บทที่ 3581 ไร้กำลังต่อต้าน

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยตัวสั่นสะท้าน และถอยหลังไปสองก้าวโดยจิตใต้สำนึก

ฉินเจี้ยนหนู่ทางด้านนั้นก็ตะลึงงัน

เธอไม่เคยคิดเลยว่า ฉางหลานเทียนเจวี๋ยทายาทของเทพยุทธ์ฉางหลานผู้สง่าผ่าเผย จะตกอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถตอบโต้กลับได้เลยแม้แต่น้อย!

คนคนนี้เป็นใครกัน?

อัจฉริยะยอดยุทธจักรเช่นนี้ปรากฏตัวอยู่ที่ชีพจรมังกรใต้ดินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"เลิกเสแสร้งแกล้งทำซะที! วันนี้ฉันจะต้องฆ่าแกอย่างแน่นอน!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยโกรธจากความอับอาย

แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยมีใครทำให้เขาไร้กำลังเข่นนี้มาก่อน และไม่มีใครกล้ามาเหิมเกริมต่อหน้าเขาด้วย

"ตาย! จงไปตายซะ!"

เขายกดาบขึ้นอีกครั้ง และจู่โจมเข้าไปที่หลินหยางอย่างโหดเหี้ยม

แต่ในขณะนี้ หลินหยางไม่ได้หลบเลี่ยง แต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย เพื่อมุ่งเข้าไปหาฉางหลานเทียนเจวี๋ย

เขาต้องการเป็นฝ่ายที่บุกโจมตี!

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยมีสีหน้าเปลี่ยนไป ต้องการเปลี่ยนจากโจมตีเป็นป้องกัน

แต่เมื่อเห็นว่าในมือของหลินหยางไม่มีอาวุธใดๆ เขาก็เสริมกำลังใจขึ้นมา และรวบรวมพลังแห่งสวรรค์ให้มากยิ่งขึ้น

แต่ทว่าดาบในมือยังไม่ทันสัมผัสหลินหยาง หมัดก็ต่อยเข้าที่หน้าเขาทันที

ตุบ!

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยลอยออกไป และกระแทกเข้ากับกำแพงชั้นหนึ่งของตำหนักมังกร และตกลงไปกองอยู่กับพื้น พร้อมกับกระอักเลือดสดๆ ออกมา.....

หมัดนี้ ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บภายใน

ฉินเจี้ยนหนู่พูดไม่ออก

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก และจ้อบมองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"แก.....หรือว่าแกมองออกถึงกระบวนท่าทั้งหมดของฉัน?"

"ทักษะดาบของคุณห่วยแตกขนาดนี้ การมองออกมันจะยากตรงไหนล่ะ?"

หลินหยางส่ายหัว : "ยิ่งไปกว่านั้น ทักษะดาบห่วยแตกยังไม่พอ หัวใจของดาบก็ยังไม่มั่นคงอีก เมื่อแทงดาบออกมา ยังมีความลังเลใจ เช่นนี้ จะฆ่าศัตรูได้อย่างไร?"

"แก....."

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยโกรธมาก

"ผู้ที่ใช้ดาบ หัวใจจะต้องเหมือนดาบ ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่สามารถคิดฟุ้งซ่านได้แม้แต่น้อย เมื่อแทงดาบออกมา ไม่บรรลุผล ก็ต้องตาย ถ้าจะห่วงหน้าพะวงหลัง สู้อย่าใช้ดาบเลยจะดีกว่า"

หลินหยางหัวเราะเยาะ

"ฉันจะฆ่าแก!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยราวกับถูกหลินหยางกระตุ้น เขาคำรามขึ้นมาอีกครั้ง ถือดาบและพุ่งเข้ามา

"ยังมีอีกสองกระบวนท่า!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา และจู่โจมอีกครั้ง ด้วยการโจมตีที่ราวกับลมที่พัดโหมกระหน่ำ

"คลื่นดาบสังหารสวรรค์!"

หลังจากเสียงคำรามของฉางหลานเทียนเจวี๋ย ดาบก็กวัดแกว่งอย่างรวดเร็ว และถักทอจนกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ คลุมไปที่หลินหยางทันที

แต่ร่างของหลินหยางเคลื่อนไหวอย่างดุเดือด เขาหมุนและพลิกตัวผ่านช่องว่างของตาข่ายดาบนั้น และบุกประชิดตัวฉางหลานเทียนเจวี๋ยโดยตรง

ดวงตาของฉางหลานเทียนเจวี๋ยสั่นสะท้าน

ตุบ!

หมัดของหลินหยางกระแทกเข้าไปที่หน้าอกของเขาอีกครั้ง

"พลั๊ก!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง หน้าอกมีรอยยุบขนาดใหญ่ เลือดที่กระอักออกมายังมีเศษชิ้นเนื้อออกมาด้วย

อย่างไม่ต้องสงสัย อวัยวะภายในของฉางหลานเทียนเจวี๋ยถูกทำลาย และเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

เขายังอยากที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสของเขาทำให้ยากที่จะประคองร่างลุกขึ้นมาได้

หลินหยางรวบหมัดกลับมา และค่อยๆ เดินไปที่ฉางหลานเทียนเจวี๋ย

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยมีสีหน้าซีดเผือดอย่างมาก ในแววตามีความหวาดกลัว และถอยหลังอย่างอดไม่ได้

"หยุด.....หยุดนะ!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้พูดเหรอว่า ต้องการจับฉันทั้งเป็น และถลกหนังดึงเส้นเอ็นออก? เช่นนั้นคุณว่าในตอนนี้ ฉันควรจะปฏิบัติต่อคุณอย่างไรดีล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

สีหน้าของฉางหลานเทียนเจวี๋ยหม่นหมองราวกับคนตาย

แต่ในใจของเขายังคงไม่ยอมแพ้

ทำไม.....ทักษะดาบของฉางหลานเทียนเจวี๋ยจึงไม่มีผลต่อคนคนนี้แม้แต่น้อย?

ทำไม.....ตนเองมีทักษะมากมายแต่กลับต้องพ่ายแพ้!

ศักยภาพของตนเอง ต่อให้เผชิญหน้ากับเทพยุทธ์ ก็ยังสามารถรับมือได้!

แต่เมื่อต่อสู้กับหลินหยาง เขากลับไร้กำลังเช่นนี้.....

หรือว่า วันนี้จะต้องตายอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ?