บทที่ 3523 พวกแกถ่วงเวลาเขาไว้

ภายใต้การปิดล้อมของม่านพลังเทียนเสิน เมืองเล็กๆ ก็กลายเป็นคุกทันที

ผู้เฒ่าหัวโล้นและผู้เฒ่าเครายาวพาคนอื่นๆ มาถึงหน้าประตูใหญ่ จ้องมองม่านพลังนั้น ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

มีศพนอนอยู่ด้านหน้าม่านพลัง ก็คือคนที่พวกเขาส่งออกไป

เห็นได้ชัดมากว่า คนคนนี้ไม่ได้สังเกตเห็นม่านพลัง จึงปะทะเข้าไปอย่างแรง ทำให้สั่นสะเทือนจนตัวเองตาย

หากจะช่วยชีวิตนั้นก็ไม่ยาก อย่างไรเสียศพก็สมบูรณ์ และเพิ่งจะตายได้ไม่นาน

แต่ตอนนี้ทุกๆ คนไม่มีกะจิตกะใจไปช่วยคนคนนี้แล้ว

"ทำลายม่านพลัง! คิดหาวิธีออกไป!"

ผู้เฒ่าหัวโล้นตะโกนออกมาทันที

เมื่อน้ำเสียงนี้จบลง ผู้แข็งแกร่งทรงพลังหลายคนพุ่งออกมาจากด้านหลังของเขา พวกเขารวบรวมพละกำลังและกระแทกเข้าไปที่ม่านพลังทันที

ตูม!

ตูม!

เสียงอัดอั้นดังทอดออกมา

วรยุทธ์อันน่าสะพรึงกลัวได้จู่โจมเข้าไปที่ม่านพลังอย่างรุนแรง

แต่ทว่า.....ม่านพลังกลับไม่ขยับเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

กลอุบายของยอดฝีมือเมืองเล็กๆ หลายท่านนี้ คาดไม่ถึงว่าจะไม่สามารถสั่นสะเทือนม่านพลังได้เลย!

"อะไรนะ?"

ทุกคนตกตะลึงอ้าปากค้าง

"ม่านพลังนี้.....ดูไม่ธรรมดาเลย! คิดที่จะทำลายมันจะต้องใช้เวลานานมาก!"

ผู้เฒ่าเครายาวจ้องม่านพลังไม่ละสายตา และกล่าวอย่างเคร่งขรึม : "อาเหมิ่ง! แกพากลุ่มองครักษ์ไปถ่วงเวลาคนคนนั้นเอาไว้ พวกเราจะไปตามถนนเล็กๆ เพื่อออกจากเมือง!"

"คุณลุง! ให้ฉันไปถ่วงเวลาเขาไว้เหรอ?"

เจิ้งเหมิ่งตกตะลึง

"ทำไมล่ะ? พวกเราเหล่านี้เป็นผู้อาวุโสเมื่อออกคำสั่งแกยังไม่ไปทำอีกเหรอ? ในสายตาแกยังมีพวกเราอยู่บ้างไหม?"

ผู้เฒ่าเครายาวโมโหขึ้นมาทันที และกล่าวตำหนิด้วยเหตุผล

เจิ้งเหมิ่งอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไรดี

"อาเหมิ่ง! แกเป็นหัวหน้าองครักษ์ของเมืองเรา ตอนนี้เมืองของเราตอนนี้เมืองเราเกิดเรื่องคอขาดบาดตาย แกจะเลี่ยงความรับผิดชอบได้ยังไง? แกควรจะต้องปฏิบัติต่อคนในตระกูลเดียวกันอย่างเหมาะสมไม่ใช่เหรอ? แกควรจะสำนึกบุญต่อการอุปถัมภ์ค้ำชูและไว้วางใจของทุกๆ ไม่ใช่เหรอ?"

ผู้เฒ่าโล้นตะคอกออกมา

คนอื่นเห็นเช่นนั้น ก็ตำหนิและกล่าวโทษเจิ้งเหมิ่งไปตามๆ กัน

"เจิ้งเหมิ่ง! แกลืมไปแล้วเหรอ เพื่อที่จะช่วยแกเชื่อนขั้นการฝึกฝน เราทุกคนได้เอายาขนานวิเศษให้แกไปตั้งเท่าไหร่กัน? หรือว่าแกลืมบุญคุณนี้ไปแล้ว?"

"อาเหมิ่ง! ตอนที่แกเรียนรู้อาวุธและทักษะทางการแพทย์ ฉันเป็นคนชี้แนะให้แกนะ! แกลืมไปแล้วเหรอ?"

"ตอนนี้แกตอบแทนบุญคุณเราก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว แกจะไม่สมัครใจงั้นเหรอ?"

"แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"

"แกจะเนรคุณหรือไง?"

"ไอ้อกตัญญู!"

ผู้คนยิ่งด่าทอก็ยิ่งเดือดดาล และน้ำเสียงก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

เจิ้งเหมิ่งมีสีหน้าซีดเผือด ถอยหลังไม่หยุด จ้องมองคนตรงหน้าที่เขานับถือเป็นญาติพี่น้องด้วยความตะลึงงัน

ครู่หนึ่ง เขาจึงพูดออกมาอย่างทึ่มทื่อ

"ฉัน.....ไม่เคยบอกว่าจะไม่ไปนะ...."

ทุกคนได้ยินเช่นนั้น จึงหยุดด่าทอทันที

"ก็แค่นั้น!"

"อาเหมิ่ง นี่คือหน้าที่ที่แกต้องรับผิดชอบ แกควรจะทำมันอย่างเต็มที่"

"เช่นนั้น ก็รีบลงมือเถอะ!"

ผู้คนต่างเร่งเร้าไม่หยุด และบ่นว่าออกมา

ไม่มีใครเห็นถึงความผิดหวังและจนใจของเจิ้งเหมิ่งเลย

เจิ้งเหมิ่งนำกลุ่มองครักษ์ไล่ตามหลินหยางทางด้านนั้นอย่างจนใจ

คนอื่นๆ ก็ตามผู้เฒ่าหัวโล้นไปยังถนนเล็กๆ

กลุ่มของเจิ้งเหมิ่งเดินมาได้ไม่ไกล ก็เจอกับหลินหยางและอวี่ปี้หงพร้อมกับจิ่วอวี้ที่ฟื้นคืนสติแล้วเดินมาที่นี่

ยาในร่างกายของหลินหยางเวลานี้ได้ถูกขจัดไปจนหมดแล้ว พลังแห่งสวรรค์ที่ปลดปล่อยออกมาจึงแข็งแกร่งมาก จนกระทั่งพื้นที่ที่ถูกปกคลุมทางด้านนี้ ทำให้ทุกๆ คนอึดอัดหายใจไม่ออก

เมื่อเห็นฉากนี้ เจิ้งเหมิ่งและคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมา

พวกเขาสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของหลินหยาง!

"พวกเรา....ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้กันได้!"

เจิ้งเหมิ่งบ่นพึมพำ ในใจหมดความมุ่งมั่นในการต่อสู้ไปจนหมด....

นี่ไม่สามารถตำหนิเจิ้งเหมิ่งได้

ท้ายที่สุดแล้วในเวลานี้เขาก็มีแขนแค่ข้างเดียว อาการบาดเจ็บบนร่างกายก็ยังไม่หายดี