บทที่ 3543 เสิร์ฟชา!

ทุกคนไม่ยอมพูด กระโจนพุ่งไปทางหลินหยางทันที

แต่หลินหยางสีหน้าเฉยชา ไม่หวาดกลัวคนกลุ่มนี้แม้แต่น้อย เขาถือดาบและฟาดฟันไป

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน

แต่ในสายตาของอั้นหมิงเยว่ นี่คือการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว

คนของตัวเองขัดขวางต้านหลินหยางไม่ได้

อยู่ที่นี่ไม่ได้!

อั้นหมิงเยว่จะกล้าลังเลใจที่ไหน เธอหันหน้าแล้วก็วิ่งทันที

“อาจารย์….”

ฉางหลานฟู้ที่อยู่ทางด้านนั้นรีบตะโกนขึ้น ยังหมายจะตามไป แต่ถูกหลินหยางห้ามไว้

“ไม่ต้องตามไป ช่วยผมจัดการคนเหล่านี้ก่อน!”

หลินหยางตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ฉางหลานฟู้เห็นสถานการณ์นี้ เลยรู้ว่าต่อให้ตัวเองตามอั้นหมิงเยว่ไปก็ไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้ จึงยกดาบขึ้นไปช่วยหลินหยาง จัดการลูกน้องของอั้นหมิงเยว่

ด้านในป่าโลกยมบาลมีเสียงโหยหวนดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

ไม่นาน อั้นหมิงเยว่ก็ออกมาจากป่าโลกยมบาลได้

เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง เธอโอบแขนที่หักขาด และรีบวิ่งไปเมืองที่ใกล้ที่สุดอย่างบ้าคลั่ง

อั้นหมิงเยว่ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน

นับตั้งแต่เธอเกิดมา ได้รับการชี้แนะจากพ่อ ทักษะวรยุทธ์ก็สูงขึ้น ทางการแพทย์ยิ่งยอดเยี่ยม

ยากที่จะหาคู่ต่อสู้ในชีพจรมังกรใต้ดินได้

ถึงแม้จะเจอยอดฝีมือ ก็ยากที่จะเสียเปรียบ

แต่วันนี้ คิดไม่ถึงเธอถูกคนหั่นแขนไปข้างหนึ่ง…

ความอับอายแบบนี้ เป็นประวัติการณ์ ไม่เคยมีมาก่อน!”

แต่ที่ทำให้อั้นหมิงเยว่ไม่มีทางยอมรับได้เลยคือ คิดไม่ถึงว่าก้นบึ้งหัวใจของเธอจะเกิดความหวาดกลัว!

ต่อให้เผชิญหน้ากับเทพยุทธ์ เธอก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้!

ทำไมคนธรรมดาคนหนึ่งถึงได้ทำให้ตัวเองหวาดกลัวแบบนี้ได้?

อั้นหมิงเยว่เบิกตาโพลงกว้าง เหงื่อไหลลงมาจากใบหน้าเล็กไม่หยุด

ล้มลุกคลุกคลานแบบนี้ ในที่สุดเธอก็มาถึงเมืองที่ใกล้ป่าโลกยมบาลที่สุด

ในเมืองมีผู้ติดตามของเทพยุทธ์อั้นเทียน จะรับเธอกลับไปเมืองหลงซิน

เพิ่งจะเข้าใกล้ประตูเมือง คนเฝ้าประตูเมืองก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตกใจขึ้นมา

“นั่นเหมือนจะเป็นคุณหนูหมิงเยว่ไหม?”

“คุณหนูหมิงเยว่ได้รับบาดเจ็บเหรอ?”

“เร็วเข้า!”

พวกทหารต่างทยอยกระโจนออกมา ประคองอั้นหมิงเยว่เข้าไปในเมือง

“เร็ว เรียกพวกซานโกว่มา!”

อั้นหมิงเยว่หอบเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ไม่นาน ในเมืองก็มีคนของเทพยุทธ์อั้นเทียนมารวมตัวกันอยู่ที่โรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

อั้นหมิงเยว่กลืนเม็ดยาลง ถอนเข็มเงินออก และนั่งพักอยู่ในโรงน้ำชา

แม้แขนจะขาด แต่จากทักษะการแพทย์ของชีพจรมังกรใต้ดิน ต้องการจะฟื้นฟูสร้างแขนใหม่อย่างรวดเร็วไม่ใช่เรื่องยากลำบากหรอก

เวลานี้ คนกลุ่มหนึ่งสวมเสื้อคลุมดำถือดาบยาวเดินเข้ามา

“น้อมเคารพคุณหนูใหญ่!”

ทุกคนทยอยคุกเข่าลง พร้อมตะโกนขึ้นด้วยความพร้อมเพียง

“คุณหนูใหญ่ ใครทำให้ท่านได้รับบาดเจ็บเหรอ? ผู้ใต้บังคับบัญชาจะหั่นศพเขาเป็นหมื่นชิ้นอย่างแน่นอน!”

ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าสวมหมวกหญ้าพูดขึ้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

อั้นหมิงเยว่ขมวดคิ้วเป็นปม แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร นอกจากหยิบชาหนึ่งแก้วที่อยู่บนโต๊ะมาดื่มจนหมด

“เฮ้? นี่ไม่ใช่ผู้สืบทอดเทพยุทธ์ของชีพจรมังกรใต้ดินผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง คุณหนูใหญ่อั้นหมิงเยว่เหรอ? ทำไมจนตรอกซมซานแบบนี้ล่ะ?”

เวลานี้ ชายคนหนึ่งอายุประมาณสามสิบปียิ้มและพูดขึ้น และหรี่ตามองอั้นหมิงเยว่

“สารเลว กล้าเหยียดหยามคุณหนูใหญ่เหรอ?”

ชายวัยกลางคนโมโหมาก รีบดึงดาบออกมาทันที แต่ก็ถูกอั้นหมิงเยว่ห้ามไว้

“ซานโกว่ อย่าสามหาว หรือว่าแม้แต่คุณชายตระกูลเซียวนายก็ไม่รู้จักเหรอ?”

อั้นหมิงเยว่พูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“คุณชายตระกูลเซียวเหรอ?”

ชายวัยกลางคนที่ชื่อซานโกว่ชะงักงัน และเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดว่า: “เทพยุทธ์ไท่เทียน….”

“เซียวซีเฟิง ฉันอารมณ์ไม่ดี ไม่ต้องมายั่วยุฉัน! เงียบปากให้สนิท!”

อั้นหมิงเยว่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต

“ไอ้หยาๆ คุณหนูใหญ่โหดเหี้ยมมาก….ได้ๆๆๆ ผมจะหุบปาก แต่ก่อนที่จะหุบปาก ผมอยากถามคุณหนึ่งข้อได้ไหม?”

ชายที่ชื่อเซียวซีเฟิงยิ้มและหรี่ตาพูดขึ้นว่า: “คุณหนูใหญ่ คุณบอกผมได้ไหม แขนนี้ของคุณ…ไปไหนแล้ว?”

“รนหาที่ตาย!”

อั้นหมิงเยว่โกรธมาก ตบโต๊ะทันที

ซานโกว่และคนอื่นๆชักดาบชี้ไปข้างหน้า และล้อมเซียวซีเฟิงไว้

แต่แล้วเวลานี้ จู่ๆด้านหน้าประตูก็ปรากฏเงาร่างสองเงาร่างขึ้นมาทันที