บทที่ 3572 ไม่เกรงกลัวเทพยุทธ์ฉางหลาน

ในอดีตก็เคยประมือกับฉางหลานมาไม่น้อย แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างยับเยิน

ด้วยเหตุนี้ในครั้งนี้ ฉางหลานอ้าวจึงเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น

แต่หลังจากการต่อสู้กับฉางหลานฟู้มาสิบกว่ากระบวนท่า รอยยิ้มอันเชื่อมั่นบนใบหน้าของฉางหลานอ้าวก็ค่อยๆ จางหายไป

เขาพบว่า.....วิชาดาบของฉางหลานฟู้ดูเหมือนจะแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

บัดนี้กระบวนท่าดาบของฉางหลานฟู้ทั้งรวดเร็วดุดัน เจ้าเล่ห์ และ.....สมบูรณ์แบบ!

หลังจากที่สู้กันถึงยี่สิบกระบวนท่า ฉางหลานอ้าวก็รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อย

แต่ในเมื่อมีผู้คนรอดูอยู่จำนวนมากขนาดนี้ เขาจะสามารถยอมแพ้ได้อย่างไรกัน?

ฉางหลานอ้าวจึงกัดฟันแน่น และสะบัดดาบอย่างบ้าคลั่งต่อไป

เมื่อสู้กันไปถึงสามสิบกระบวนท่า เขาก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ และไม่อาจทำการจู่โจมได้อีก จึงทำได้เพียงเป็นฝ่ายป้องกัน!

มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมจู่ๆ ไอ้คนธรรมดาคนนี้ถึงได้มีพลังมหาศาลขนาดนี้นะ?

ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป คงจะต้องพ่ายแพ้ในไม่ช้าก็เร็ว

เป็นไปไม่ได้!

ฉันจะไม่ยอมพ่ายแพ้ให้กับไอ้คนธรรมดาคนนี้โดยเด็ดขาด!

เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!

ดวงตาทั้งคู่ของฉางหลานอ้าวค่อยๆ กลายเป็นสีแดงเลือด พลังแห่งสวรรค์ภายในร่างกายก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ

เขาวางแผนที่จะตอบโต้

แต่ด้วยการจู่โจมอันสมบูรณ์แบบและต่อเนื่องของฉางหลานฟู้ทำให้เขาหาโอกาสตอบโต้ไม่ได้แม้แต่น้อย

เขารู้ว่าตัวเองถูกยับยั้งโดยสิ้นเชิง

แต่เขาไม่อาจยอมรับผลลัพธ์เช่นนี้ได้

อย่าช้าๆ หัวใจของฉางหลานอ้าวก็ยิ่งสับสนกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อยๆ และลำดับของกระบวนท่าของดาบก็ยุ่งเหยิงไปหมดเช่นเดียวกัน

ซึ่งความสับสนวุ่นวายของเขา เป็นโอกาสที่ดีเยี่ยมของฉางหลานฟู้

เห็นเพียงแค่ฉางหลานฟู้หาโอกาสอันเหมาะสม จู่โจมด้วยดาบอันแหลมคม ราวกับงูพิษที่พ่นพิษออกไป และในชั่วพริบตาก็ติดอยู่ที่กลางฝ่ามือของฉางหลานอ้าวทันที

เพียงแค่สัมผัส!

ควับ!

คมดาบกินเข้าฝ่ามือของฉางหลานอ้าว

ความเจ็บปวดอันรุนแรงทำให้เขาถือดาบไม่อยู่

เคล้ง!

ดาบยาวร่วงหล่นลงพื้นไปโดยตรง

ฉางหลานอ้าวตกใจเป็นอย่างมาก ทันใดก็ต้องการจะไปเก็บดาบที่ยู่บนพื้นขึ้นมา แต่ฉางหลานฟู้ก็ได้นำคมดาบจี้มาที่ลำคอของเขาโดยตรง

ร่างกายของฉางหลานอ้าวแข็งทื่อ ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวในทันที.....

"ดีมาก!"

จิ่วอวี้เห็นเช่นนี้ ก็ปรบมือและส่งเสียงตะโกนด้วยความดีใจ

อวี่ปี้หงก็รู้สึกโล่งอก

แต่ผู้คนที่อยู่โดยรอบแต่ละคนต่างก็ตะลึงงัน และไม่อยากจะเชื่อ

ฉางหลานอ้าวก็ยิ่งตกตะลึงจนนิ่งอยู่กับที่

"ฉางหลานอ้าว ด้วยคุณว่าศักยภาพนี้ของฉัน จะกล้าสู้กันกับคุณไหม?"

ฉางหลานฟู้กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย