บทที่ 3607 หุ่นไม้หย่งชุน

ตรงหน้ามีแสงทองแวววาว

นั่นคือแสงของเงินทองจำนวนนับไม่ถ้วน

พวกมันกองกันอยู่เหมือนภูเขา มันรวมกันอยู่บริเวณพื้นที่เปิดโล่ง

นอกเหนือจากนี้ ยังมีอาวุธหยกเพชรจำนวนมาก แต่ละอันล้ำค่ามหาศาล

แน่นอน ในตาของจอมยุทธ์ สิ่งของเหล่านี้ถือเป็นฝุ่นละอองที่ไม่มีค่า

แต่นอกจากทรัพย์สินเงินทองในนี้แล้ว ยังมีแท่นที่ใช้ทองผลิตขึ้นมา

บนแท่นมีตำราล้ำค่ากับยาวางอยู่

ตำราล้ำค่าทุกเล่มล้วนใช้กระดาษสีทองเย็บปัก ขวดยาทุกขวดใช้เงินหล่อขึ้นมา

“วรยุทธ์ล้ำเลิศ ยาดีไร้เทียมทาน!”

มีบางคนทนต่อสิ่งล่อตาล่อใจนี้ไม่ไหว พุ่งเข้าไปคว้าสิ่งของบนแท่นอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนคนอื่นก็นั่งไม่ติด ทยอยกระโจนไปข้างหน้า

“นี่คือผลประโยชน์ของชั้นห้า! คือผลประโยชน์ของชั้นห้า!”

ฉางหลานฟู้ตื่นเต้นมาก รีงพุ่งเข้าไปใกล้แท่น และเอาตำราบนแท่นมายัดไว้ในอ้อมแขน

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม เดินไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นเขาก็หยิบตำราบนแท่นมาเปิดอ่าน

“นี่คือพลังภายในชั้นสูง”

หลินหยางพูดพึมพำ มองไปทางแท่นยาที่อยู่ด้านข้าง เขาหยิบขวดยาสีเงินอันหนึ่งมา จากนั้นเทยาออกมาหนึ่งเม็ด

“ยาลึกลับมหัศจรรย์เหรอ?”

หลินหยางตื่นตะลึงมาก

ของล้ำค่าเหล่านี้ที่อยู่บนแท่น มันไม่ใช่ของปลอม แต่มันคือของดีโดยแท้จริง!

นี่คือรางวัลของระดับชั้นที่ห้าใช่ไหม?

อาจจะ…อู้ฟู่เกินไปหน่อยหรือเปล่า?

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม รู้สึกว่ามันมีความผิดปกติ จึงตะโกนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ฉางหลานฟู้ อย่าหยิบเยอะ!”

“ทำไมล่ะอาจารย์? สิ่งของเหล่านี้ไม่มีกลไกเล่ห์กลนะ หยิบเอาไปได้!”

ฉางหลานฟู้หันหน้ามา และพูดด้วยความตะลึงทันที

“ทำไม? คุณไม่ฟังคำพูดของผมเหรอ?”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

ฉางหลานฟู้ไม่เข้าใจ แต่ก็ขัดท่าทีของหลินหยางไม่ได้ เขาจึงชักมือกลับด้วยความจำใจ

“น้องชาย ทำไมไม่หยิบล่ะ?”