บทที่ 3558 จัดการไม่ได้ได้อย่างไร?

เมื่อเผชิญหน้ากับการจู่โจมของคนอาคารมอบรางวัลนำจับ ชายคนนั้นกลับดูสงบนิ่งเป็นอย่างมาก

เขาเร่งรวบรวมพลังแห่งสวรรค์เล็กน้อย

ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็ปลดปล่อยลมปราณสีดำออกมา ทำให้ตัวเขาเหมือนกับปีศาจร้ายก็ไม่ปาน

จากนั้น ลมปราณสีดำก็เริ่มเดือดพล่าน ราวกับน้ำเดือด และยังมีเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากด้านในอย่างต่อเนื่อง

ฮู!

ครืน!

ฉึบ!

เสียงอันน่าสะพรึงกลัวได้ดังขึ้นเรื่อยๆ คนที่ได้ยินก็รู้สึกขนหัวลุกไปตามๆ กัน

แต่บรรดายอดฝีมือของอาคารมอบรางวัลนำจับก็ไม่หยุดลงมือ

ดาบอันแหลมคมได้ฟาดฟันเข้าไปอย่างโหดเหี้ยม

อวี่ปี้หงกับจิ่วอวี้มองเขม็ง และหวังว่าชายคนนั้นจะถูกหั่นเป็นชิ้นๆ

แต่วินาทีต่อมา

ฟรึ่บๆๆ .....

ฉับพลันลมปราณสีดำบนร่างกายของชายคนนั้นก็ระเบิดออกมา มันราวกับหนวดสัตว์ที่ฟาดฟันคนเหล่านั้นอย่างโหดเหี้ยม

บรรดายอดฝีมือของอาคารมอบรางวัลนำจับไม่ลังเลแม้แต่น้อย พวกเขารวบรวมพลังแห่งสวรรค์ และเข้าโจมตีอีกฝ่ายทันที

ลมปราณสีดำกลายเป็นหนวดสัตว์ม้วนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

และดาบอันน่าสะพรึงกลัวก็โบกไปมาระหว่างหนวดนั้น

ทุกๆ การปะทะกัน ลมปราณสีดำจำนวนมากก็จะกระจายออกมา

ไม่นาน ตรงสุดทางเดินก็เต็มไปด้วยหมอกควันสีดำ

ผู้คนค่อยๆ สูญเสียการมองเห็นร่างของคนคนนั้นไป

"กลอุบายเช่นนี้ จะต้องเป็นคนของเทพยุทธ์อั้นเทียนอย่างแน่นอน!"

เถาเฉิงกำหมัดแน่น กัดฟันกล่าวว่า : "เทพยุทธ์อั้นเทียนจะรังแกกันเกินไปแล้ว! หมอเทวดาหลินเป็นแขกผู้มีเกียรติของอาคารมอบรางวัลนำจับของฉัน แต่คาดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะกล้าวิ่งมาฆ่าคนถึงที่นี่! และยังทำลายกฎเกณฑ์อีกด้วย! นี่ถือเป็นการละเมิดกฎอย่างร้ายแรง!"

"ผู้จัดการเถา จัดการกับคนคนนี้เลยไหม?"

อวี่ปี้หงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

เธอไม่สนใจว่ามันจะละเมิดกฎหรือไม่ เธอเพียงแค่ต้องการให้ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าถูกจัดการอย่างรวดเร็ว

"วางใจเถอะ คนเหล่านี้คือผู้แข็งแกร่งที่คอยรักษาความปลอดภัยให้ฉัน ติดตามฉันมาหลายปี การจัดการกับองครักษ์เทพยุทธ์เพียงคนเดียว จะต้องจัดการได้อย่างแน่นอน!"

เถาเฉิงกล่าวอย่างเย็นชา

"จริงเหรอ?"

อวี่ปี้หงตกตะลึง : "มือดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้วเหรอ?"

"การระดมยอดฝีมือคนอื่นๆ จำเป็นจะต้องได้ทำหนังสือขอความคิดเห็น อีกทั้งในเขตพื้นที่นี้ฉันต้องรับผิดชอบ ถ้าฉันจัดการไม่ได้ จึงจะมีผู้แข็งแกร่งสูงสุดเข้ามาจัดการปัญหา ในช่วงเวลาอันสั้นนี้ ฉันก็ไม่สามารถระดมกำลังคนที่แข็งแกร่งมาได้ง่ายๆ เช่นกัน!"

เถาเฉิงกล่าวด้วยสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ

อวี่ปี้หงเข้าใจในทันที

เถาเฉิงรับผิดชอบเขตการฝึกฝนนี้ ถ้าเถาเฉิงไม่สามารถจัดการได้ด้วยตนเอง เบื้องบนจะคิดว่าเขามีความสามารถไม่เพียงพอ ในวันข้างหน้าหากเขาคิดจะเลื่อนตำแหน่ง เบื้องบนจะต้องพิจารณาอย่างละเอียดแน่นอน

ด้วยเหตุนี้เถาเฉิงจึงไม่ได้รายงานเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาทราบ

อวี่ปี้หงก็เข้าใจเช่นกัน

แต่คนที่สร้างความวุ่นวายในตอนนี้คือองครักษ์ของเทพยุทธ์อั้นเทียน

จะเป็นคนธรรมดาๆ ได้อย่างไร?

มือเล็กๆ ของอวี่ปี้หงกำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ

"วางใจเถอะผู้บัญชาการอวี่ ลูกน้องของผู้จัดการเถาไม่ใช่คนธรรมดา จะต้องจัดการกับไอ้หมอนี่ และจับมันเอาไว้ได้อย่างแน่นอน!"

จิ่วอวี้กล่าวอย่างมั่นใจ

อย่างไรเสียสถานะของเถาเฉิงในอาคารมอบรางวัลนำจับก็ไม่ได้ต่ำต้อย และคนที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้เขาจะเป็นคนธรรมดาทั่วไปได้อย่างไร?

เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้

การต่อสู้ในหมอกดำดำเนินไปไม่นาน และค่อยๆ หยุดลง

คนเหล่านั้นจ้องมองเข้าไปทันที

ด้านในเงียบสงบ ไม่ได้ยินเสียงใดๆ

"นั่น! คุณดูสิ? มันไม่ได้จบลงแล้วเหรอ?"

จิ่วอวี้กล่าวพร้อมหัวเราะออกมา

ใบหน้าของอวี้ปี้หงยังคงเต็มไปด้วยความกังวลใจ จ้องมองไปในหมอกดำ จากนั้นก็มองไปที่เถาเฉิง : "ผู้จัดการเถา ระวังนะ...."

"คุณอวี่ ไม่จำเป็นจะต้องกังวลเช่นนี้หรอก? มือดีเหล่านี้ของฉันจะจัดการองครักษ์เทพยุทธ์เพียงคนเดียวไม่ได้ได้อย่างไร?"

เถาเฉิงส่ายหัว จากนั้นก็ตะโกนออกมา : "จางไท่! หม่าอัน! อย่าฆ่าคนคนนั้นนะ ถ้าทำได้ก็จับเป็น อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนของเทพยุทธ์ ฉันจะส่งตัวไปให้เบื้องบนลงโทษเอง!"

แต่ทว่าเมื่อเขาพูดคำนี้จบ ในหมอกดำนั้นก็ไม่มีเสียงตอบกลับแต่อย่างใด

เถาเฉิงตกตะลึงเล็กน้อย : "จางไท่? หม่าอัน? พวกคุณได้ยินฉันไหม?"

ในหมอกดำเงียบสงัด ไม่มีการตอบกลับใดๆ

เถาเฉิงที่ดูมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ในเวลานี้ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

"จางไท่? หม่าอัน?"

เขาร้องเรียกอีกครั้ง