บทที่ 3602 หนีไม่พ้นแล้ว?

ปัง!

เสียงอึกทึกครึกโครมดังมา

เม่ยเมิ่งกับบาทหลวงจำนวนหนึ่งที่ตัวโชกไปด้วยเลือดพุ่งออกมาจากประตูใหญ่อย่างยากลำบาก จนมาถึงชั้นสอง

“อาชิง！ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เม่ยเมิ่งตะโกนพูดกับหญิงสาวที่แขนหักซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

“คุณหนู ฉันไม่เป็นไร…ไป! รีบไป! !”

หญิงสาวคลานขึ้นมาจากบนพื้น มือหนึ่งกุมมีดโลหิต ห้ำหั่นกับคนของเทพยุทธ์อั้นเทียนที่ไล่เข่นฆ่ามาทางด้านหลัง

“ไม่!”

เม่ยเมิ่งดวงตาแดงก่ำ ถือมีดโลหิตเดินมาข้างหน้า หมายจะช่วยค้ำจุน

หญิงสาวเห็นเม่ยเมิ่งไม่ยอมหนีไป ภายใต้ความโศกเศร้าเสียใจ เธอก็ยังคงพุ่งตัวไปเข้าไปในกลุ่มยอดฝีมือของเทพยุทธ์อั้นเทียน

ร่างของเธอถูกห้ำหั่นฟาดฟันกลายเป็นหลายชิ้น ตายคาทีในชั่วพริบตาเดียว

เม่ยเมิ่งตกตะลึง

“ตระกูลดาบโลหิต พวกคุณกล้าหาญมาก! คิดไม่ถึงว่าจะกล้าอกตัญญูขัดคำสั่งของพี่เย่ คิดจะหนี! ทำไม? พวกฉันทำให้พวกคุณหวาดกลัวไม่ได้ใช่ไหม?”

อั้นหมิงเยว่ถือดาบชั่วร้ายเดินออกมา จ้องเขม็งใส่เม่ยเมิ่ง

“ฉันแค่เกลียดตัวเองที่มีตาหามีแววไม่ แค่เกลียดตัวเองที่โลภมากไม่รู้จักพอ! ถ้าฉันหนีออกไปกับหลางหยา หมอเทวดาหลินตั้งแต่แรก ตระกูลของตัวเองจะถูกบีบบังคับจนตกอยู่ในสถานการณ์นี้ จะถูกเย่เหยียนกับคุณใช้เป็นหมากเป็นเบี้ย ตายแบบไม่สมประกอบอย่างนี้เหรอ?“

เม่ยเมิ่งสีหน้าเจ็บปวดทรมาน ความรู้สึกทุกอย่างแสดงออกมาทางสีหน้าจนหมดสิ้น

“คุณเม่ยเมิ่ง คุณกังวลอะไรเหรอ? ไม่นานกระดานหมากของคุณก็ทะลุถึงกันแล้ว รูปปั้นหินโอรสสวรรค์อันสุดท้าย พวกคุณไม่จำเป็นต้องลงมือออกมือเลย พี่เย่จะจัดการรับมือด้วยตัวเอง พอถึงเวลานั้นกระดานหมากรุกทะลุเรียบร้อย พวกคุณตามพี่เย่กับฉันไปเอาผลประโยชน์ที่ชั้นสี่! แบบนี้ไม่ใช่เป็นการชนะร่วมกันเหรอ? เวลานี้พวกคุณมาทรยศหลบหนี ไม่ใช่รนหาที่ตายเหรอ?”

อั้นหมิงเยว่ยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“พวกคุณฆ่าคนในตระกูลฉัน! ฉันจะไม่ยอมอยู่ร่วมโลกเดียวกันกับคุณ! อั้นหมิงเยว่ คุณรอก่อนเถอะ ไม่ช้าก็เร็วฉันจะมาคิดบัญชีกับพวกคุณ!”

เม่ยเมิ่งตะโกนด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น

ถึงแม้ว่าเธอเกลียดจนอยากจะหั่นศพอั้นหมิงเยว่ให้แหลกเป็นหมื่นชิ้นในตอนนี้เลย แต่เธอก็ไม่ได้วู่วามทำมัน

ไม่ต้องพูดถึงยอดฝีมือที่อยู่ข้างกายของอั้นหมิงเยว่ เพียงแค่ดาบชั่วร้ายในมือเธอ เม่ยเมิ่งก็สู้ไม่ได้แล้ว

ภายใต้พลังของดาบชั่วร้ายนั่น ฝีมือของอั้นหมิงเยว่แข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนตั้งนานแล้ว

ต่อให้เป็นเธอ ก็สู้พลานุภาพของดาบชั่วร้ายนั่นไม่ได้หรอก

เม่ยเมิ่งจึงหมุนตัววิ่งหนีทันที

“หนีได้เหรอ?”

อั้นหมิงเยว่พูดด้วยความไม่พอใจ จากนั้นพาคนตามเข้าไปทันที

กลิ่นอายอันมืดมนเหมือนมือใหญ่ออกมาจากร่างของอั้นหมิงเยว่และคนอื่นๆ มันพุ่งมาคว้าเม่ยเมิ่ง

เม่ยเมิ่งกัดฟันกรอด วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง

ชั้นสองใหญ่พอสมควร เพียงแค่สะบัดคนเหล่านี้ให้หลุดพ้น ก็จะสามารถหลบซ่อนได้