บทที่ 3610 การเปลี่ยนแปลงพลิกผัน

หลังจากเดินผ่านระเบียงทางเดินที่มืดสลัวมา ในที่สุดทุกคนก็มาถึงระดับชั้นที่หกแล้ว

แต่พอผลักเปิดประตูชั้นที่หกเข้าไป ก็เหมือนมีแสงพุ่งเข้ามาในรูม่านตาของทุกคน

ผ่านไปสักพักหนึ่ง ทุกคนก็ลืมตาขึ้น

เมื่อเพ่งมอง ก็เห็นแสงสีทองกระพริบแวววาวอยู่ตรงหน้า แสบตามาก

“เหมือนว่าเป็นกระจก?”

อั้นหมิงเยว่พูดขึ้น

ทุกคนรีบเดินเข้าไป จึงได้พบว่าทั้งชั้นหกถูกสร้างขึ้นมาด้วยกระจกมากมาย

กระจกกลายเป็นผนังห้อง ยื่นไปเป็นถนนเส้นหนึ่ง เหมือนเขาวงกตของในสนามเด็กเล่น คนเดินเข้าไป ก็จะเห็นกระจกเรียงรายกันอยู่

“นี่อะไรกันเหรอ?”

ฉางหลานฟู้ขมวดคิ้ว รีบล้วงดาบคมออกมาแล้วฟาดฟันเข้าไปอย่างดุร้าย

เคร้ง!

เมื่อปลายดาบกระแทกบนกระจก คิดไม่ถึงว่าจะมีประกายไฟสาดกระเซ็นออกมา

ฉางหลานฟู้ดีดตัวกลับมา เกือบจะยืนไม่มั่นคง

พอมองดูคิดไม่ถึงว่ากระจกนั้น ไม่มีรอยร้าวแม้แต่น้อยเลย!

“แข็งมาก! นี่คือกระจกเหรอ? มันคือคริสตัลหรือเปล่า?”

ฉางหลานฟู้ตกใจพูดขึ้น

“คริสตัลทั่วไปก็ทนดาบคุณไม่ได้หรอก!”

ฉินเจี้ยนหนู่เดินมาข้างหน้า ลูบเบาๆไปมา ขมวดคิ้วเป็นปม พูดว่า: “ดูเหมือนจะเป็นวัสดุพิเศษ”

“เส้นทางไประดับชั้นเจ็ด น่าจะอยู่สุดขอบของกระจกเขาวงกตนี้”

เย่เหยียนกวาดสายตามอง จากนั้นมองมาทางหลินหยางที่อยู่ทางด้านนี้ แล้วพูดว่า: “พวกแกนำขบวน ฉีชิงไป๋ พวกคุณรับผิดชอบด้านหลัง!”

ฉีชิงไป๋กับชายที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเป็นปม แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร

“ไปกันเถอะ”

หลินหยางไม่ได้ปฏิเสธ มุ่งตรงเข้าไปข้างในทันที

ส่วนเย่เหยียนกับอั้นหมิงเยว่อยู่ตรงกลาง

ไม่ต้องสงสัยเลย ตรงกลางคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

และคนที่เดินอยู่ด้านหน้า เห็นได้ชัดว่าถูกใช้มาล่อเหยื่อหากับดัก

“สารเลว!”

หลางหยาพูดด่าทอ

“พอแล้วพี่หลางหยา อดทนใจเย็นๆ ระวังตัว พวกเราเดินอยู่ข้างหน้า ยิ่งต้องระมัดระวังถึงจะถูก”

หลินหยางกำดาบชั่วร้าย พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ใช่พี่หลางหยา ตอนนี้พวกเราจะหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว ทำได้เพียงจ้องหาโอกาสลงมือ”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งในลำคอ แต่คำพูดกลับมีนัยยะ

หลางหยาชะงักงัน เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ลางๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

ทุกคนเดินไปตามอุโมงค์กระจก

แต่ละคนอกสั่นขวัญแขวน ป้องกันตัวตลอดเวลา

ไม่มีใครรู้หรอกว่าด้านในกระจกเหล่านี้มีค่ายกลซ่อนเร้นอยู่หรือเปล่า

แต่เมื่อเดินมาได้หลายนาที กลับไม่เห็นกลไกค่ายกลเคลื่อนไหวเลย

“หรือว่าพวกฉันคิดมากเหรอ?”