บทที่ 3591 แย่งชิงดาบ

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

แต่เม่ยเมิ่งยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเอ่ยปากว่า: "สหาย คุณอย่าบอกนะว่าคุณบุกเข้าไปไม่ได้? ถ้าหากคุณบุกเข้าไปไม่ได้ ไหนเลยจะกล้าออกหน้าเพื่อคนของเทพยุทธ์ไท่เทียน?"

"แน่นอนว่าบุกเข้าไปได้ ถ้าหากคุณหนูเม่ยเมิ่งเข้าไปไม่ได้ ก็สามารถตามหลังฉัน เพื่อให้ฉันนำหน้าไปยังชั้นที่สามได้"

หลินหยางกล่าว

"นั่นไม่จำเป็นหรอก ที่นี่มันไม่ได้ยากเกินไปสำหรับฉัน"

เม่ยเมิ่งยักไหล่เล็กน้อย

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็จะก้าวเข้าไปก่อน"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็เดินไปยังรูปปั้นหิน

ฉางหลานฟู้และฉินเจี้ยนหนู่ก็เดินตามเข้าไป

สายตาของคนทั้งสองเคร่งขรึม สีหน้าท่าทีจริงจัง

แต่เมื่อหลินหยางยืนอยู่ตรงหน้ารูปปั้นหิน จู่ๆ มือของเขาก็คลายออก และนำดาบที่อยู่ในมือโยนลงบนพื้น

เม่ยเมิ่งตกตะลึง

ฉินเจี้ยนหนู่และฉางหลานฟู้ต่างก็ทึ่มทื่อไป

"อาจารย์ คุณรู้สึกว่าอาวุธไม่ถนัดมือเหรอครับ? ถ้าหากเป็นเช่นนี้ นำดาบของฉันติดตัวเอาไว้ก็ได้ครับ!"

ฉางหลานฟู้รีบกล่าว

"อาจารย์?"

เม่ยเมิ่งตกตะลึงเล็กน้อย แล้วมองฉางหลานฟู้อย่างค่อนข้างประหลาดใจ

ใครจะกล้าเป็นอาจารย์ของทายาทเทพยุทธ์กัน?

"ไม่ใช่ว่าอาวุธไม่ถนัดมือหรอก ฉันเพียงแค่ไม่อยากใช้อาวุธน่ะ"

หลินหยางส่ายหน้าแล้วกล่าว

"อะไรนะ?"

คนทั้งสองราวกับถูกฟ้าผ่า

ดวงตาของเม่ยเมิ่งสั่นระริก แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หูของตัวเองได้ยิน

"คุณหนู คนคนนี้บ้าไปแล้วเหรอ?"

"ไม่ใช้อาวุธเหรอ? หรือว่าเขาจะใช้กำปั้นเปล่าๆ ต่อสู้กับรูปปั้นนี้?"

คนตระกูลดาบโลหิตที่อยู่ข้างๆ ก็ตกตะลึง และไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อเม่ยเมิ่งได้สติกลับมา ก็จ้องมองไปที่หลินหยางทันที แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "ก็รอดูว่าคนคนนี้จะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร!"

"คุณหนู ฉันคิดว่าคนคนนี้เป็นคนบ้าผู้โง่เขลาคนหนึ่งเท่านั้น ก่อนหน้านี้ได้ทำตัวกระด้างกระเดื่องกับเทพยุทธ์ และต่อมาก็ได้ผิดใจกับท่านเย่อีก อีกทั้งตอนนี้ก็ยังมาแสดงทีท่าบ้าบอ ต่อหน้าพวกเราอีก เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกสวะที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนหนึ่งเท่านั้น!"

มีคนอดไม่ได้ที่จะก่นด่า

แต่เม่ยเมิ่งไม่ได้สนใจ

ถึงแม้เธอจะรู้สึกว่าคนข้างๆ ก็พูดมีเหตุผล

แต่หลังจากที่เธอสังเกตดูก็รู้สึกว่า คนคนนี้ไม่ได้เหมือนกับพวกที่ไร้สมอง!

"สหาย คุณอย่าประมาทไปหน่อยเลย ดาบในมือของรูปปั้นหินจักรกลนั่นมันไม่ธรรมดาเลยนะ เลือดเนื้อของคุณจะต้านทานมันได้อย่างไรกัน? ใช้ดาบของฉันเถอะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่ก็รีบร้อนขึ้นมา และยื่นดาบในมือเข้าไปทันที

"ไม่ต้องหรอก พวกคุณรอฉันอยู่ตรงนี้แหละ!"

หลินหยางตะโกนขึ้นมาทันที ก้าวฝีเท้าเข้าไป และพุ่งไปยังรูปปั้นหินโดยตรง

เขารวดเร็วเป็นอย่างมาก จนทำให้สายตาของคนมองตามไม่ทัน

แต่การเคลื่อนไหวของรูปปั้นก็รวดเร็วเป็นอย่างมาก

เงาร่างอันดุร้ายและแดงฉานนั้นเคลื่อนไหวในทันที จากนั้นก็สะบัดดาบออกมา

ควับ!

ดาบโลหิตยกขึ้นสูงในอากาศราวกับพระจันทร์เสี้ยว พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวราวกับจันทร์เสี้ยวที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า แล้วฟาดฟันไปยังหลินหยาง

หลินหยางหลบเลี่ยงในทันที จากนั้นก็เข้าใกล้รูปปั้นหินอย่างรวดเร็ว และชกโจมตีเข้าไป

แต่ทว่ารูปปั้นหินมีความรวดเร็วจนน่าทึ่ง หลังจากที่เริ่มกระบวนท่าดาบไป ก็ยกดาบขึ้นอีกครั้งทันที และทำการฟันดาบครั้งที่สองลงไป

หลินหยางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากละทิ้งการบุกโจมตีอีกครั้ง และทำการหลบเลี่ยง

เห็นเพียงว่าเขางอตัว และเอียงศีรษะไปด้านหลัง และดูเหมือนว่าดาบโลหิตจะเฉียดผ่านหน้าผากของเขาไป

และหลังจากที่หลบกระบวนท่านี้ได้ หลินหยางก็แทบจะยืนอยู่ที่ตรงหน้าของรูปปั้นหิน

ซึ่งระยะห่างเกือบเป็นศูนย์

รูปปั้นหินไม่มีความรู้สึกแต่อ่างใด และไม่ว่าใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ก็จะทำการสังหารอย่างไร้ความปรานี

ถึงแม้ว่ากระบวนท่านี้จะไม่เป็นผล แต่มันก็ไม่ยอมแพ้ และเตรียมพร้อมที่จะเปิดกระบวนท่าสังหารอีกครั้ง

แต่ทว่าในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ลุกขึ้น แล้วยื่นมือออกไปทันที จากนั้นก็คว้าแขนของรูปปั้นหินเอาไว้โดยตรง

"อะไรกัน?"