บทที่ 3557 น่าสะพรึงกลัว

จิ่วอวี้ไม่กล้าลังเลใจ หันหลังกลับแล้ววิ่งไปทันที

อวี่ปี้หงจ้องมองชายผู้นั้นอย่างเยือกเย็น

ในเวลานี้ ชายผู้นั้นได้เดินไปถึงตรงหน้าของผู้คุมสองคนนั้นแล้ว

"หยุดนะ ที่นี่คนนอกห้ามเข้า ท่านได้โปรดออกไปเดี๋ยวนี้ครับ!"

ผู้คุมสองคนชักมีดออกมาและตะโกนขึ้น

คาดว่ารับรู้ได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ส่งออกมาจากร่างของชายผู้นั้น ด้วยเหตุนี้การพูดจาจึงค่อนข้างเกรงใจเล็กน้อย

"เปิดประตู"

ชายผู้นั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"ท่านฟังคำพูดของพวกเราไม่เข้าใจเหรอ? หรือว่าไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน?"

ผู้คุมคนหนึ่งกล่าวขึ้นมา

แต่พอคำพูดนี้ของเขาจบลง

ชิ้ง!

จู่ๆ แสงสีดำก็พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น ร่างของผู้คุมคนนั้นก็แข็งทื่อ

เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ก็ตกตะลึง และรีบหันหน้าไปมอง

เห็นเพียงว่าจู่ๆ ร่างของผู้คุมแยกออกเป็นสองท่อน และล้มลงกับพื้น เลือดเนื้อและอวัยวะภายในกระจัดกระจายไปทั่วพื้น และเสียชีวิตไปโดยตรง

"อะไรกัน?"

เพื่อนของเขาตะลึงงัน

อวี่ปี้หงอ้าปากค้าง

ดาบเมื่อครู่นั้น อีกฝ่ายแสดงออกมาได้อย่างไรกัน?

เธอมองได้ไม่ชัดเจนโดยสิ้นเชิง!

อีกทั้งตั้งแต่ต้นจนจบ ในสายตาของอวี่ปี้หง ชายผู้นี้ไม่มีการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย!

น่า....น่ากลัวมาก!

"ตอนนี้ยังจะต้องให้ฉันทำซ้ำอีกไหม? รบกวนเปิดประตูด้วย ความอดทนของฉันมีไม่มาก อย่าให้ฉันต้องเสียเวลาพูดมาก โอเคไหม?"

ชายผู้นั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

ในดวงตาของผู้คุมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเขาอดไม่ได้ที่จั่นสะท้านขึ้นมา

เขารู้ดีว่า ศักยภาพของคนคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเหนือกว่าตัวเองมาก

ถ้าหากเข่นฆ่าโรมรันกันขึ้นมา คงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้โดยสิ้นเชิง

แต่ผู้คุมคนนี้ไม่ยอมประนีประนอม แต่ตะโกนเสียงดังออกมาโดยตรง

ครืน!

ครืน!

ครืน!

เกราะบนร่างของเขาเกิดเป็นรัศมีสามสีขึ้นมาโดยตรง คล้ายกับได้เสริมความแข็งแกร่ง จากนั้นก็คำรามออกมา และเข้าจู่โจมชายคนนั้นโดยตรง

"ไม่รู้จักประมาณตน!"

ชายผู้นั้นส่ายหน้า บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย

"ในเมื่อคุณรนหาที่ตาย เช่นนั้นก็จะมาโทษฉันไม่ได้! ถึงแม้ว่าประตูนี้จะเปิดยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะเปิดเองไม่ได้"

พูดจบ ชายผู้นั้นก็ต้องการจะลงมืออีกครั้ง เพื่อจัดการผู้คุม

แต่เมื่อชายผู้นั้นกำลังจะใช้พลังดาบอีกครั้ง ก็คล้ายกับรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง และหันหน้ากลับไปมองเล็กน้อย

แต่ก็เห็นดาบใหญ่อันน่าสะพรึงกลัวของอวี่ปี้หงฟันเข้ามาด้วยพลังอันท่วมท้น

"หืม?"

ชายผู้นั้นรู้สึกเกินคาดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนก

เขาเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ

วึ้ง!

พลังดาบอันดำสนิทก็พุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขาทันที แลกปกคลุมทั้งร่างของเขาอย่างรวดเร็ว

มีดของผู้คุมและดาบของอวี่ปี้หงปะทะลงบนพลังอันดำสนิท แต่ก็ยากที่จะทำลายมันให้แยกออก

"ย๊าก!"

อวี่ปี้หงส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธเคือง และพลังแห่งสวรรค์จากทั่วทั้งร่างก็รวมอยู่ในดาบใหญ่

ดาบใหญ่ได้ระเบิดพลังอันน่าตื่นตกใจออกมา

แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถแยกพลังนี้ให้ออกจากกันได้แม้แต่ครึ่งเดียว.....

"ช่างน่าหัวเราะ"