บทที่ 3530 ป่าโลกยมบาล

“นี่คือภารกิจระดับสวรรค์นี้เหรอ?”

อวี่ปี้หงที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเป็นปม พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า:“ทุกปีอาคารมอบรางวัลนำจับจะปล่อยภารกิจระดับสวรรค์ออกมาสิบกว่าภารกิจ และมียอดฝีมือหลายคนแย่งชิงภารกิจกัน ภารกิจเหล่านี้มอบรางวัลจำนวนมาก สำหรับยอดฝีมือไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ ทำไมผู้ดูแลเถาถึงได้เอาภารกิจนี้ให้ท่านทำ?“

“คุณผู้หญิงท่านนี้ คุณคงยังไม่รู้ ข้อมูลนี้มันของหนึ่งปีก่อน”

เถาเฉิงลังเลใจอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“หนึ่งปีก่อนเหรอ?”

“ใช่ หนึ่งปีก่อน คนของพวกเราตัดสินให้เขาเป็นระดับสวรรค์ แต่ปีนี้ มีหกคนรับภารกิจนี้ไป แต่ก็พากันล้มเหลวโดยไม่มีข้อยกเว้น เพราะฉะนั้นพวกเราเลยเริ่มตัดสินใหม่อีกครั้ง ระดับความยากของมันน่าจะอยู่ ‘ระดับภูตผี’

“ระดับภูตผี?”

อวี่ปี้หงกับจิ่งอวี้ตกใจมาก แต่ละคนสีหน้าซีดเผือด

“มันคืออะไรเหรอ?”

หลินหยางเอียงหน้าถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ภารกิจของอาคารมอบรางวัลนำจับแบ่งเป็นหกระดับ ชั้นหนึ่งคือคนบนพื้นดิน ระดับสวรรค์สูงสุด หนึ่งปีหนึ่งครั้ง ระดับพื้นดิน หนึ่งเดือนหนึ่งครั้ง ระดับมนุษย์มีออกมาทุกวัน และภารกิจที่อยู่เหนือระดับฟ้าดิน ล้วนเป็นระดับเทพ ระดับภูตผี ระดับปีศาจ ภารกิจสามระดับนี้ พวกเราได้ยินน้อยมาก….ระดับความยากก็ยิ่งไม่ต้องพูดแล้ว”

อวี้ปี้หงพูดอธิบาย

“แบบนี้นี่เอง…”

“ท่าน ภารกิจเหล่านี้อัตราการทำสำเร็จต่ำมาก ตามที่ฉันเข้าใจ ภารกิจระดับเทพ ระดับภูตผีระดับปีศาจทั้งสามระดับนี้อัตราการทำสำเร็จไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ภารกิจระดับ ‘เทพภูตผีปีศาจ ’จากประวัติศาสตร์คือส่วนใหญ่ไม่มีคนทำสำเร็จเลยถูกยกเลิกแล้ว ดังนั้น…ภารกิจอันนี้ท่านจะรับมาไม่ได้นะ!”

อวี่ปี้หงพูดเกลี้ยกล่อม แววตาเต็มไปด้วยความร้อนใจ

“โอ๊ย ทุกท่านไม่ต้องตื่นตระหนก แม้ว่าจะถูกตัดสินเป็นระดับภูตผี แต่มันเป็นระดับที่อ่อนแอที่สุด ความเป็นจริงมันยังห่างไกลความยากของระดับภูตผี!”

เถาเฉิงรีบอธิบาย ยิ้มด้วยสีหน้าลำพองใจ

แต่คนจำนวนหนึ่งไม่เชื่อ และก็เข้าใจว่าเถาเฉิงกังวลกลัวหลินหยางปฎิเสธ

“ท่านหลิน เอางี้ ท่านดูภารกิจก่อน ถ้าท่านรู้สึกว่าไม่โอเคจริงๆ จะพูดปฏิเสธพวกเราก็ไม่คัดค้าน!”

เถาเฉิงทอดถอนหายใจอย่างจนปัญญา ชัดเจนว่าเขาไม่อยากบีบบังคับหลินหยางไปทำภารกิจให้สำเร็จ ทำได้เพียงพูดหยั่งเชิงดู

หลินหยางเปิดเอกสารฉบับนั้น และอ่านดูเนื้อหา

นาทีต่อมาหลังจากนั้น เขาก็วางเอกสารในมือลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าอึมครึม จากนั้นจึงดันกลับไป

“อวี่ปี้หง”

“ค่ะ”

“เคยได้ยินป่าโลกยมบาลไหม?”

“คนชีพจรมังกรใต้ดินใครไม่รู้บ้าง? นั่นคือดินแดนต้องห้าม เข้าไปได้แต่ออกมาไม่ได้”

“งั้นก็ถูกแล้ว อย่าว่าแต่คุณ ผมก็เคยได้ยิน!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า:”พวกคุณต้องการให้ผมไปเอาดอกไม้ไฟโลกยมบาลที่ป่าโลกยมบาลเหรอ? แบบนี้ไม่ใช่ส่งผมไปตายเหรอ?”

“ท่านหลิน ไม่ควรพูดแบบนี้ มันแค่ข่าวลือ มีคนเข้าสู่ป่าโลกยมบาล แล้วถอนตัวออกมาได้ มีบันทึกไว้อยู่!”

“ถอนตัวออกมาได้เหรอ? หึ ผมรู้ว่าพวกเขาแต่ละคนทุกข์ทรมานจากการบ้าคลั่ง ประสาทเสีย ท้ายที่สุดก็สูญเสียสติปัญญา!”