บทที่ 3540 มีประโยชน์

เมื่อจัดการฉางหลานฟู้ได้แล้ว หงเหนียงก็โล่งอกอย่างมาก ในที่สุดหัวใจที่เต้นระรัวก็สงบลงมาอีกครั้ง

แต่เธอไม่กล้าชะล่าใจ จึงถือดาบเดินเข้าไปที่หลินหยาง

ในมุมมองของเธอ ตอนนี้การจัดการกับคนคนนี้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

หลินหยางคนนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง

เธอมองคนคนนี้ไม่ออก

หากคนคนนี้ไม่ตาย! เรื่องนี้จะไม่จบลงอย่างแน่นอน

นึกถึงตรงนี้ หงเหนียงก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

แต่เมื่อเธอเตรียมที่จะลงมือ หลินหยางก็ค่อยๆ ลุกขึ้นมา

ลมหายใจของหงเหนียงสั่นสะท้าน

ไม่รู้ทำไม เธอจึงสัมผัสได้ถึงพลังปราณบารมีที่ไม่เคยมีมาก่อน.....

หลินหยางหันหน้าเล็กน้อย และมองไปที่เธอ

เพียงแค่มองแวบเดียว หงเหนียงก็แข็งทื่อไปทั้งตัว และไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

"ฆ่ามัน!"

ฉู่เลี่ยฉีที่อยู่ข้างๆ ร้องคำรามออกมา และถือดาบเข้าไปสังหารหลินหยาง

แต่หลินหยางไม่หลบเลี่ยง ดาบอันแหลมคมจู่โจมเข้ามา

ชิ้ง!

เสียงดังกังวานทอดออกมา

ดาบของฉู่เลี่ยฉีฟันลงไปบนหน้าผากของหลินหยาง

แต่ดาบนั้นไม่ได้ตัดหัวของเขา และแม้แต่ร่องรอยก็ไม่มี มันราวกับฟันลงไปบนเหล็กก็ไม่ปาน

"อะไรกัน?"

ฉู่เลี่ยฉีตกตะลึง

ฉึก!

เมื่อเขาได้สติกลับมา ดาบอันเรียวยาวก็แทงทะลุผ่านคอของเขาแล้ว

นั้นคือฮวาเจี้ยนปี่!

หงเหนียงตกใจจนตัวสั่นงันงก

ตูม!

พร้อมกับฮวาเจี้ยนปี่ที่หมุนวน พลังแห่งสวรรค์ของดาบก็ซัดสาดออกไปรอบๆ เป็นระลอกๆ

หัวของฉู่เลี่ยฉีระเบิดออกทันที

ชิ้นส่วนสีแดงสีขาวกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทาง

คนอื่นๆ ตกใจเป็นอย่างมาก จึงรีบกวัดแกว่งอาวุธจู่โจมเข้าไปที่หลินหยาง

แต่ร่างกายของหลินหยางในเวลานี้แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก เพราะกระดูกเทพสูงสุดได้ดูดซับพลังมากมายอยู่ที่นี่ และคาดไม่ถึงว่ามันจะเสริมความแข็งแกร่งได้ถึง 10 ขั้นได้อย่างสมบูรณ์ในเวลานี้

แม้แต่พลังดาบอันแปลกประหลาดนั้นก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงดาบของคนเหล่านี้เลย

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง.....

เสียงกังวานดังทอดออกมา

ดาบของคนเหล่านี้ไม่สามารถแยกร่างของหลินหยางได้เลย

การโจมตีทั้งหมดไม่เป็นผล

หลินหยางไม่เกรงใจอีกต่อไป เขายกฮวาเจี้ยนปี่ ฟาดฟันลงไปที่ร่างกายของคนเหล่านั้นอย่างโหดเหี้ยม

ไม่นาน ฉู่เลี่ยฉีและคนอื่นๆ ก็ตายไปโดยที่ศพไม่สมบูรณ์

ซากศพกระจายเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น

"กรี๊ด!"

หงเหนียงกรีดร้อง เธอหันหลังกลับต้องการจะวิ่งหนีทันที

แต่ในสภาวะแวดล้อมที่พิเศษนี้ เธอจะหลบหนีออกจากอุโมงค์ไปได้อย่างไร?

หลินหยางมองไปที่เธอ

"นายท่านโปรดไว้ชีวิตด้วย! โปรดไว้ชีวิตด้วย!"

หงเหนียงขาอ่อน คุกเข่าลงกับพื้น และตะโกนอย่างตัวสั่นงันงก

หลินหยางจ้องมองหงเหนียงอย่างเย็นขา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เก็บฮวาเจี้ยนปี่กลับไป

เมื่อเห็นฮวาเจี้ยนปี่กลายเป็นลำแสงเข้าไปในมือของหลินหยาง หัวใจของหงเหนียงก็กระตุกขึ้นมาอีกครั้ง

นี่จะต้องถึงระดับขั้นไหนกัน จึงจะสามารถมีวิธีการดังกล่าวได้?

หงเหนียงตัวสั่นงันงก แต่ก็รู้ว่าตนเองปลอดภัยแล้ว

"อาจารย์ ฆ่าเธอซะ.....ฆ่านังสารเลวคนนี้ซะ!"

ฉางหลานฟู้ที่นอนอยู่บนพื้นกล่าวอย่างโกรธแค้น

ถึงแม้ว่าหงเหนียงจะถูกเถาเฉิงเชิญให้ไปที่ป่าโลกยมบาลเพื่อช่วยตนเองปฏิบัติภารกิจ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็ไม่เคยช่วยเหลือคนทั้งสอง และยังคอยซ้ำเติมคนทั้งสองอีกด้วย

ฉางหลานฟู้เคียดแค้นเธอได้ยังไง?

แต่หลินหยางกลับส่ายหัว และกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า : "คนคนนี้ยังมีประโยชน์ หากฆ่าเธอไปจะไม่น่าเสียดายเหรอ?"

"มีประโยชน์?"

ฉางหลานฟู้ตกตะลึง เขาไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของหลินหยาง

หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมา และแทงลงไปบนตัวของฉางหลานฟู้ จากนั้นก็นำยาหนึ่งเม็ดยัดเข้าไปในปากของเขา

"คุณพักผ่อนก่อน"

หลินหยางกล่าวอย่างเรียบๆ จากนั้นก็เดินไปที่โครงกระดูกที่ปลายอุโมงค์

เขาสัมผัสได้ว่า บนโครงกระดูกนี้.....มีบางสิ่งที่คล้ายกันกับกระดูกเทพสูงสุด....