บทที่ 3612 ลูกเขยของเทพยุทธ์อั้นเทียน

หลินหยางยกดาบขึ้นมาทันที และเตรียมที่จะทำลายตัวกำแพง

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ บนพื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาเบาๆ

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายกับตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบวางดาบลง แล้วลงนั่งสมาธิโดยตรง

เมื่อฉางหลานฟู้ที่กำลังจะลงมือตามหลินหยางเห็นเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งไป

"อาจารย์ ท่านเป็นอะไรไปเหรอครับ?"

"ไม่มีอะไรหรอก"

"เช่นนั้นท่าน....พวกเรารีบช่วยเหลือคนอื่นกันเถอะครับ ถ้าหากสิ่งที่อยู่บนหัวนั้นทับลงมา ทุกคนก็คงจะกลายเป็นซอสเนื้ออย่างแน่นอน!"

ฉางหลานฟู้รีบกล่าว

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้า: "วางใจเถอะ มีคนที่สามารถช่วยได้"

"มีคนช่วย?"

ฉางหลานฟู้ทึ่มทื่อไป

แต่ทว่าหลินหยางก็ไม่ได้กล่าวอธิบายอีก ในทางกลับกันเขาก็แอบเร่งรัดพลังแห่งสวรรค์ขึ้นมา ทำให้สีหน้าของตนเองกลายเป็นซีดเซียว บนใบหน้าก็มีเหงื่อไหลออกมา เมื่อเห็นแล้วก็รู้สึกเป็นทุกข์ใจ

ฉางหลานฟู้ก็ยิ่งไม่เข้าใจ

ในเวลานี้ บนพื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง

ถึงแม้จะไม่มีเสียง แต่ความรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

ตูม!

ตัวกำแพงก็ระเบิดออก

ก้อนหินกระเด็นไปทั่วทุกสารทิศ

ฉางหลานฟู้กระโดดหนีด้วยความตกใจ และล้มก้นลงนั่งกับพื้น มองผนังกำแพงที่ระเบิดออกเป็นชิ้นๆ ด้วยความหวาดกลัว

หลังจากที่เห็นผนังกำแพงที่แตกละเอียด เย่เหยียนก็ยกดาบกระดูกที่ถืออยู่ในมือขึ้นมา

ด้านหลังของเขาก็คือฉินเจี้ยนหนู่ อั้นหมิงเยว่ หลางหยา ฉีชิงไป๋และพรรคพวก

ที่แท้ที่หลินหยางบอกว่าจะมีคนมาช่วย ก็คือเย่เหยียนนี่เอง!

"ฉางหลานฟู้ คุณ.....คุณหลิน พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

ฉินเจี้ยนหนู่กับหลางหยารีบเข้ามาซักถาม

"พวกเราไม่เป็นอะไร...."

หลินหยางลืมตาขึ้น แล้วกล่าวด้วยท่าทีที่อ่อนแรงเป็นอย่างมาก

"หืม?"

เย่เหยียนพิจารณาคนทั้งสองด้วยความประหลาดใจ และเมื่อชำเลืองมองผนังกำแพงที่พังทลายจากที่ที่อยู่ไม่ไกลนั้น ก็ค่อนข้างไม่อยากจะเชื่อ

"คาดไม่ถึงว่าคุณจะทำลายกำแพงได้เลยเหรอ?"

เย่หยียนกล่าวอย่างนิ่งๆ

"อย่าดูถูกคนอื่นสิ คุณคิดว่ามีเพียงแค่คุณเหรอที่จะสามารถทำลายกำแพงได้?"

หลินหยางยิ้มเยาะอย่างอ่อนแรง แต่เมื่อพูดคำนี้จบ ก็กระแอมไอขึ้นมาทันที

"จะมาทำตัวเสแสร้งอะไรล่ะ? พี่เย่เป็นผู้ทำลายกำแพงทั้งหมด เพื่อช่วยทุกคนออกมา! แต่คุณทำลายกำแพงเพียงแค่อันเดียว ก็เหนื่อยเจียนตายแล้ว นี่ก็คือความห่างชั้น เข้าใจไหม? "

อั้นหมิงเยว่กล่าวอย่างดูถูกเหยียดหยาม

"เช่นนั้นคุณทำลายกำแพงไปเท่าไรกันล่ะ?"

หลินหยางถามกลับ

"แก...."

อั้นหมิงเยว่ไปไม่เป็น