บทที่3536 เริ่มโจมตี

“ไอ้หนู นี่เจ้ากำลังจะใช้ลูกไม้อะไรอีกล่ะ? ร่างกายกำลังส่องแสงเรืองรอง เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นหิงห้อยรึไง?”

หงเหนียงอารมณไม่ดีตั้งแต่แรกแล้ว เมื่อเห็นร่างกายของหลินหยางกำลังส่องแสงสีทองอยู่ตลอดเวลาก็ยิ่งทวีความโกรธมากขึ้น

หลินหยางเหลือบมองเธอ แล้วจู่ๆ ก็หันไปด้านข้างเล็กน้อย พลางตอบอย่างใจเย็น: "ถ้าไม่พอใจ งั้นเจ้าก็ไปเดินข้างหน้าดีไหม?"

หงเหนียงไม่ได้พูดอะไร เธอแคชักดาบที่เปล่งประกายสีทองออกจากเอวแล้วจ่อไว้ที่คอของหลินหยาง และพูดอย่างเย็นชา: "อย่ามาพูดไร้สาระกับข้า เจ้าไปข้างหน้าและสำรวจทางต่อไปซะ"

แต่ทันทีที่คำพูดจบลงนิ้วของหลินหยาง ก็จับด้ามดาบของหงเหนียงไว้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าและออกแรง

หงเหนียงหายใจแรงแล้วก็ตวัดดาบทันท หมายจะปาดคอของหลินหยาง แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน มันก็ไม่มีประโยชน์

ทำไมแรงของไอ้เด็กคนนี้ถึงได้มากมายขนาดนี้กันล่ะ?

ดวงตาของหงเหนียงเต็มไปด้วยจิตอาฆาตในทันที และคิดจะลงมือโจมตีอีกครั้ง

แต่ในขณะนี้ ฉางหลานฟู้ก็กระซิบ: "พวกเจ้าอย่าเอาแต่ทะเลาะกัน! ข้าจะสำรวจเส้นทางข้างหน้าต่อ!"

หงเหนียงตกตะลึงไป

ฉางหลานฟู้หันศีรษะกลับไป พร้อมมุ่งหน้าตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

หลินหยาง เหลือบมองไปที่ฉางหลานฟู้ จากนั้นก็ขยับนิ้วของเขาอีกครั้ง และผลักใบดาบกลับไป

หงเหนียงยืนโซเซเล็กน้อยและจ้องไปที่หลินหยางเขม็ง แววตาของเธอมีความหวาดกลัวอยู่ในนั้น

ภายในภูเขาหิน มีอุโมงค์ทอดยาวไปตามทางใต้ดิน

หินแปลกๆ ในอุโมงค์นั้นขรุขระและมีรูปร่างผิดปกติมาก ราวกับว่ามีคนใช่มือค่อยๆขุดมันออกมาทีละนิด

ภายในที่แห่งนี้มืดมาก อาศัยความช่วยเหลือจากแสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของหลินหยาง พวกเขาทั้งสามถึงสามารถพยายามเพ่งจนมองเห็นถนนได้อย่างชัดเจน

หัวใจของฉางหลานฟู้เป็นเหมือนขี้เถ้าในกองเพลิง ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่แยแส

หงเหนียงมองไปรอบๆ อย่างกังวลใจ

ฝั่งหนึ่งหลินหยางก็จ้องมองไปรอบๆ อีกฝั่งหนึ่งก็กำลังค่อยๆแอบดูดซับพลังในภูเขาหินอย่างลับๆ

พลังในภูเขาหินนั้นแข็งแกร่งและบริสุทธิ์มาก ตราบใดที่ หลินหยางใช้งานกระดูกเทพสูงสุดเพียงเล็กน้อย พวกมันก็จะไหลเข้าสู่ภายในร่างกายอย่างต่อเนื่อง

กระดูกเทพสูงสุดทั้งร่างเห่อร้อนขึ้น อีกทั้งพลังงานที่คายออกมาก็เริ่มพุ่งเข้าไปในเส้นลมปราณในทั่วร่างกายของหลินหยาง

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่เพียงแต่จะสามารถเลื่อนระดับกระดูกเทพสูงสุดขึ้นไปได้อีกขั้นเท่านั้น แต่ระดับการฝึกฝนของตนก็จะได้รับประโยชน์จากกระดูกเทพสูงสุดด้วย จนทำให้สามารถเลื่อนขั้นได้เล็กน้อย

วิ้ง วิ้ง!

จู่ๆ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงแปลกๆ ดังออกมา

ฉางหลานฟู้ที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หยุดชะงักไปทันที พร้อมรีบชักดาบออกมาและจ้องมองไปบริเวณรอบๆ

เห็นรัศมีสีฟ้าอ่อนสลัวๆจำนวนมหาศาลโผล่ออกมาจากภายในอุโมงค์ที่อยู่ข้างหน้า

รัศมีนั้นเหมือนระลอกคลื่นที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ดูแปลกตามาก

"นั่นคืออะไรน่ะ?"

ฉางหลานฟู้จ้องมองคลื่นนั้นแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มันดูเหมือน...ม่านพลังเหรอ?”

หงเหนียงสะดุ้งไปครู่หนึ่ง และสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที: "ท่าไม่ดีแล้ว รีบป้องกันตัวเองซะ!"

หลังจากพูดจบลง ก็ได้ตระตุ้นใช้งานพลังแห่งสวรรค์โดยตรงเพื่อสร้างเกราะป้องกันอากาศทันที

ฉางหลานฟู้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และรวบรวมพลังอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมสร้างเกราะป้องกัน

แต่ในตอนนั้นเอง รัศมีคล้ายระลอกคลื่นก็ปกคลุมทั้งสามคนไว้

แต่ทว่า ในขณะนี้เอง จู่ๆหลินหยาง ก็พูดขึ้นมาว่า: "การป้องกันไม่มีประโยชน์หรอก คลื่นพลังกำลังเปลี่ยนแปลง หากยังอยากมีชีวิตรอด ก็ต้องเริ่มโจมตี!"

"โจมตีเหรอ?"

ฉางหลานฟู้หันหน้ามามองหลินหยางด้วยความไม่เชื่อทันที

“ ก่อนหน้านี้อั้นหมิงเยว่เคยส่งยอดฝีมือหลายคนมาที่นี่ และในหมู่พวกเขาย่อมต้องมีบางคนที่แข็งแกร่งกว่าเจ้า ดูสิ่งที่อยู่ใต้เท้าสิ ล้วนมีแต่เลือด ซึ่งพิสูจน์ได้ว่า พวกเขาไม่สามารถป้องกันได้ ถ้าขนาดพวกเขายังทำไม่ได้ แล้วเจ้าจะทำได้อย่างไร?”

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ฉางหลานฟู้มองลงไปข้างล่าง

แน่นอนว่าบนพื้นถนนใต้เท้าของคนทั้งสามล้วนถูกปกคลุมไปด้วยเนื้อและเลือดที่เปรอะเปื้อนจนเป็นโคลน...

เขากัดฟันพร้อมชักดาบออกมา และโจมตีคลื่นรัศมีที่กำลังโจมตีมา

เปรี้ยง!

คลื่นพลัวแตกเป็นเสี่ยงๆทันที ระเบิดเศษชิ้นส่วนจำนวนมากที่พุ่งเข้าหาฉางหลานฟู้ยราวกับเม็ดฝน

ฉางหลานฟู้ทั้งตกใจทั้งโกรธ

“ทักษะดาบฉางหลาน!”

เขาคำรามและเหวี่ยงดาบอันคมกริบในมือออกไปอย่างดุเดือด

เงาดาบอันหนักแน่น พุ่งเข้ากระทบเศษเล็กเศษน้อยเหมือนภูเขาตระหง่าน

ในณะนั้นเองฉางหลานฟู้ ไม่มีความหวาดกลัวเรื่องชีวิตและความตายอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงกล้าหาญมากและเต็มเปี่ยมไปด้วยทักษะดาบฉางหลาน

หลินหยาง มองไปข้างหลังเขาอย่างเงียบๆ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

“นี่คือทักษะดาบฉางหลานที่ เทพยุทธ์ฉางหลานภาคภูมิใจงั้นเหรอ? มันช่างลึกลับจริงๆ…”