บทที่ 3611 กักขังอย่างโหดร้าย

ด้านหลังว่างเปล่า!

ไม่เห็นฉางหลานฟู้ และก็ไม่เห็นพวกหลางหยา

แม้กระทั่งเย่เหยียน อั้นหมิงเยว่ ฉีชิงไป๋และคนอื่นๆก็หายไปด้วย

หลินหยางหายใจติดขัด เขาไม่อยากจะเชื่อเลย

อุโมงค์นี้มีความยาวหนึ่งร้อยเมตร ไม่มีเส้นทางแยก สามารถมองเห็นหัวอุโมงค์ได้

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำไมจู่ๆพวกเขาถึงได้หายไป?

หรือว่า พวกเขาถูกกับดักกลไกอะไร ทั้งหมดถูกส่งไปสถานที่อื่นแล้วเหรอ?

หลินหยางมองไปที่พื้น ตรวจสอบอย่างละเอียด

แต่ว่าพื้นไม่มีรอยแตกหรือรอยเคลื่อนย้ายเลย

ช้าก่อน…

และเวลานี้ หลินหยางก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบกวาดสายตามองบริเวณโดยรอบ

สิ่งที่เห็นคือถนนทั้งเส้น ไม่รู้ว่าปรากฏแสงริบหรี่ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่!

พลังนี้….ดูเหมือนจะสามารถป้องกันบล็อกเสียงได้!

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม

พลังนี้ปรากฎขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?

อีกอย่าง….ทำไมมันถึงมีสรรพคุณป้องกันเสียงได้?

เจ้าของตำหนักมังกรแห่งนี้ต้องการอะไรกันแน่เหรอ?

หลินหยางสีหน้าอึมครึม ลุกขึ้นทันที เขาเร่งขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ ครอบคลุมพลังเรืองแสงระยิบระยับไว้ หมายจะให้มันหลุดออก

แต่พลังแสงระยิบระยับนี้มีความแปลกประหลาดมาก พอพลังแห่งสวรรค์ปกคลุมคลุมไป ไม่เพียงแค่ทำลายมันไม่ได้ ตรงกันข้ามคือมันยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น!

หลินหยางจึงเลิกทำ

แต่ตอนที่เขาจะเดินไป ทันใดนั้นก็เห็นอะไรบางอย่าง จึงหมุนตัวกลับไปมองถนนทางด้านหลังทันที

ฟิ้ว!

หลินหยางรีบใช้ดาบชั่วร้ายฟาดฟันไปข้างหน้า

ปราณดาบอันมืดมนราวกับพระจันทร์เสี้ยวลอยออกไป แต่ลอยได้ไม่ถึงหนึ่งเมตร

ปัง!

ปราณดาบเหมือนชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ระเบิดออกมาทันที

หลินหยางพุ่งไปข้างหน้า เอื้อมมือไปลูบคลำ

ถึงได้พบว่าด้านหลังตัวเองมีกระจกเหมือนกำแพงอยู่

กระจกส่องสะท้อนถนนทางด้านหลัง

แต่…ตัดฉางหลานฟู้ ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆออก

ในที่สุดหลินหยางก็เข้าใจแล้ว

กระจกซ้ายขวาก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่เหยื่อล่อ

การปรากฎตัวของพวกมัน ไม่ได้มาเพื่อฆ่าคนเหล่านี้ แต่มาเพื่อดึงดูดความสนใจ ให้ทุกคนจ้องมองซ้ายขวา ละเลยเพื่อนร่วมทางของตัวเอง

รอตอนที่ทุกคนไม่ป้องกันระมัดระวัง กระจกเหล่านี้ก็จะเปิดกลไกทำงานทันที เพื่อตัดทุกคนออกจากโลกภายนอก

ขณะเดียวกันพลังแสงระยิบระยับนั้นก็จะบล็อกเสียงของทุกคน

หลินหยางเชื่อว่าฉางหลานฟู้ ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆอยู่ด้านหลังของกระจกที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง

แต่เขามองไม่เห็น เสียงของฝ่ายตรงข้ามนั้น เขาก็ไม่ได้ยิน

หลินหยางไม่ลังเลใจ เขารีบใช้ฮวาเจี้ยนปี่ แทงเข้าไปในกระจกที่อยู่ตรงหน้าทันที

พลังแห่งสวรรค์และฮวาเจี้ยนปี่ชนกระแทกบนกระจก

ปัง！

พลังอันน่ากลัวสั่นสะเทือนออก

แต่วินาทีต่อมา หลินหยางก็ถูกสั่นสะเทือนกระแทกลอยออกไป

แต่เขาไม่ได้ลอยออกไปไกลมาก เพียงแค่ประมาณสามสี่เมตรเท่านั้นเอง เขาชนกระแทกกับกำแพงกระจกอันอื่น แล้วกลิ้งไหลลงมา…

เฮือก!

หลินหยางกระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด จากนั้นก็เงยหน้ามองไปทางด้านหน้า

การโจมตีบนกระจกเมื่อสักครู่นี้ คิดไม่ถึงว่าพลังบนดาบจะเกิดสปริงดีดกลับ ตัวดาบกระแทกดีดกลับมาแว้งกัดร่างของหลินหยาง…

ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน!

หลินหยางมองไปทางกระจก

ตรงนั้นปรากฎรอยแยกออก

การโจมตีของตัวเองถือว่ายังได้ผลอยู่

แม้ว่าจะไม่สามารถทำลายกระจกนี้ได้

แต่เมื่อดีดกลับขึ้นมาแบบนี้ ฟาดดาบไปไม่กี่ครั้ง แล้วกระจกไม่แตก หลินหยางเองนั่นแหละที่จะต้องเป็นฝ่ายที่ตายก่อน

หลินหยางกระแอมไอ จากนั้นรีบลุกขึ้นยืนและกลืนยาลงไปทันที

เขามองทางด้านหลัง แล้วยื่นดาบฮวาเจี้ยนปี่ไปสัมผัสดู

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ

ด้านหลังมีผนังกระจกที่ไม่สามารถมองเห็นได้

นั่นก็หมายความว่า หน้าหลังของหลินหยางถูกอุดกั้นไว้ และสองข้างก็มีหน้ากระจกมากขึ้น

เขาในเวลานี้ ถูกอุดกั้นไว้อยู่ตรงพื้นที่จำกัด

รอความตาย…

ไม่สามารถโจมตีผนังกำแพงกระจกได้แล้ว ไม่เช่นนั้นถ้าปล่อยพลังออกไปมากเท่าไหร่ ก็จะมีพลังดีดกลับมามากเท่านั้น

เมื่อไม่สามารถทำลายผนังกำแพงกระจกนี้ได้ ก็ไม่สามารถทะลายกับดักนี้ได้เช่นกัน

ถ้าปล่อยอย่างนี้ต่อไป จะต้องเกิดเหตุร้ายแน่นอน

ต่อให้ไม่เกิดเหตุร้าย เมื่อปล่อยนานเข้า ก็จะต้องตายทั้งเป็น

หลินหยางเก็บฮวาเจี้ยนปี่ไว้ จากนั้นนั่งสมาธิ ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของร่างกาย พร้อมกับวิเคราะห์บริเวณโดยรอบ เพื่อหาแผนรับมือ

ครืน!