บทที่ 3537 มีฉันอยู่

อาจเป็นเพราะรับรู้ได้ถึงพลังการรักษาที่ส่งออกมาจากรอบตัวของหลินหยาง หัวใจอันร้อนรนของฉางหลานฟู้ก็สงบลงเป็นอย่างมาก

เขาจ้องเขม็งมองม่านพลังนั้น และฟันเข้าไปอย่างโหดเหี้ยมโดยตรง

เคล้ง!

พอคมดาบปะทะเข้ากับม่านพลัง ม่านพลังก็ระเบิดออกโดยไม่เกินความคาดหมายแม้แต่น้อย

แต่ในครั้งนี้ ม่านพลังที่แตกออกเป็นชิ้นๆ นี้คล้ายกับว่ามีแผนการ และไม่ได้โจมตีฉางหลานฟู้อย่างสุ่มสี่สุ่มห้าอีกต่อไป แต่มีวิธีการรวมทั้งจู่โจมที่มีกฎเกณฑ์โดยเฉพาะ

ในอุโมงค์แคบๆ นี้ เป็นเรื่องยากที่ฉางหลานฟู้จะใช้ทักษะความสามารถ บวกกับความแข็งแกร่งของม่านพลังอันน่าสะพรึงกลัว ในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ร่างกายของฉางหลานฟู้ก็เต็มไปด้วยบาดแผล และเลือดก็ไหลออกมา

หลินหยางเร่งใช้งานเข็มมังกรหงเหมิงทันที และแทงเข้าไปยังแต่ละจุดบนร่างกายของเขา

พลังการรักษาอันไม่มีที่สิ้นสุดได้ปรากฏขึ้นมา

เห็นเพียงว่าผิวหนังและกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดเหล่านั้น หายสนิทอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"ช่างเป็นทักษะการฝังเข็มอันยอดเยี่ยมจริงๆ"

ฉางหลานฟู้ชำเลืองมองบาดแผลบนร่างกายของตัวเอง ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เขารับรู้ได้ถึงเข็มเงินเหล่านั้นที่แทงเข้าสู่ร่างกาย แต่ก็สามารถสังเกตเห็นได้ชัดเจนถึงกระแสไออุ่นจำนวนมากที่ไหลออกมาจากในร่างกาย

ที่ยิ่งทำให้คนไม่อยากจะเชื่อก็คือ ภายใต้กระแสไออุ่นนี้ เขาก็แทบจะรับรู้ไม่ได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดที่เกิดจากชิ้นส่วนของม่านพลังที่ตัดเข้าไปในเนื้อของตัวเอง......

"มัวนิ่งอึ้งทำอะไรอยู่ล่ะ? รีบจัดการเร็วเข้า!"

ในเวลานี้ หลินหยางได้ตะโกนขึ้นมาทันที

ฉางหลานฟู้ได้สติกลับมา สายตาก็เคร่งขรึม จากนั้นก็เงื้อดาบในมือออก และทำการหยุดยั้งเศษชิ้นส่วนเหล่านั้นเอาไว้

ไม่อยากจะเชื่อ

แต่ในเวลานี้

คว้าง!

ทันใดแสงอันรวดเร็วและดุดันก็จู่โจมเข้ามาที่ที่มืดที่อยู่ด้านหน้า

เมื่อฉางหลานฟู้เงยหน้ามองเข้าไป ลมหายใจก็สั่นสะท้าน และแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง

"แย่แล้ว! มีม่านพลังอีก!"

"ไม่ต้องกลัว"

"ฉันขวางเอาไว้ไม่ไหวแล้ว! หลีกไปเถอะ!"

ฉางหลานฟู้หันหน้ากลับมาแล้วตะโกน จากนั้นก็ชูดาบขึ้นแล้วพุ่งไปข้างหน้า วางแผนที่จะฝ่าฟันม่านพลังที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันนี้

แววตาของหลินหยางเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด และใช้เข็มมังกรหงเหมิงแทงเข้าไปยังจุดสำคัญของฉางหลานฟู้ในทันที

ตึง!

ทันทีที่ดาบปะทะเข้ากับม่านพลัง ในชั่วพริบตาพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวก็เบ่งบานออกมา และทะลุผ่านอุโมงค์โดยตรง

หงเหนียงที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าอุโมงค์ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงดึงเปิดการป้องกันตัว ชั้นพลังที่อยู่ตรงหน้าสร้างขึ้นมาหลายชั้น

เพียงแค่เธอเปิดการป้องกันตัว พลังการทำลายล้างก็ได้พุ่งผ่านอุโมงค์และจู่โจมเข้าหาเธอ

ตึง!

แรงกระแทกอันรุนแรงทำให้เธอลอยกระเด็นออกไป

พอหงเหนียงลุกขึ้นยืน ก็กระอักเลือดออกมาทันที

"เจ้าสองคนนั้นจบเห่แล้ว!"

เธอเงยหน้าขึ้นมา มองเข้าไปในส่วนลึกของอุโมงค์ด้วยความหวาดกลัว และพูดพึมพำออกมา

ในเวลานี้ กระดูกเทพสูงสุดขอหลินหยางได้ถึงขีดจำกัดแล้ว

รอบตัวเต็มไปด้วยพลังการทำลายล้าง

ระดับการโจมตีนี้รุนแรงเป็นอย่างมาก

ถ้าหากกระดูกเทพสูงสุดไม่เหมือนกันกับพลังเหล่านี้ ตัวของหลินหยางเองก็ไม่แน่นว่าจะสามารถต้านทานเอาไว้ได้!

เขาชำเลืองมองไปโดยรอบ และเห็นว่าไม่มีอะไรร้ายแรง พลังป้องกันจากกระดูกเทพสูงสุดที่ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งอย่างต่อเนื่องนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป

เมื่อมองย้อนกลับไปยังฉางหลานฟู้ที่อยู่ด้านนั้น

เขาในเวลานี้ช่างน่าเวทนาจริงๆ

มือและเท้าของเขาถูกตัดออกทั้งหมด และศีรษะก็ขาดออก ทั่วทั้งร่างกายแทบไม่มีชิ้นเนื้อดีเลย

เลือดและเนื้อที่ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ทำให้คนที่เห็นรู้สึกสยดสยอง

ถ้าหากหลินหยางไม่ได้ใช้เข็มมังกรหงเหมิงเพื่อปกป้องชีวิตของเขาเอาไว้ล่วงหน้า เขาในเวลานี้ก็คงจะตายไปนานแล้ว

ฉางหลานฟู้เบิกตาโพลง หายใจถี่ ในปากเต็มไปด้วยเลือด และมองมายังหลินหยางอย่างไม่ยินยอม

เห็นได้ชัดว่า เขาเหลือเพียงแค่ลมหายใจสุดท้าย

หลินหยางเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ถือมีดเทียนเซิงแทงเข้าไปที่เขา

คว้าง!

แสงสีขาวนวลปกคลุมฉางหลานฟู้ทันที

จากนั้นร่างกายที่แตกสลายของฉางหลานฟู้ก็ได้รับการรักษาด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที คนก็ดูเหมือนจะกลับคืนสู่สภาพเดิม

ฉางหลานฟู้ทึ่มทื่อไป

เขามองทั้งร่างกายของตัวเองอย่างตกตะลึง และมองไปยังหลินหยางด้วยความงุนงง

"นี่....นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันเคยบอกแล้วไงว่า มีฉันอยู่ คุณไม่ตายหรอก"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

ฉางหลานฟู้ไม่อยากจะเชื่อ

เขารู้ดีว่าหลินหยางแข็งแกร่งมาก แต่คาดไม่ถึงว่าวิธีการของหลินหยางจะไม่ธรรมดาเช่นนี้

การได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นนั้น ถึงแม้ว่าพ่อของตนเองจะมา ก็คงจะต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากจึงจะสามารถช่วยชีวิตได้

"ตก....ตกลงคุณเป็นใครกัน?"

ฉางหลานฟู้กลืนน้ำลาย แล้วกล่าวถาม

"คุณอยากรู้มากเลยเหรอ?"

"ความลึกซึ้งของทักษะศิลปะการต่อสู้ของคุณ ฉันไม่อาจรู้ได้ แต่ทักษะทางการแพทย์ของคุณ......เกรงว่าหากอยู่ในชีพจรมังกรใต้ดิน ก็อาจจะอยู่ในระดับขั้นที่สูงสด....."

"ฉันบอกกับคุณได้เพียงว่า ฉันไม่ใช่คนของชีพจรมังกรใต้ดิน"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง: "ส่วนเรื่องอื่นๆ ในอนาคตค่อยเล่าให้คุณฟังก็แล้วกัน พวกเราเข้าไปด้านในกันก่อนเถอะ"

"ยังจะไปอีกเหรอ?"

ฉางหลานฟู้แสดงสีหน้าลังเลใจ: "ระดับความแข็งแกร่งของม่านพลังเมื่อครู่นี้.....เกินกว่าขีดจำกัดของฉันมาก ถ้าหากเผชิญกับม่านพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านี้ ต่อให้คุณจะใช้เข็มเงินปกป้องชีวิตของฉัน ฉันก็คงจะต้านทานเอาไว้ไม่ไหว....."

"ต้านทาน? ทำไมจะต้องต้านทานด้วยล่ะ?"

หลินหยางส่ายหน้า แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง: "แค่ขวางม่านพลังทั้งหมด ก็ถือว่าสำเร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ขวาง? ฉัน....ฉันจะทำได้อย่างไรกัน?"

ฉางหลานฟู้กล่าวด้วยความประหลาดใจ

"วิชากระบี่ของคุณคือวิชากระบี่เทพยุทธ์ฉางหลานใช่ไหม?"

หลินหยางกล่าวถาม

"ใช่ แต่พรสวรรค์ของฉันแย่มาก ทักษะความรู้ก็ไม่ดี ไม่สามารถควบคุมวิธีการของชายคนนั้นได้ บัดนี้ก็มีความรู้แค่ระดับงูๆ ปลาๆ เท่านั้นเอง"

ฉางหลานฟู้กล่าวด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

"ฉันมองออกว่า วิชากระบี่ของคุณมีปัญหาอย่างมาก! ฟังนะ อีกสักครู่ฉันจะเป็นคนออกคำสั่ง แล้วคุณทำตาม เข้าใจไหม?"

หลินหยางกล่าว