บทที่ 3601 แก้ไขจุดอ่อน

เมื่อเห็นหลินหยางกล่าวออกมาอย่างมั่นใจ ทุกๆ คนก็ทำอะไรไม่ถูก

"ได้ น้องหลิน ฉันเชื่อคุณ เช่นนั้นเชิญคุณชี้แนะจุดบกพร่องและความไม่ครบถ้วนของฉันด้วยเถอะ"

หลางหยาถอนหายใจ ถึงแม้ว่าจะโกรธเล็กน้อย แต่ยังคงกล่าวอย่างอดทน

"พี่ใหญ่หลางหยา กระบวนท่าของเทพยุทธ์ไท่เทียนให้ความสำคัญกับการเริ่มต้นและการจบลง เน้นหนักไปที่การเตรียมพร้อม และทุกๆ ครั้งที่คุณจะโจมตี ก็จะต้องใช้พละกำลังทั้งหมด แต่ก่อนที่จะโจมตี คุณจะต้องสะสมพละกำลังเอาไว้ เพียงแต่ว่าเมื่อคุณสะสมพละกำลังไว้.....การเคลื่อนไหวของคุณจะช้าเกินไป อีกทั้งยังไม่ปรากฏอย่างชัดเจน คุณจะต้องเพิ่มกำลังขึ้นมา และทำให้กระบวนท่าของตนเองสอดรับกันมากยิ่งขึ้น ทำให้คนอื่นไม่สามารถรู้ได้ว่าคุณสะสมพลังอยู่.....มิเช่นนั้นการโจมตีของคุณ จะง่ายต่อการถูกป้องกัน กระทั่งอีกฝ่ายอาจจะโจมตีในระหว่างที่คุณสะสมพลังอยู่ได้ เช่นนั้น คุณอาจจะได้รับบาดเจ็บ และสิ่งนี้ ก็คือข้อบกพร่องข้อที่หนึ่ง!"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่รีบไม่ร้อน

คนเหล่านั้นได้ยิน ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง

เสียงหัวเราะดังไปทั่วสารทิศ

ฉินเจี้ยนหนู่กับฉางหลานฟู้ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

"น้องหลิน คุณยังไม่เข้าใจกระบวนท่าของท่านเทพยุทธ์เรา! ทักษะศิลปะการต่อสู้ของเรามีวิถีเช่นนี้ แน่นอนว่า ทักษะที่เราได้เรียนรู้ไม่สามารถเทียบกับท่านเทพยุทธ์ได้อย่างแน่นอน กระบวนท่าเหล่านี้เน้นหนักไปที่การต่อสู้ เข้าใจไหม?"

หลางหยาหยุดหัวเราะ และอธิบายอย่างอดทน : "ถูกต้อง ตอนที่เราสะสมพลังกำลัง มันมีข้อบกพร่องอย่างมากจริงๆ และสามารถเริ่มการโจมตีในเวลานี้ได้ แต่ถ้าเขากล้าเริ่มการต่อสู้ เช่นนั้น เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน!"

"หมายความว่าอย่างไร?"

"กระบวนท่าที่เราเรียนรู้ ทั้งเริ่มต้นและจบลง จำเป็นจะต้องใช้พละกำลังที่แข็งแกร่งและพลังในการสั่นสะเทือนมาสนับสนุน ดังนั้นเนื้อหนังมังสาของเราจึงมีความแข็งแกร่งอย่างมาก! ฉะนั้นหากอีกฝ่ายกล้าเข้ามาโจมตี ก็จะไม่สามารถฆ่าเราได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว! และตราบใดที่เราไม่ตาย การโจมตีก็ไม่สามารถยุติลงได้ ในขณะที่อีกฝ่ายโจมตีเรา เราก็จะโจมตีด้วยเช่นกัน ในกระบวนท่าของเรา อีกฝ่ายจะสามารถหลบเลี่ยงได้เหรอ?"

"ดังนั้นพูดได้ว่า นี่คือการทำลายสิ่งดีและสิ่งชั่วไปพร้อมๆ กัน เป็นทักษะที่เอาชีวิตแลกชีวิตอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางเอ่ยถาม

"แลกชีวิตด้วยชีวิตมันก็ดูจะมากเกินไปหน่อย โดยปกติแล้วเราไม่สามารถถูกคนจู่โจมสังหารได้!"

หลางหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม และตบๆ เสื้อเกราะบนตัว

มิน่าล่ะคนของเทพยุทธ์ไท่เทียนแต่ละคนถึงได้สวมเสื้อเกราะกันทุกคน และติดอาวุธกันทั้งนั้น

เดิมทีก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับกระบวนท่าที่พวกเขาเรียนรู้นั่นเอง

"เช่นนั้นถ้าอีกฝ่ายเป็นขั้นเดียวกับเย่เหยียนล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

พูดกล่าวคำนี้ออกมา หลางหยาและคนอื่นๆ ก็ตกตะลึง

"เนื้อหนังมังสาของพวกคุณ จะต้านทานดาบของเขาได้ไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

เดิมทีกลุ่มของหลางหยามีอยู่เก้าคน แต่ที่ชั้นสอง คนคนหนึ่งได้ถูกดาบของเย่เหยียนฟันจนเป็นชิ้นๆ จนไม่สามารถช่วยชีวิตได้