ตอนที่ 3602
บทที่ 3606 ฉันไม่ฆ่าพวกแก
October 21, 2026
หลินหยางไม่พูดไร้สาระ แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ดาบชั่วร้ายสั่นสะท้านทันที จากนั้นปลายดาบก็เรียบไปตามแนวดาบกระดูกฟาดฟันไปทางฝ่ามือเย่เหยียน
“ไม่เจียมตัว ไม่ดูความสามารถของตนเอง!”
เย่เหยียนส่ายหน้าไปมา พลิกฝ่ามือหมุนดาบกระดูก ทำการบุกโจมตีหลินหยาง ขณะเดียวกันเขาก็หมุนดาบกระดูกอย่างรวดเร็ว ขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ ปล่อยแสงดาบออกมามากมาย กลืนกินไปทางหลินหยาง
หลินหยางเองก็รีบขับเคลื่อนทักษะดาบฉางหลาน เพื่อต่อสู้กับเย่เหยียน
ต่อสู้เผชิญหน้ากันอยู่หลายรอบ คิดไม่ถึงเลยว่าหลินหยางจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เหยียน
“เกิดอะไรขึ้น?”
ฉางหลานฟู้มองหลินหยางด้วยความตกตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ทำไมเหรอ?”
ฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ด้านข้างถามด้วยความสงสัย
“ทักษาดาบฉางหลานของอาจารย์ ทำไมถึงได้เละเทะแบบนี้?”
“เละเทะเหรอ?”
“ไม่อย่างนั้นล่ะ? แม้แต่ผมยังร่ายรำทักษะดาบฉางหลานออกมาไม่ได้แย่แบบนี้เลย อาจารย์จะมีมาตรฐานแค่นี้เหรอ?”
ฉางหลานฟู้พูดขึ้นด้วยความสงสัย
เป็นอย่างที่คิดไว้
เคร้ง!
เสียงวัตถุกระทบกันดังออกมา
จากนั้นก็เห็นดาบชั่วร้ายถูกสั่นสะเทือนออกไป ส่วนหลินหยางหล่นลงมา กระแทกอยู่บนพื้นอย่างรุนแรง
ทุกคนมองไปอย่างแน่วแน่
แผงอกของเขาถูกฉีก จนเลือดไหลออกมาแล้ว มองดูแล้วน่ากลัวมาก
“น้องชาย!”
หลางหยารีบพุ่งเข้ามา เพื่อประคองหลินหยางทันที
“พี่หลางหยา ผมไม่เป็นไร!”
หลินหยางหายใจหอบแฮ่กๆ รีบกลืนยาลงไป พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ก่อนหน้านี้เสียพลังไปเยอะมาก ผมไม่สามารถปล่อยพลังออกมาได้อย่างเต็มที่ พี่หลางหยา สู้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ต้องรีบถอนกำลัง!”
“จะไปแบบนี้เลยเหรอ?”
“ตราบใดที่มีชีวิต ย่อมต้องมีความหวัง ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับเขา อย่าเอาความโมโหชั่วขณะมาทำให้ทุกคนตายฟรี! ไป!”
หลินหยางสีหน้าเต็มไปด้วยความแน่วแน่
ก้นบึ้งหัวใจของหลางหยาไม่ยินยอม อารมณ์โกรธพุ่งสุดขีด
แต่เขาก็รู้ว่าคนของตัวเองที่อยู่ทางด้านนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เหยียน จึงทำได้เพียงอดทนอดกลั้นไว้
“โอเค น้องชาย พี่จะฟังน้อง!”
“คิดจะหนีไปเหรอ? เกรงว่าครั้งนี้มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”
เย่เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดาบกระดูกในมือกวัดแกว่งกลางอากาศ
เวลานี้ เหมือนมีอานุภาพรุนแรงมาปกคลุมทั่วทุกทิศทาง และปกคลุมไปทั้งสถานที่ต่อสู้
ทุกคนสีหน้าเปลี่ยน ร่างกายโค้งงอทันที ความรู้สึกคือไม่รู้ว่าบนไหล่มีอานุภาพที่น่ากลัวนั้นมาปกคลุมตั้งแต่เมื่อไหร่
อานุภาพนี้เหมือนภูเขาลูกหนึ่ง กดดันจนทำให้คนกระหืดกระหอบหายใจลำบาก….
นี่คือพลังของเย่เหยียนเหรอ?
เป็นไปได้ยังไง?
แค่อาศัยพลานุภาพดาบ ก็สามารถปลดปล่อยพลังที่ทำให้คนหวาดกลัวแบบนี้ได้แล้วเหรอ?
ทุกคนขนลุกซู่ เงยหน้ามองไปทางเย่เหยียนอย่างยากลำบาก แต่ละคนไม่กล้าที่จะเชื่อสายตาของตัวเองเลย
นาทีนี้ หลางหยาเพิ่งจะรู้ว่าความคิดที่จะฆ่าเย่เหยียนนั้นเป็นเรื่องตลกไร้สาระจริงๆ!
การต่อสู้ก่อนหน้านี้ เย่เหยียนไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มีเลย
“ท่านเย่เหยียน! โปรดระงับความโกรธ!”
“ไว้ชีวิตด้วย!”
“ผมและคนอื่นๆ เป็นผู้บริสุทธิ์!”
คนของฉีชิงไป๋ที่อยู่ทางด้านนี้เหมือนรองรับความกดดันนี้ไม่ไหวแล้ว จึงทยอยกัดฟันพูดขึ้น
ฉีชิงไป๋ขมวดคิ้วเป็นปม ใบหน้าก็เต็มไปด้วยเหงื่อ แต่เมื่อเทียบกับคนอื่น ชัดเจนว่าดูชิวสบายกว่ามาก
และภายใต้แรงกดดันของดาบนี้ หลางหยาและคนอื่นๆจึงอยากจะหนี แต่ก็เป็นเรื่องเพ้อฝัน
หลางหยาจับดาบยาวแน่น ตาสองข้างจ้องเขม็งมองเย่เหยียน
ในเมื่อหนีไม่พ้น งั้นก็พังพินาศลงพร้อมกันกับเขาเลย!
คิดถึงตรงนี้ หลางหยาก็จะกระทำการเคลื่อนไหว
แต่หลินหยางที่อยู่ด้านข้างหยุดดึงเขาไว้
“น้องชาย?”
หลางหยาหันมามองด้วยความตกตะลึง
สิ่งที่เห็นคือหลินหยางส่ายหน้าไปมา พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “เย่เหยียนไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเรา ไม่เช่นนั้น เขาไม่มีทางกดแบบง่ายๆแบบนี้หรอก”
“อะไรนะ?”
หลางหยาชะงักงัน
เป็นอย่างที่คิดไว้ สิ่งที่เห็นคือเย่เหยียนเอามือทั้งสองข้างไขว้หลัง และจ้องมองทุกคนอย่างเย็นชา
“พวกแกวางใจเถอะ ฉันไม่ฆ่าพวกแกหรอก! แต่พวกแกต้องเชื่อฟัง ไม่ใช่นั้น ฉันจะทำให้พวกแกตายแบบศพไม่สมประกอบ!”
“ทำไมแกไม่ฆ่าพวกเรา?”
หลางหยาถามด้วยความโกรธ
“เพราะฉันต้องการให้พวกแกช่วยเหลือฉัน ให้ทะลุผ่านระดับชั้นต่อไป!”
เย่เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ