บทที่ 3541 อย่าโทษฉันก็แล้วกัน

ลมหายใจของทุกๆ คนสั่นสะท้าน และต่างเข้าไปล้อมรอบที่ภูเขาศิลา และจ่อดาบเข้าไปยังร่างที่กระโดดออกมา

"คุณหนูใหญ่ไว้ชีวิตด้วย! ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!"

ทันทีที่หงเหนียงกระโดดออกมาก็ชูสองมือขึ้น และตะโกนกล่าวด้วยเนื้อตัวสั่นเทา

"คนอื่นๆ ละ?"

อั้นหมิงเยว่เดินไปตรงหน้า และเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"ตาย....ตายหมดแล้ว....."

"หมายความว่า คุณรอดมาเพียงคนเดียวเหรอ?"

"คุณหนูใหญ่ ด้านในอันตรายอย่างมาก ทั้งหมดล้วนเป็นม่านพลัง เกรงว่าไม่ว่ากี่คนก็ไม่สามารถเข้าไปได้ ฉันเห็นถึงสถานการณ์ที่ผิดปกติ จึงออกมาแจ้งให้คุณหนูใหญ่ทราบ....."

หงเหนียงกล่าวอย่างตัวสั่นงันงก

"ฉันไม่ต้องการให้คุณมาแจ้งให้ทราบ?"

อั้นหมิงเยว่กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา : "ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยบอกคุณแล้ว ว่าถ้าไม่ได้ผลลัพธ์อะไร คุณไม่จำเป็นจะต้องออกมา!"

"คุณ....คุณหนูใหญ่?"

ลมหายใจของหงเหนียงสั่นสะท้าน

อั้นหมิงเยว่ค่อยๆ ชักดาบออกมา และต้องการฟันเข้าไปทางศีรษะของหงเหนียง

แต่ในชั่วพริบตาที่อั้นหมิงเยว่กำลังจะลงมือ

ฟรึ่บ!

จู่ๆ แสงดาบก็พุ่งออกมาจากทางเข้าออก เข้ามาหาอั้นหมิงเยว่ด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

สายตาของอั้นหมิงเยว่เคร่งขรึมขึ้นมา และนำดาบไปขวางไว้ทันที

บูม!

แสงดาบกระทบลงบนดาบของเธอ

พลังอันป่าเถื่อนทำให้อั้นหมิงเยว่ถอยหลังไปหลายก้าว

หงเหนียงเห็นเช่นนั้น ก็ลุกขึ้นวิ่งอย่างรวดเร็ว ต้องการที่จะหนีไป

"จะหนีงั้นเหรอ?"

อั้นหมิงเยว่ทำเสียงไม่พอใจ เธอแกว่งดาบออกไปอีกครั้ง พลังดาบได้ปกคลุมหงเหนียงเอาไว้ทันที

"ไม่นะ!"

หงเหนียงกรีดร้องออกมา

คลื่นลูกใหญ่ตกลงมา และแยกร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ และตายอย่างอนาถ

ลูกน้องของอั้นหมิงเยว่เข้ามาล้อมรอบ และจ้องมองไปที่ทางเข้าภูเขาศิลาอย่างเย็นชา

อั้นหมิงเยว่ก็จ้องมองเข้าไป และตะโกนออกมา : "ยังจะกล้าทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่อีกเหรอ? ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

เมื่อกล่าวคำนี้จบ ฉางหลานฟู้ก็กระโดดออกมาจากทางเข้าของภูเขาศิลาทันที

และหลินหยางก็ตามหลังมา

"หื๊ม? พวกคุณยังไม่ตายอีกเหรอ?"

แววตาของอั้นหมิงเยว่เคร่งขรึม จ้องมองไปที่คนทั้งสองอย่างเหนือความคาดหมาย

"ทำให้คุณหนูใหญ่ต้องผิดหวังเลย!"

ฉางหลานฟู้กล่าวอย่างเย็นชา

"ในเมื่อพวกคุณยังไม่ตาย จะต้องพบอะไรบางอย่างด้านในนั้นใช่ไหม? ส่งมาสิ ของที่อยู่ด้านในนั้น!"

อั้นหมิงเยว่กล่าวพร้อมกับยื่นมือออกไป

"เราไม่พบอะไรเลย แต่ได้เจอกับคนที่ต้องการจะฆ่าเรา คุณหนูใหญ่ คนกลุ่มนี้เป็นคุณส่งเข้าไปใช่ไหม?"

ฉางหลานฟู้กล่าวอย่างเย็นชา

อั้นหมิงเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า : "ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉันจริงๆ นะ! ในเมื่อพวกคุณไม่ยอมส่งมาให้ด้วยตนเอง ก็อย่าโทษฉันก็แล้วกัน!"

พูดจบ อั้นหมิงเยว่ก็หันหน้าเบาๆ

ฟรึ่บๆๆ .....