บทที่ 3531 พวกคุณก็ต้องไป!

คนที่มาดูเหมือนอายุประมาณสี่สิบกว่า ไว้หนวดเคราจุ๋มจิ๋ม สวมเสื้อผ้าสีดำ บนเสื้อของเขามีตราประทับเหมือนคลื่นลูกใหญ่ ส่วนสูงเกือบสองเมตร ให้ความรู้สึกที่อึดอัดมาก

เขายืนเอามือสองข้างไขว้หลัง เดินตรงเข้ามาในสำนักงาน จากนั้นนั่งอยู่บนโซฟา รินชาด้วยตัวเอง และพูดออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “เอาตัวฉางหลานฟู้มา”

“ครับ ครับ ท่าน!”

เถาเฉิงไม่กล้าเฉยชา รีบวิ่งออกไปทันที

ไม่นาน ก็นำฉางหลานฟู้ที่มีพาพันแผลมาที่สำนักงาน

“พวกแกทำอะไรเหรอ? บาดแผลบนร่างกายของฉันยังจัดการไม่เรียบร้อยเลย!”

ฉางหลานฟู้ไม่พอใจสุดขีด ด่าด้วยความเดือดดาล

ตอนที่เขาเข้ามาด้านใน ได้เห็นชายวัยกลางคนนั่งอยู่บนโซฟา จึงตัวสั่นเทาขึ้นมาเหมือนเด็กน้อยทำเรื่องผิด เขารีบก้มศีรษะลง พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“หลาง…หลางปั๋ว…”

“คุณชายน้อย ไม่เจอกันนานเลย”

คนที่ชื่อหลางปั๋วพูดขึ้น

“คุณ…คุณทำไมมาที่นี่เหรอ?”

ฉางหลานฟู้ฉีกยิ้มถามขึ้น

“แน่นอนว่ามาเพราะเรื่องของคุณ” หลางปั๋วดื่มชา และพูดด้วยน้ำเสียงสงบ

ฉางหลานฟู้สีหน้าเปลี่ยน ฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า: “หลางปั๋ว ผมนึกว่าเรื่องใหญ่ แค่เรื่องทะเลาะกันเล็กน้อย คุ้มค่าที่คุณจะมาด้วยตัวเองเหรอ?”

“แค่เรื่องทะเลาะเล็กน้อยจริงๆนั่นแหละ แต่เหตุใดเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ คุณยังแพ้ล่ะ?”

หลางปั๋วขมวดคิ้ว พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉางหลานฟู้ชะงักงัน

“เดิมทีท่านเทพยุทธ์ไม่สนใจเรื่องของคุณหรอก แต่คุณทำเขาเสียหน้าตลอด ถึงแม้คุณจะไม่สามารถสืบทอดมรดกของท่านได้ แต่ก็ไม่ควรทำให้เขาเสียชื่อเสียง”

หลางปั๋ววางแก้วชาลง สีหน้าไร้ความรู้สึกพูดว่า: “ดังนั้นท่านเทพยุทธ์จึงมอบหมายให้ผมมาที่นี่ เพื่อบอกคุณสองเรื่อง”

“เรื่องอะไรเหรอ?”

ฉางหลานฟู้หายใจติดขัด รู้สึกเห็นท่าไม่ดี

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เอกสิทธิ์ที่ท่านเทพยุทธ์มอบให้คุณ จะถูกดึงกลับคืนทั้งหมด รวมทั้งบัตรVIPใบนั้นในมือคุณด้วย”

หลางปั๋วพูดขึ้น จากนั้นส่งสายตาให้เถาเฉิง

เถาเฉิงชะงักงัน รีบเดินไปทางฉางหลานฟู้

ฉางหลานฟู้สีหน้าตกใจ ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินเลย

“หลางปั๋ว...”

“คุณชายน้อย อย่าทำให้บ่าวผู้อาวุโสลำบากใจเลย”

หลางปั๋วหลับตาลง

ฉางหลานฟู้งกๆเงิ่นๆหยิบบัตรVIPออกมามอบให้เถาเฉิง