ตอนที่ 3541
บทที่ 3545 คุณไม่โชคดีทุกครั้งหรอก
October 21, 2026
“คุณหมายความว่ายังไงเหรอ?”
อั้นหมิงเยว่ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ผมแค่อยากให้คุณกับฉางหลานฟู้ประมือกัน ไม่ได้ให้พวกคุณตัดสินความเป็นความตายกัน! ขณะนี้ฉางหลานฟู้แพ้แล้ว แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องสู้ต่อไปแล้ว ไม่ใช่เหรอ?”
หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“คุณ…”
อั้นหมิงเยว่กำหมัดแน่น โกรธจนตาลุกวาว
แต่เธอไม่กล้าสามหาว
ถึงอย่างไรฝีมือของหลินหยาง เธอก็เคยเห็นแล้ว
เวลานี้อั้นหมิงเยว่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนผู้นี้เลย ถ้าปะทะขึ้นมาจริงๆ จากสภาพตัวเองตอนนี้ ต่อให้บริเวณโดยรอบมียอดฝีมือช่วยเหลือ ก็ไม่สามารถจัดการฝ่ายตรงข้ามได้แน่นอน…
“บิลของพวกเรา ไม่ช้าก็เร็วจะต้องชำระ”
อั้นหมิงเยว่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ผมขอเตือนคุณ ทางที่ดีอย่ามาวอแวกับผม”
หลินหยางมองเธอด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า: “ผมไม่ได้อารมณ์ดีทุกครั้ง คุณก็ไม่ควรคิดว่าตัวเองจะโชคดีทุกครั้ง อย่าคิดว่าผมจะปล่อยคุณทุกครั้ง เข้าใจไหม?”
อั้นหมิงเยว่ได้ฟัง สีหน้าซีดเผือดทันที
คนที่อยู่บริเวณโดยรอบสีหน้าตื่นตะลึง มองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ
คำพูดนี้หมายความว่ายังไงเหรอ?
คนผู้นี้…หรือว่าคุณหนูใหญ่เคยพ่ายแพ้เขาเหรอ?”
ทุกคนตกอกตกใจ ขนลุกซู่
นี่คือผู้สืบทอดเทพยุทธ์!
ถ้าสามารถทำให้เธอพ่ายแพ้ได้ นั่นไม่ใช่ผู้สืบทอดเทพยุทธ์คนใหม่เหรอ?”
สายตาของทุกคนจับจ้องมองบาดแผลบริเวณแขนของอั้นหมิงเยว่ที่ยังหายไม่สนิท ความสงสัยภายในใจได้รับการยืนยันขึ้นมาบ้างแล้ว
เวลานี้ หลินหยางนำเข็มมังกรหงเหมิง ออกมาฝังให้ฉางหลานฟู้
กลิ่นอายที่เข้มข้นล้อมรอบฉางหลานฟู้ จากนั้นอาการบาดเจ็บบนร่างกายของฉางหลานฟู้ก็หายสนิททันตาเห็น
เขาลุกขึ้นช้าๆ โค้งคำนับหลินหยางแล้วพูดอย่างหนักแน่นขึ้นว่า: “ขอโทษอาจารย์ ลูกศิษย์คนนี้ทำให้คุณขายหน้าแล้ว”
“ไม่ตำหนิคุณหรอก คุณทำออกมาได้ดีมากแล้ว”
หลินหยางพูดขึ้น: “เป็นเงื่อนไขตายตัวของคุณที่เทียบเท่ากับเธอไม่ได้ แต่นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีสักวัน ที่คุณชนะเธอ”
“ครับ อาจารย์”
ฉางหลานฟู้พยักหน้า
“พวกเราไปกันเถอะ”
หลินหยางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จากนั้นก็พาฉางหลานฟู้ออกจากเมืองไป
อั้นหมิงเยว่กำหมัดแน่นขนัด จ้องหลินหยางด้วยความอาฆาตพยาบาท
“คุณหนูใหญ่ เพราะอะไรถึงปล่อยพวกเขาไป?”
ลูกน้องคนหนึ่งถามด้วยความเคียดแค้น
แต่อั้นหมิงเยว่ไม่เต็มใจอธิบาย และพูดด้วยน้ำทุ้มต่ำเย็นชาว่า: “กลับไป ฉันต้องการพบพ่อของฉัน!”
“ครับ คุณหนู”
…
เมืองนี้ห่างจากเมืองหลงซินไม่ไกล
ไม่นาน ทั้งสองคนก็กลับมาถึงในเมือง
หลินหยางรีบส่งข่าวสารไปทางจิ่วอวี้กับอวี่ปี้หงทันที
ไม่นาน พวกเขาก็มาเจอกันที่ชั้นหนึ่งอาคารมอบรางวัลนำจับ
“ท่าน!”
จิ่วอวี้กับอวี่ปี้หงสีหน้าร้อนใจ พวกเขาพุ่งเข้ามา เมื่อเห็นหลินหยางไม่เป็นอะไร ก็ทอดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“ดีมากเลยท่าน ผมรู้ท่านเป็นคนดีฟ้าคุ้มครอง ไม่เป็นไรแน่นอน!” จิ่วอวี้ยิ้มพูดขึ้น
อวี่ปี้หงดวงตาร้อนผ่าว นัยน์ตายังมีกังวลใจอยู่
“อาจารย์เป็นใคร จะเป็นอะไรได้ยังไง?”
ฉางหลานฟู้ที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้นเบาๆ
“อาจารย์เหรอ?”
ทั้งสองคนร้องเสียงหลงออกมา สีหน้าตกตะลึง