บทที่ 3563 ห้องจักรกล

ใต้ชั้นหินผา บนภูเขาสูงลูกหนึ่ง

ร่างที่โดดเดี่ยวยังคงมองออกไปไกลๆ

แต่ลมปราณสีดำที่ตลบอบอวลไปทั่วทั้งร่างกายมันราวกับกรงเล็บของปีศาจร้าย และปกคลุมทั่วทั้งภูเขา

เมื่อมองจากระยะไกล ภูเขาลูกนั้นก็ราวกับปีกอีกาดำขนาดใหญ่!

ในเวลานี้

ฟิ้ว!

แสงสีดำก็ค่อยๆ ลอยเข้ามา

จากนั้นก็ค่อยๆ ร่อนลงบนขอบหน้าผา และคุกเข่าคารวะร่างที่โดดเดี่ยวนั้น

"คารวะนายท่าน!"

"เป็นยังไงบ้าง?"

"เทพยุทธ์ไท่เทียนเดินทางมายังเมืองหลงซินแล้ว และจะถึงเมืองหลงซินอย่างเป็นทางการตอนสี่โมงครับ!"

"พูดได้ว่า คนที่เขากำลังตามหา อยู่ที่เมืองหลงซินเหรอ?"

"ตามแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ ในเวลานี้คนคนนั้นซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลงซินครับ!"

"ไอ้หมอนี่มันดื้อรั้นหัวแข็ง เขาเข้ามาในเมืองหลงซิน เมืองทั้งเมืองนี้ จะต้องไม่สงบสุขอย่างแน่นอน! ดูสิว่าฉางหลานจะจัดการไอ้หมอนั่นอย่างไร!"

ร่างที่โดดเดี่ยวนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จากนั้นก็หลับตาลง เหมือนกับกำลังเข้าฌานอยู่

แต่ในเวลานี้ คนที่คุกเข่าอยู่กับพื้นก็กล่าวอีกครั้ง : "ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่จะต้องรายงานกับนายท่านด้วยครับ!"

"ว่ามา"

"หลวนเฟิง ได้ขาดการติดต่อไปครับ!"

"หื๊ม?"

ร่างที่โดดเดี่ยวนั้นลืมตาขึ้นมาทันที เขาหันกลับมา และจ้องมองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา

คนคนนั้นรู้สึกหนาวจนเข้ากระดูก ราวกับจิตวิญญาณที่ตกลงไปในบึงน้ำแข็ง เจ็บปวดทรมานอย่างมาก

แต่เขาไม่กล้าเฉยเมย รีบก้มหน้าและกล่าวว่า : "หลวนเฟิงไปที่อาคารมอบรางวัลนำจับเพียงลำพัง เขาตั้งใจไปฆ่าคนคนนั้นที่สบประมาทคุณหนู แต่หลังจากที่เข้าไปจนถึงเที่ยงวันนี้ ก็ยังไม่ออกมาอีกเลย ก็ไม่รู้ว่าไปไหน ฉันได้เข้าไปค้นหาร่องรอยของหลวนเฟิง แต่ทว่า.....ไม่พบอะไรเลย....."

"ดูท่าเขาจะล้มเหลวซะแล้ว!"

"นายท่านได้โปรดวางใจเถอะ ฉันจะพาคนไป ฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ได้ และช่วยท่านหลวนเฟิงออกมา!"

"อาคารมอบรางวัลนำจับไม่ใช่สถานที่ธรรมดาๆ หากคุณพาคนไปสร้างปัญหา เบื้องบนจะไม่ประกาศสงครามกับพวกเขาหรอกเหรอ?"

ร่างที่โดดเดี่ยวนั้นค่อยๆ หันกลับมา และจ้องมองชายคนนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา พร้อมกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า : "เรื่องของหลวนเฟิง ฉันจะไปจัดการเป็นการส่วนตัว! แต่ว่าตอนนี้ที่เมืองหลงซินได้มีการรวมตัวของเทพยุทธ์สองท่าน หากฉันเข้าไป เมืองหลงซินเล็กๆ เช่นนั้นจะรองรับได้อย่างไร? มันจะต้องแตกกระเจิงอย่างแน่นอน!"

"นายท่านหมายความว่า....."

"เอาอันนี้ไป"

ร่างที่โดดเดี่ยวปลดป้ายคำสั่งที่เอวออก และโยนลงบนพื้น : "เอาป้ายคำสั่งของฉันไป และไปยังชั้นบนสุดของอาคารมอบรางวัลนำจับ บอกพวกเขาว่าให้ปล่อยคนออกมา!"

"ครับ!"

"อีกอย่างหนึ่ง ให้พวกเขาส่งตัวไอ้หมอนั่นมาด้วย! บอกกับพวกเขาว่า ถ้ามีน้ำใจกับฉัน ฉันจะจ่ายคืนเป็นสองเท่า แต่ถ้าไม่มี ก็บอกให้พวกเขารอรับผลที่ตามมาได้เลย!"

"รับทราบ นายท่าน!"

คนคนนั้นคารวะทันที เขาถือป้ายคำสั่งและถอยออกไป

ร่างทั้งสามที่ลอยอยู่ในอากาศค่อยๆ คลุ้มคลั่งขึ้นมา

"นายท่าน ฉันยินดี ที่จะไปช่วยหลวนเฟิง!"

"นายท่าน ให้ตายสิ สมควรตายจริงๆ! ทั้งอาคารมอบรางวัลนำจับก็ดี ไอ้สารเลวคนนั้นก็ดี มันสมควรตายทั้งหมด!"