บทที่ 3533 เรื่องนี้ ไม่ใช่ปัญหาที่ฉันต้องคิด

“เป็นอะไรเหรอ?”

หงเหนียงที่อยู่ด้านหลังกวาดสายตามองหลินหยางที่ใบหน้าซีดเผือดเหงื่อท่วม จากนั้นถามด้วยความสงสัยขึ้นมา

“ไม่ ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร…”

หลินหยางได้สติกลับมา ฝืนยิ้มพูดขึ้น

“เหอะ!”

หงเหนียงยิ้มเหยียด และมุ่งเดินไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

ส่วนหลินหยางรีบหลับตา เร่งขับเคลื่อนพลังกระดูกเทพสูงสุดให้ถึงขีดสุดอย่างเงียบๆ

ช่วงเวลานั้น กลิ่นอายบริเวณโดยรอบได้โบกสะบัดทะลักเข้าสู่ร่างกายเขาทันที

พูดตามจริงคือรุกรานในกระดูกเทพสูงสุดแล้ว

หลินหยางรีบขจัดกำจัดกระดูกเทพสูงสุด หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

สามารถยืนยันได้แล้ว!

กลิ่นอายที่โบกสะบัดอยู่ในป่าโลกยมบาลแห่งนี้ คิดไม่ถึงว่ามันมีวิธีการเข้าออกเหมือนกับกระดูกเทพสูงสุด!

หรือว่า…สถานที่แห่งนี้กับเจ้าของเดิมกระดูกเทพสูงสุดมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน?

หรือว่า…เย่เหยียนคนนั้นเคยมาสถานที่แห่งนี้เหรอ?

เป็นไปไม่ได้ แม้ว่าเย่เหยียนจะมีแหวนเทพสูงสุด ได้รับการสืบทอดผู้นำสูงสุด แต่ถ้าอยากให้ทั้งผืนป่าโลกยมบาลโบกสะบัดกลิ่นอายกลิ่นแบบนี้ขึ้นมา แน่นอนว่าเขาทำไม่ได้หรอก และก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ด้วย

หลินหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ และเดินตามทั้งสองคนไป

เขาไม่กล้าเปิดเผยกระดูกเทพสูงสุดมากเกินไป ถึงอย่างไรหงเหนียงคนนี้ก็ไม่ใช่คนธรรมดาอะไร ถ้าดึงดูดความสนใจของเธอมา งั้นก็จะลำบากยุ่งยาก

“นี่คือพลังที่ป่าโลกยมบาลโบกสะบัดออกมาใช่ไหม? ทำไมถึงอึดอัดขนาดนี้เหรอ?”

มุ่งหน้าเดินมาไม่ได้กี่กิโลเมตร ฉางหลานฟู้ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นพลังในอากาศ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วพูดขึ้น

พลังในอากาศนี้มันดูหนาแน่นกว่าบริเวณทางเข้าหลายร้อยเท่าเลย

ต่อให้เป็นหลินหยางเองก็รู้สึกหายใจไม่ออก เส้นลมปราณที่เชื่อมในร่างกายเริ่มตีบติดขัดแล้ว

เหมือนทุกคนกำลังเดินไปในทะเลลึก แรงต้านทานกับการหายใจไม่ออกกำลังกดขี่พวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

“ทุกพื้นที่ของป่าโลกยมบาลเต็มไปด้วยกลิ่นอายพลัง ยิ่งเดินเข้าไปลึกยิ่งเพิ่มความเข้มข้น อีกทั้ง เข้าไปแล้ว ก็ออกมาไม่ได้!”

หงเหนียงยิ้มพูดขึ้น

“ทำไมถึงพูดแบบนี้?”

หลินหยางถามด้วยความสงสัยแปลกใจ

“พวกคุณลองเดินกลับไปตอนนี้ดูสิ”

หงเหนียงหรี่ตาพูดขึ้น

หลินหยางกับฉางหลานฟู้มองสบตากัน จากนั้นหมุนตัว และจะเดินไปจุดทางออกทันที

แต่เมื่อก้าวเดิน ทั้งสองต่างพากันตกตะลึง

คิดไม่ถึงว่ากลิ่นอายพลังที่อยู่ด้านหลังจะกลายเป็นแรงผลักชนิดหนึ่ง พวกเขายิ่งมุ่งหน้าเดินกลับไป แรงผลักนี้ยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

ถ้ากำลังฝีมือไม่ดี ไม่เพียงพอที่จะต่อต้านแรงผลักนี้ พวกเขาก็เหมือนถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดกลับ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องจมน้ำตายอยู่ในทะเลป่าโลกยมบาล!

“ทำไมเป็นเช่นนี้เหรอ?”

ฉางหลานฟู้เบิกตาโพลงกว้าง หันหน้าไปถามหงเหนียงด้วยความหวาดกลัวว่า: “พวกเราควรทำยังไงให้หลุดพ้นได้? พวกเราจะทำยังไงถึงจะสามารถหลุดพ้นความยากลำบากนี้ไปได้?”

เขาพุ่งเดินออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่าเขาใช้พลังทั้งหมดที่มี ก็ไปได้แค่ไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น

จากระดับความเร็วแบบนี้นะ แล้วแถมอยากจะพุ่งออกไปจากป่าโลกยมบาลนะ มันเหมือนความฝันของคนปัญญาอ่อนชัดๆ!