บทที่ 3534แสงสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์

“อะไรกัน?”

ฉางหลานฟู้สีหน้าเปลี่ยน มองหงเหนียงอย่างไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นหมายจะตามไป

แต่เขาเพิ่งจะเคลื่อนไหว แรงต้านทานที่น่ากลัวก็ปะทุต้านขึ้น ทำให้เขาก้าวอย่างยากลำบาก

เขาห่างจากหงเหนียงแค่สิบเมตร แต่มันกลับดูไกลออกไปมาก ยากที่จะสัมผัส!

“คุณไปไม่ได้นะ คุณพาพวกเรามา จะออกไปเพียงลำพังได้อย่างไร? คุณต้องคิดหาวิธีการ ช่วยพวกเราออกไปจากป่าโลกยมบาล! คุณจำเป็นต้องคิดหาวิธี!”

ฉางหลานฟู้ตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

แต่ว่าหงเหนียงกลับยิ้มและไม่พูดอะไร เธอส่ายหน้า จ้องมองทั้งสองคนด้วยสายตามีเลศนัย

“ฉันไม่เคยพูดว่าจะช่วยพวกคุณออกไปจากป่าโลกยมบาลนะ! ฉันแค่ตอบตกลงเถาเฉิง ว่าจะพาพวกคุณมาที่นี่”

“อะไรนะ?”

“ฉันไม่เคยคิดจะพาพวกคุณกลับไป!”

หงเหนียงยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “พวกคุณสองคน คนหนึ่งทำให้ท่านเทพยุทธ์ฉางหลานเสียหน้า ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นลูกนอกสมรสเป็นจุดอ่อนของเทพยุทธ์ฉางหลาน! เทพยุทธ์ฉางหลานแค่หวังว่าพวกคุณจะมาตายอยู่ที่นี่ ไม่ใช่รอดออกจากที่นี่ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”

ฉางหลานฟู้เบิกตาโพลงกว้าง แต่ไม่นานก็มืดสลัวลง

พวกเขาเป็นคนฉลาด จะไม่เข้าใจเหตุผลนี้ได้ยังไง?

เทพยุทธ์ฉางหลานไม่สามารถลงมือจัดการหลินหยางได้ด้วยตัวเอง

ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็ก ศักดิ์ศรีก็จะปกป้องไม่ได้แล้ว

ส่วนฉางหลานฟู้ เขายิ่งไม่สามารถลงมือได้ คนเราไม่ว่าจะเหี้ยมโหดแค่ไหนก็ไม่ทำร้ายลูกของตนเองหรอก

เขาก็เลยให้ฉางหลานฟู้มาตายอยู่ป่าโลกยมบาล นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด

“อย่าโทษว่าฉันโหดร้ายเลย! ขอโทษนะหนุ่มๆ ฉันต้องนำดอกไม้ไฟโลกยมบาลกลับไปส่งมอบละ แน่นอน คุณงามความดีส่วนนี้ นับว่าพวกคุณมีส่วนช่วยด้วย พวกคุณจะถูกคนจารึกชื่อ นี่คือสิ่งที่ฉันสามารถทำได้”

หงเหนียงยิ้มและพูดขึ้น จากนั้นหมุนตัว หมายจะออกไปจากสถานที่นี้

ฉางหลานฟู้มองเงาร่างของหงเหนียงที่เดินไป เขาหย่อนก้นนั่งลงบนพื้น หัวเราะออกมาดังลั่น

ส่วนหลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม เร่งขับเคลื่อนกระดูกเทพสูงสุดอยู่เงียบๆ เพราะเขาอยากจะลองเชื่อมต่อกับกลิ่นอายที่อยู่บริเวณโดยรอบดู

แต่เวลานี้ จู่ๆหงเหนียงก็ชะงักฝีเท้า

เธอสีหน้าอึมครึม มองไปบริเวณโดยรอบ

สิ่งที่พบเห็นคือบริเวณโดยรอบทั้งสามคน ไม่รู้ว่ามีเงาร่างจำนวนหนึ่งปรากฏตัวออกมาตอนไหน

ฉางหลานฟู้หยุดหัวเราะ และมองไปที่เงาร่างเหล่านั้น

แต่ละเงาร่างปล่อยแสงสีน้ำเงินออกมา

พวกเขาเคลื่อนไหวไปๆมาๆอยู่ในเขตป่าโลกยมบาลอันโดดเดี่ยวนี้ คิดไม่ถึงว่าเหมือนเดินบนพื้นราบเรียบนี้ จะไม่ได้รับผลกระทบจากกลิ่นอายเลยแม้แต่น้อย

“นั่นคือ…. แสงสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์?”

หงเหนียงเหมือนรู้จักแสงที่เปล่งประกายผลิบานบนร่างคนเหล่านี้ จึงพลั้งปากเผลอพูดออกมา

วินาทีต่อมา ดาบจำนวนหนึ่งก็มาแนบอยู่บนคอของทั้งสามคน

“ไปกับพวกเราเถอะ ไม่เช่นนั้น พวกคุณจะต้องตายอยู่ที่นี่”

ชายผมยาวที่เป็นหัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“พวกคุณคือใคร? ทำไมมีแสงสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์?

หงเหนียงถามด้วยน้ำเสียงอึมครึม

เพี๊ยะ!

ฝ่ายตรงข้ามตบหน้าหงเหนียงโดยไม่คิดอะไรเลย

ใบหน้าขาวผ่องของหงเหนียงปรากฎรอยนิ้วมือขึ้นมาอย่างชัดเจน

“ถ้าถามไร้สาระอีก สิ่งที่ใช้จะไม่ใช่มือ แต่จะเป็นดาบ”

ฝ่ายชายพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

หงเหนียงจ้องฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาเย็นชา และไม่ตอบโต้อะไรอีก

ทั้งสามคนถูกผลักให้เข้าไปบริเวณลึกๆของป่าโลกยมบาล

ฉางหลานฟู้สีหน้าไร้ความรู้สึก

เขาตรอมใจยอมทุกอย่างแล้ว

มาถึงบริเวณลึกแห่งนี้แล้ว เขารู้ ถ้าอยากกลับไปคือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

สถานที่แห่งนี้คือที่ฝังร่างเขา

ส่วนหลินหยางไม่กังวล

กระดูกเทพสูงสุดกับกลิ่นอายเหล่านี้เชื่อมต่อกันอย่างล้ำเลิศ สามารถออกไปจากที่นี่โดยใช้ประโยชน์จากกระดูกเทพสูงสุดได้

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่อยากจะเชื่อคือ จู่ๆคนที่มาปรากฏตัวเหล่านี้ ทำไมสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระในป่าโลกยมบาล?

แม้ว่าพวกเขาจะถอยหลังก็ยังไม่ได้รับผลกระทบ!

“คนพวกนี้เป็นใครเหรอ?”

หลินหยางเข้ามาใกล้หงเหนียง และถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?”