอนาคตจะสามารถเอาชนะฉัน และลบล้างความอัปยศได้ ดังนั้นฉันจึงไม่กังวลต่อเจี้ยนเฟิงไห่ทางด้านนั้นเลย"

"แต่มันต่างจากพวกคุณ ฉันไม่ได้รู้จักพวกคุณ อีกทั้งพวกคุณยังปล่อยนักฝึกฝนตัวปลอมคนนั้นอยู่โดยไม่จัดการเช่นนี้ก็สามารถมองออกได้แล้ว ว่าศีลธรรมของพวกคุณนั้นย่ำแย่ เช่นนี้ ฉันจะไม่เตรียมป้องกันได้อย่างไร?"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง จากนั้นจึงค่อยๆ ยกมือขึ้นมา

ผู้เฒ่าเครายาวโบกมือให้คนทางด้านซ้ายขวาทันที

คนในงานเลี้ยงชักอาวุธออกมาตามๆ กัน และรายล้อมหลินหยางเอาไว้

อวี่ปี้หงรีบคว้าดาบใหญ่ที่อยู่ข้างๆ และต้องการที่จะต้านทาน

แต่เธอเพิ่งจับดาบใหญ่

ตุบ!

เท้าข้างหนึ่งก็ถีบเข้ามา จู่โจมเข้าไปที่ท้องเธออย่างแรง

อวี่ปี้หงล้มลงกับพื้น ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เดิมทีเธอไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะลุกขึ้นได้เลย

ส่วนจิ่วอวี้ทางด้านนั้น ก็ถูกคนบีบบังคับเอาไว้

"ฟังนะ ฉันต้องการให้แกยอมให้จับซะดีๆ ไม่อย่างนั้นก่อนที่เทพยุทธ์ไท่เทียนจะมาถึง ฉันจะฆ่าลูกน้องสองคนนี้ของแกซะ!"

ผู้เฒ่าหัวโล้นตะโกนเสียงดัง ในแววตามีความเยือกเย็น

แต่หลินหยางส่ายหัว และกุมนิ้วมือทั้งห้า

บูม!

ดาบอันแหลมคมที่ยาวราวกับพู่กันถูกสร้างขึ้นมา

อวี่ปี้หงที่หมอบอยู่บนพื้นหายใจอย่างสั่นสะท้านทันที และมีสีหน้าซีดเผือดอย่างมาก

หลินหยางไม่ใช้ดาบเทียนเซิงแต่ใช้ฮวาเจี้ยนปี่....

นี่หมายความว่า ครั้งนี้เขาต้องการที่จะสังหาร!

"แกอยากให้ลูกน้องของแกตายจริงๆ ใช่ไหม?"

ผู้เฒ่าเครายาวหายใจกระชั้น และตวาดออกมาทันที

แต่เพิ่งจะพูดจบ

ฟรึ่บ!

แสงของดาบเจาะทะลุหน้าผากของคนที่จับจิ่วอวี้ไว้ทันที

หน้าผากคนคนนั้นทะลุ จากนั้นคนทั้งคนก็หงายหลังล้มลงไป และเสียชีวิตทันที

"ห๊ะ?"

"ไปจับตัวมาให้ฉัน ไปจับมันมา!"

ผู้เฒ่าหัวโล้นร้องคำราม โดยไม่ลังเลอีกต่อไป

ผู้คนโดยรอบโผเข้าไปทันที

หลินหยางจับฮวาเจี้ยนปี่ ฟันไปที่ผู้คนโดยรอบ และปล่อยเข็มมังกรหงเหมิง แทงเข้าไปที่ร่างของอวี่ปี้หง

เมื่อได้รับการรักษาจากเข็มมังกรหงเหมิง อวี่ปี้หงจึงมีพละกำลังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"ปกป้องจิ่วอวี้ และรอฉันสังหารคนเหล่านี้จนหมด!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา เจตนาฆ่าพลุ่งพล่านอยู่ในแววตา

อวี่ปี้หงพยักหน้า เธอคว้าดาบใหญ่และพุ่งเข้าไปทางจิ่วอวี้ทันที

ชายหนุ่มสองคนยังคงควบคุมตัวจิ่วอวี้เอาไว้ เพื่อใช้เขาเป็นตัวประกัน

แต่หลินหยางมีดาบเทียนเซิงอยู่ ต่อให้สองคนนี้แทงทะลุหัวใจของจิ่วอวี้ในตอนนี้ ก็สามารถช่วยชีวิตได้อย่างสบายๆ

ด้วยเหตุนี้อวี่ปี้หงจึงลงมืออย่างไม่ลังเลใจ เธอฟันลงไปด้วยดาบใหญ่อย่างโหดเหี้ยม

ชายหนุ่มทั้งสองคนตกใจจนหน้าถอดสี หนึ่งในนั้นรีบถอยหลังทันที

อีกคนหนึ่งถอยหลังช้าไปหนึ่งก้าว เขาถูกฟันแยกเป็นสองท่อน และตายในทันที

"แกว่งเท้าหาเสี้ยน! แกว่งเท้าหาเสี้ยนจริงๆ!"

ผู้เฒ่าหัวโล้นโกรธอย่างมาก สายตาเย็นชา และจ้องมองเขม็ง

"ไม่ต้องกังวลใจไป เราจะควบคุมตัวคนคนนี้เอาไว้ เมื่อเทพยุทธ์ไท่เทียนมาถึง มันจะเป็นจุดจบของเจ้าหมอนี่แล้ว!"

ผู้เฒ่าเครายาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ลดน้ำเสียงลงและกล่าวออกมา

"ถูกต้อง เมื่อเทพยุทธ์ไท่เทียนมาถึง ทุกอย่างก็จะจบลง!"

ผู้เฒ่าหัวโล้นกล่าวพร้อมพยักหน้า

แต่ทว่าในเวลานี้ จู่ๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

"คุณอา! คุณลุง! เกิดเรื่องแล้ว!"

ทั้งสองคนสั่นสะท้าน และหันกลับไปทองพร้อมๆ กัน

คนที่เข้ามาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นคนที่ส่งออกไป

"เกิดอะไรขึ้น?" ผู้เฒ่าหัวโล้นรีบกล่าว

"คุณอา อาหาว......ตายแล้ว!"

สีหน้าของคนคนนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว