บทที่ 3524 พวกเราจบเห่แล้ว

ณ เส้นทางลับเส้นทางหนึ่ง

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก.....

เสียงหายใจหออย่างรุนแรงดังขึ้นมาทันที

ผู้เฒ่าหัวโล้นที่เป็นเสาหลักของเมืองรีบรุดไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

"คุณปู่ ฉัน....ฉันจะไม่ไหวแล้ว!"

นางระบำที่เต้นรำในงานเลี้ยงหายใจไม่ทัน คนโซซัดโซเซล้มลงกับพื้น และกล่าวขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว

คนบางคนหยุดลง ต้องการจะยื่นมือไปดึงนางระบำขึ้นมา แต่ก็ถูกผู้เฒ่าหัวโล้นตวาดห้ามเอาไว้

"ไม่ต้องไปสนใจนาง ไปต่อ!"

"คุณอา...."

ทุกคนตะโกนด้วยเสียงอันสั่นสะท้าน

"รีบออกมาจากเมืองเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากทหาร ทุกคนจึงจะสามารถหลีกหนีจากภัยคุกคามได้โดยเร็ว ถ้าหากพวกคุณอยากจะช่วยเหลือเธอจริงๆ ก็รีบตาฉันมาเพื่อไปเชิญเทพยุทธ์เร็วเข้า!"

ผู้เฒ่าหัวโล้นตะโกนด้วยเสียงเคร่งขรึม

ทุกคนต่างมองหน้ากัน และลังเลใจเป็นอย่างมาก

ในเวลานี้ผู้เฒ่าเครายาวก็เอ่ยปากขึ้นมา

"นับจากนี้ไป หากเด็กหรือผู้หญิงทุกคนจะล้มลง ไม่ต้องไปสนใจทั้งสิ้น ออกไปจากที่นี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน นี่คือคำสั่ง! ถ้าหากไม่ฟัง ก็รับผิดชอบผลที่ตามมาเอาเอง!"

เพียงคำพูดนี้จบลง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป แต่สุดท้ายก็ยังปฏิบัติตามคำพูดของผู้เฒ่าทั้งสอง และวิ่งต่อไปยังเส้นทางลับ

"คุณอา! คุณลุง! อย่าทิ้งฉันไป! อย่าทิ้งฉันไป!"

นางระบำตะโกนเสียงแหลม

แต่ทว่าไม่นานทุกคนก็วิ่งไปจนไม่เหลือเงา

นางระบำกัดฟัน พยายามออกแรงลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งขากะเผลกไปข้างหน้าต่อ

แต่พอวิ่งไปเรื่อยๆ จู่ๆ สีหน้าของเธอก็ซีดเซียวขึ้นมา

เธอดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง และคนก็หันหน้ากลับมาด้วยตัวที่สั่นระริก

เห็นเพียงหลินหยางที่ไม่รู้มาปรากฏตัวอยู่ที่ด้านหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไร และกำลังจ้องมองเธออย่างงเย็นชา

"อย่า....อย่าฆ่าฉัน....อย่าฆ่าฉันเลย...."

นางระบำตะโกนด้วยเสียงอันสั่นสะท้าน

แต่เพียงแค่ส่งเสียงตะโกนออกมา จู่ๆ นางก็ยกมือขึ้นมาทันที และสะบัดถุงผงสีเขียวเข้มไปทางหลินหยาง

นี่คือผงยาที่มีพิษร้ายแรง

เมื่อเห็นผงยาปกคลุมหลินหยาง บนใบหน้าอันหวาดกลัวของนางระบำก็ปรากฏรอยยิ้มอันลำพองใจ

เธอรู้ว่าความร้ายแรงของพิษนี้น่าหวาดกลัวมากเพียงใด คนทั่วไปเพียงแค่สูดเข้าไปเพียงเล็กน้อย ก็จะต้องตายในทันที

ดูเหมือนว่าคนคนนี้คงจะหนีไม่พ้นแล้ว

นางระบำยิ้มอย่างลำพองใจ ความหวาดกลัวภายในใจก็หายไปเป็นจำนวนมาก

แต่ทว่าไม่นาน รอยยิ้มของเธอก็แข็งทื่อไป

เห็นเพียงแค่หลินหยางยังคงมองเธออย่างนิ่งๆ บนใบหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

จนกระทั่งผงพิษร้ายแรงมลายหายไป ก็ไม่เห็นวี่แววว่าเขาจะถูกพิษแม้แต่น้อย

"เป็น....ไปได้อย่างไร....."

นางระบำตกตะลึงตาค้าง

วินาทีต่อมา

ตึง!

หลินหยางยกฝ่ามือตบเพื่อสังหาร และจู่โจมเข้าไปยังบนศีรษะของเธอ

ในชั่วพริบตา ร่างของนางระบำก็ระเบิด และเสียชีวิตไปในทันที

เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นมาบนตัวหลินหยาง

หลินหยางเดินไปข้างหน้าต่อไป อย่างไม่รีบไม่ร้อน

เขาไม่ได้รีบร้อน

เพราะเขารู้ดีกว่า คนเหล่านี้จะไม่มีใครหลบหนีไปได้

"เขามาแล้ว"

ในเวลานี้ ท้ายสุดของเส้นทางลับ ผู้เฒ่าหัวโล้นดูเหมือนจะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง จึงกล่าวขึ้นมา ด้วยสีหน้าอันซีดเซียวว่า: "รีบเปิดประตูใหญ่ เร็วเข้า!"

"ครับ! คุณอา!"

ชายหนุ่มร่างกายกำยำสองสามคนที่อยู่ด้านหน้าคว้าที่จับประตูทองแดงที่อยู่ท้ายสุดของเส้นทางลับ จากนั้นก็ออกแรง และส่งเสียงคำราม เพื่อดึงประตูทองแดงให้เปิดออกอย่างช้าๆ

แอ๊ด!

ประตูทองแดงถูกผลักเปิดทั้งสองด้านทีละน้อยๆ

ทุกคนต่างมองด้วยความตื่นเต้น

อีกด้านหนึ่งของประตูทองแดง ก็คือด้านนอกของเมือง

พวกเขาจะหลบหนีออกไปทันที!

แต่ทว่าทันทีที่ประตูทองแดงเปิดออก แสงสีทองก็ส่องออกมาจากรอยแยกของประตู

ลมหายใจของผู้เฒ่าเครายาวแข็งทื่อไปในทันที ดวงตาเบิกโพลง รับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่ไม่ดี

ผู้เฒ่าหัวโล้นก็ตกตะลึง

"แสงนี้......."

เขาพูดพึมพำ

หลังจากที่ประตูทองแดงถูกเปิดออกทั้งหมด ทุกคนต่างก็ทึ่มทื่อไป

เห็นเพียงแค่ด้านหลังของประตูทองแดง เป็นลายเส้นแสงสีทอง

นั่นคือม่านพลังเทียนเสิน

"นั่นคือม่านพลังที่หลินหยางสร้างขึ้น.....แม้แต่ทางเข้าทางลับก็ปิดกั้นด้วยเหรอ?"

ผู้เฒ่าหัวโล้นกล่าวพึมพำ

"พวกเราจบเห่แล้ว"

ผู้เฒ่าเครายาวหน้าดำราวกับเถ้าถ่าน แล้วล้มก้นนั่งลงกับพื้น.....

"ไม่จริง!!"

"ทำไม? ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?"

"ฉันจะออกไป ปล่อยฉันออกไปนะ!"

คนบางคนที่ไม่อาจยอมรับความจริงได้ ต่างก็เริ่มจู่โจมม่านพลังขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะจู่โจมรุนแรงสักแค่ไหน ก็ไม่อาทำลายม่านพลังให้แตกออกได้

บางคนก็ตื่นตระหนกจนกระทั่งวิ่งไปข้างหน้าและกระแทกเข้ากับม่านพลัง

แต่พอสัมผัสเข้ากับม่านพลัง ก็ถูกพลังบนม่านพลังสั่นสะเทือนกลับมาอย่างรุนแรง และล้มไปกระแทกกำแพงด้านหลัง และเสียชีวิตไปโดยตรง

"นี่มันคือม่านพลังระดับไหนกัน? ทำไมถึงมีระดับความแข็งแกร่งขนาดนี้?"

ผู้เฒ่าหัวโล้นพูดพึมพำ

"คุณอา ตอนนี้พวกเราควรจะทำอย่างไรดี?"

"คุณอา ท่านลองคิดหาวิธีสิ"

"พวกเราไม่อยากตาย....พวกเราไม่อยากตาย....."

สายตาของทุกคนต่างก็มองมายังผู้เฒ่าทั้งสอง เสียงร้องห่มร้องไห้ เสียงร้องอันสิ้นหวังดังมาเข้าหูอย่างไม่หยุดหย่อน

ผู้เฒ่าทั้งสองทำอะไรไม่ถูก

ในเวลานี้ เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากมุมหนึ่งของเส้นทางลับ

ในชั่วพริบตา ทุกคนก็หยุดส่งเสียงร้องไห้ และมองไปยังมุมนั้นตามๆ กัน ดวงตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความตึงเครียดถึงขีดสุด

ไม่นาน เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่มุมหนึ่ง