บทที่ 3608 หุ่นจักรกลหมายเลขหนึ่ง

“ฮ่าๆๆ ไม่ขาดทุน ไม่เสียแรง!”

“โหยพ่อหนุ่ม อย่างน้อยๆก็ได้ตำราล้ำค่ำร้อยกว่าเล่มแล้วใช่ไหม?”

“ของผมไม่เท่าไหร่หรอก คุณนั่นแหละสุดยอดมาก อย่างน้อยๆก็ได้ยามาหลายร้อยเม็ดเลยใช่ไหม?”

“ที่…ที่ไหนกัน?”

“สำบัดสำนวนให้น้อยๆหน่อย ผมเห็นอยู่ว่าคุณเอาขวดทิ้ง แล้วเก็บยาไว้ในตัว ดูกระเป๋าเสื้อคุณสิ จุ๊ๆๆ…คุณโลภกว่าผมอีกนะ”

“พอกันนั่นแหละ! วงศ์ตระกูลส่งคนมากับผมตั้งเยอะ ตอนนี้เหลือแค่ผมคนเดียว ถ้าไม่สามารถเอาของดีล้ำค่ากลับไปให้วงศ์ตระกูลได้ ผมจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง?”

“ก็ใช่!”

ทุกคนหัวเราะเสียงดังลั่น อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

รางวัลของระดับชั้นที่ห้ามากมายเกินที่พวกเขาคาดการณ์ไว้

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ได้สิ่งของมากมาย ฉางหลานฟู้สีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา แม้แต่ฉินเจี้ยนหนู่กับหลางหยาเองก็ยังรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน

แต่เวลานี้ จู่ๆหุ่นไม้หย่งชุนก็พูดขึ้นว่า

“ตอนนี้ จะเริ่มคำนวณมูลค่าแล้ว!”

ทุกคนต่างตกตะลึง

“คำนวณมูลค่าเหรอ?”

“หมายความว่ายังไง?”

ไม่รอให้ทุกคนมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา จู่ๆก็มีแสงแวววาวปรากฏบนศีรษะของทุกคน จากนั้นก็ปกคลุมคนเหล่านี้ไว้

หลังจากนั้น แสงแวววาวก็หายไป

กำแพงที่อยู่ด้านหลังหุ่นไม้หย่งชุนแตกออกเป็นสามช่อง

ต่อจากนั้น เงาร่างสามเงาร่างก็เดินออกมาจากด้านใน

หุ่นจักรกลที่อยู่ด้านซ้ายสุดสวมชุดเกราะถือดาบยาว กลิ่นอายนุ่มนวล มองดูแล้วฝีมือไม่ได้แข็งแกร่งมาก

ส่วนหุ่นจักรกลที่อยู่ตรงกลางเป็นเหมือนรูปปั้นจักรกลสิงโต รูปปั้นหินดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้าง เวลาร่างกายเคลื่อนไหวจะส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดออกมา และปากก็เปล่งเสียง คนที่ได้ยินถึงกับขนลุก ขยาดกลัว

และด้านขวาสุด เป็นเหมือนรูปปั้นหินภูเขาเล็กๆ

รูปปั้นหินสามหัวหกแขน ร่างกายขนาดใหญ่ปรากฏรูปแกะสลักใบหน้าคนเป็นจำนวนมาก มีทั้งคนหัวเราะมีทั้งคนร้องไห้ มีดุร้ายมีเย็นชา และแขนแต่ละข้างก็มีดาบ ท่าทางองอาจจนน่าตกใจมองดูแล้วรับมือได้ยากมาก

เมื่อเห็นรูปปั้นสามอันนี้ปรากฏออกมา ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงพรึงเพริด

“นี่คืออะไร?”

“บททดสอบของระดับชั้นที่ห้าเหรอ?”

ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงมึนงงอยู่ หุ่นไม้หย่งชุนได้ยกมือขึ้นช้าๆ ชี้ไปทางเย่เหยียนที่อยู่ทางด้านนี้ทันที

“คุณ คำนวณมูลค่าเป็นศูนย์ เชิญต่อสู้กับหุ่นจักรกลหมายเลขสาม!”

หุ่นไม้หย่งชุนเปล่งเสียงออกมา

เย่เหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนรู้สึกสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่ได้ลังเลอะไร เขาถือดาบกระดูกพุ่งไปทางรูปปั้นหินที่เหมือนภูเขาเล็กนั้นทันที

ทุกคนเข้าใจขึ้นมาทันที

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง! ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง! พวกเราหยิบฉวยเอาผลประโยชน์ของล้ำค่ามา หุ่นไม้หย่งชุนนี้ก็จะดำเนินการคิดคำนวณมูลค่ากับพวกเรา คนหยิบน้อย ก็ต้องสู้รูปปั้นหินหมายเลขสาม เมื่อเป็นแบบนี้ คนที่หยิบฉวยเอามามากที่สุด ก็จะต้องสู้กับรูปปั้นหินหมายเลขหนึ่งด้านซ้ายสุด!”

“ฮ่าๆๆๆ กำไรแล้ว สบายแล้ว! รูปปั้นหินหมายเลขสามนี้ท่าทางน่ากลัว ดูเหมือนรับมือได้ยาก! งั้นรูปปั้นหินหมายเลขหนึ่งที่สั้นกระทัดรัดเตี้ยแบบนี้ คาดว่าในร่างก็ไม่มีพลังอะไรมากมายหรอก สู้ได้สบายๆแน่นอน!”

“พวกเราสบายแล้ว!”

ทุกคนสนุกสนานเฮฮา ปรบมือกันใหญ่

ฉางหลานฟู้ได้ฟัง ถึงกับหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“อาจารย์ ครั้งนี้พวกเราไม่ได้หยิบอะไรเลยนะ!”

ฉางหลานฟู้พูดด้วยสีหน้าจะร้องไห้ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้หยิบเอามา แต่พวกเราปกป้องชีวิตไว้ได้ แบบนี้ไม่ดีเหรอ?”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ปกป้องชีวิตเหรอ?”

ฉางหลางฟู้ชะงักงัน ชัดเจนว่าเขาไม่เข้าใจความหมายที่หลินหยางจะสื่อ