บทที่ 3542 อั้นหมิงเยว่

นี่คือลูกนอกสมรสของเทพยุทธ์ฉางหลานงั้นเหรอ?

นี่คือฉางหลานฟู้ที่คนอื่นดูถูกน้อยสุดใช่ไหม?

อั้นหมิงเยว่ตึงเครียดจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้น จากนั้นก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าวพร้อมอาวุธในมือเตรียมสู้ไปพร้อมกันกับฉางหลานฟู้

เมื่อได้ประมือกับผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็น ’ผู้สืบทอดเทพเจ้าเเห่งสงคราม’ ฉางหลานฟู้เริ่มรู้สึกกดดัน

เขารู้สึกกดดันจนถึงขั้นกัดฟันกรอด พร้อมกับเคลื่อนย้ายพลเร่งเข้าไป

แต่ฝีมือดาบของอั้นหมิงเยว่นั้นเเข็งเเกร่งกว่าฝีมือของเขาอยู่มาก

เริ่มนับถอยหลังการเคลื่อนพล บนกายของฉางหลานฟู้เต็มไปด้วยร่องรอบของคมดาบ

“กลับมานี่!”

หลินหยางค่อยๆยืนขึ้นจากข้างหลังอย่างช้าๆ จากนั้นเขาค่อยๆลดมือลงจากมือที่ปิดตาด้านขวาลงช้าๆแล้วตะโกนเสียงดังขึ้น

“ครับ อาจารย์!”

ฉางหลานฟู้กัดฟันกรอด และจำใจยอมเเพ้การสังหาร จากนั้นก็ถอยกลับทันที

อาจารย์?

อั้นหมิงเยว่จับตามองอย่างจดจ่อ แต่ไม่ได้ตามไปโจมตีใดๆ แต่กลับจ้องไปที่หลินหยางด้วยสายตาที่เย็นชา

“คุณเป็นใครกันเเน่?”

เธอถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญหรอก ฟังนะ พวกคุณหลบทางให้พวกเราเพื่อที่จะได้ไปจากที่นี่ เข้าใจไหม?”

หลินหยางพูดเสียงเเหบเเห้ง

เขาไม่อยากเสียเวลากับคนพวกนี้

เขาอยากรีบจัดการกับดวงตาเทพสูงสุดของเขาให้เร็วที่สุด

“จะรีบไปไหน? หรือว่าได้รับของดีอยู่ในภูเขานั้นจริงๆ?”

อั้นหมิงเยว่พูดเสียงเย็น “ฉันพูดเเล้ว เอาของนั้นไว้ ชีวิตของพวกคุณเองก็ต้องเอาไว้ด้วย! ไปได้หรือไม่ได้ ไม่ใช่เเค่คุณตัดสินใจเองเท่านั้น”

หลังจากที่พูดจบ ทุกคนก็ดึงดาบออกมาและได้ปล่อยพลังออกมาเพื่อที่จะต่อสู้อีกครั้ง

เเต่ดูเหมือนว่าหลินหยางจะหมดความอดทนเเล้ว

“คุณเเน่ใจนะ…ที่ว่าไม่ใช่เเค่ฉันตัดสินใจเองคนเดียว?”

น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นไร้ความรู้สึกและดูว่างเปล่า

จิตใจของอั้นหมิงเยว่ถึงกับกระตุกเเรง

ทันใดนั้น

สึบ!

ร่างกายของหลินหยางก็หายไป

ทุกคนต่างก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ

หัวใจของอั้นหมิงเยว่นั้นเต้นระรัวจนเเทบทะลุออกจากอก นิ้วมือทั้งห้าจับไปที่ดาบเเน่นเป็นครั้งที่เท่าไหร่เเล้วก็ไม่รู้

และขณะนี้เอง หลินหยางที่หายตัวไปเมื่อครู่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของเธอพร้อมกับเเสงของดาบ ดาบเทียนเซิงปรากฏและทิศทางของดาบหันไปทางอั้นหมิงเยว่

อั้นหมิงเยว่ถึงกับรู้สึกว่าขนหัวลุกชันขึ้นมา เธอหันมองข้างนั้นทีข้างนี้ที เพื่อหลบหลีกดาบเทียนเซิงที่โจมตี

ชิ๊ง!

คมดาบที่น่ากลัวนั้นฟันลงพื้นดิน จนทำให้พื้นดินนั้นเกิดรอยร้าวจนเเตกและเเยกออก

เพียงเเค่หนึ่งคมดาบกลับทำให้พื้นดินเกิดรอยแยกยาวออกไปเป็นไมล์

เเผ่นดินไหวสะเทือนอย่างรุนเเรง ทำหใ้ผู้คนที่อยู่รอบๆบริเวณนั้นถึงกับยืนเซเเละพากันตกใจ

เเละเมื่อมองเห็นรอยเเยกนั้น ดวงตาของอั้นหมิงเยว่เองก็เบิกกว้าง

คนที่อัจริยะอย่างเธอ เธอสามารถประเมินพลังของดาบว่ามีพลังมากน้อยเเค่ไหนได้

เธอรู้ดีว่าตัวเธอเองไม่สามารถที่จะต้านทานการโจมตีได้

เเต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมแพ้

“น่าสนใจดีนี่!”

อั้นหมิงเยว่ข่มความตกใจของตัวเอง จากนั้นจ้องมองไปที่หลินหยางพร้อมกับยกดาบสีดำขึ้นพร้อมโจมตี

ส่วนหลินหยางเองก็ไม่ได้ลังเลที่จะสะบัดดาบที่อยู่ในมือตัวเอง ทำให้เกิดเเสงสีทองขึ้นและฮวาเจี้ยนปี่ก็ปรากฏขึ้น

พออั้นหมิงเยว่เห็นดังนั้นก็ตื่นตกใจกลัว เเต่ดาบสีดำของเธอนั้นก็ยังไม่หยุดการโจมตี เเรงประทะนั้นรุนเเรง

หลินหยางเเกว่งเจี้ยนปี่ฮวาเช่นกัน

ดาบทั้งสองฟาดฟันกันอย่างบ้าคลั่งแบบไม่มีใครยอมใคร จำทำให้เกิดเเสงประกายจากการปะทะกันของดาบ

อั้นหมิงเยว่โจมตีเรื่อยๆและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด สายตาของเธอจดจ้องไปที่ดาของหลินหยางเขม็ง เเละดูเหมือนว่าเธอจะหาจุดอ่อนของดาบนั้นไม่เจอเลย