บทที่ 3609 ระดับชั้นที่หกของตำหนักมังกร

หมายเลขหนึ่งเหรอ?

ทุกคนศีรษะสั่นคลอน มองไปทางคนที่ถูกหุ่นไม้หย่งชุนชี้

คนผู้นั้นหน้าซีดเผือด ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว…..

แต่เขาไม่เคลื่อน หุ่นจักรกลทางด้านนั้นก็เคลื่อนไหวแล้ว

รูปปั้นหินจักรกลถือดาบยาว ก้าวเดินมาช้าๆ

มองดูแล้วมันเคลื่อนไหวแบบเทอะทะ ทุกย่างก้าวที่เดินมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดออกมา

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบต่างถอยหลังอัตโนมัติ

คนผู้นั้นเห็นท่าว่าหนีไม่พ้นแล้ว จึงกัดฟัน โยนตำราล้ำค่าในมือทิ้ง จากนั้นชักดาบออกมาพร้อมกับกระโจนเข้าใส่ด้วยความโมโห

แต่เขาเพิ่งจะเข้าใกล้หุ่นจักรกลนั้น

ฟิ้ว!

หุ่นจักรกลแกว่งดาบยาวในมืออย่างรวดเร็ว ห้ำหั่นมากลางอากาศอย่างดุร้าย

ปลายดาบยาวปล่อยพลังระเบิดออกมาทันที หลังจากพลังหลุดออกมาจากตัวดาบ มันก็กลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่ไร้รูปร่าง ปกคลุมคนผู้นั้นไว้ ขณะเดียวกันนิ้วมือก็แทงเข้าสู่ร่างของคนผู้นั้นอย่างโหดเหี้ยม

ชั่วพริบตาเดียว คนผู้นั้นก็ไม่สามารถขยับตัวได้ แขนขาและแผงอกถูกพลังไร้รูปร่างนี้เจาะทะลุ เลือดไหลสาดกระเซ็นออกมา

มือใหญ่ที่ไร้รูปร่างเหมือนกุญแจ ที่พร้อมจะล็อคเขาจนตาย!

เขาอ้าปากเผยอ เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ…

“จบแล้ว!”

ทุกคนหัวใจเต้นแรงโครมคราม นิ่งงันไปสักพักใหญ่ๆ

สิ่งที่เห็นคือรูปปั้นหินจักรกลสาวเท้าก้าวเดินมาตรงหน้าคนผู้นั้นอย่างช้าๆ จากนั้นฉีกอกของเขา รอยแยกลุกลามมาถึงศีรษะของเขา คนทั้งคนแผ่หลาออกกว้าง

“อย่า! อย่า…”

คนผู้นั้นตะโกนขึ้น

แต่ว่าไร้ประโยชน์

รูปปั้นหินแยกออกกลายเป็นปากขนาดใหญ่ ด้านในร่างกายปรากฎฟันเฟืองกับฟันเขี้ยวจำนวนมาก จากนั้นโผเข้าหาคนผู้นั้นอย่างดุร้าย

“อา!”

คนผู้นั้นร้องอย่างน่าเวทนาออกมา แต่ร้องต่อเนื่องได้ไม่กี่วินาที เสียงก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

รูปปั้นหินกลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง

แต่ร่างกายของมันมีเสียงแปลกประหลาดแพร่กระจายออกไม่หยุด

เอี๊ยด!

เอี๊ยด!

เอี๊ยด!

รูปปั้นหินก้าวกลับมาที่ฐานเดิม จากนั้นยืนอย่างมั่นคง ไม่ส่งเสียงอะไรออกมาแล้ว

เลือดของคนผู้นั้นที่สาดกระเซ็นออกมา ไหลลงมาจากตัวรูปปั้นหินอย่างช้าๆ

ทุกคนอ้าปากค้าง จ้องมองรูปปั้นหินด้วยความตื่นตะลึง หัวใจของแต่ละคนห้อยอยู่ที่คอแล้ว…

“มีผู้ต่อสู้เสียชีวิต”

หุ่นไม้หย่งชุนเปล่งเสียงออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ลำดับจากนี้ คนต่อไป!”

หุ่นไม้หย่งชุนชี้ไปทางคนเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง

ในสายตาของทุกคน นี่ก็คือการชี้ฆ่า!

“หนี!”

เวลานี้ บาทหลวงคนหนึ่งหมุนตัววิ่งไปทางแท่นนั้นทันที หมายจะหลบหนีจากสถานที่แห่งนี้

แต่เมื่อบาทหลวงคนนั้นกระโดดขึ้นบนแท่น แล้วทำไมแท่นถึงไม่เคลื่อนไหว…

“ห้ะ?”

บาทหลวงคนนั้นตะลึงงัน

แท่นนี้ไม่มีคนควบคุมได้ ถ้าจะหนีออกไปจากที่นี่ จึงต้องใช้แท่นนี่เท่านั้น

“ผู้ที่ตั้งใจจะหลบหนี ตาย!”

หุ่นไม้หย่งชุนพูดขึ้น ทันใดนั้นมือของหุ่นไม้ก็ยกขึ้นมา และแกว่งไปทางบาทหลวงคนนั้น

ครืน…