บทที่ 3605 เข้าใจอย่างถ่องแท้

“อ้อ?”

เย่เหยียนได้ยิน จึงหันหน้าไปมองด้านนั้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นดาบชั่วร้ายในมือของหลินหยาง นัยน์ตาของเย่เหยียนเปล่งประกายออกมาอย่างแปลกประหลาดทันที

แต่เขาไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งไม่สนใจหลินหยางและพรรคพวกเท่าไหร่ เขาหมุนตัวกลับมา และมองไปข้างหน้า

“พี่เย่?”

อั้นหมิงเยว่มึนงง เธอมองเย่เหยียนด้วยความตกตะลึง พูดด้วยน้ำเสียงเครือ

“ดาบเทพแบบนี้ ไม่สามารถทำให้คุณสู้ชนะพวกเขาได้ คุณไร้ความสามารถระดับไหนกัน!”

เย่เหยียนมองไปข้างหน้า พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“คุณยังมีหน้ามาบอกให้ผมไปแย่งคืนมาเหรอ?”

“คือ….พี่เย่….”

อั้นหมิงเยว่พูดไม่ออก ทั้งละอายใจทั้งโกรธ

แต่เธอก็ไม่สามารถตอบโต้เย่เหยียนได้

“ดาบเล่มนี้ ไม่ต้องรีบแย่งคืนมาหรอก จะเอาคืนที่นี่หรือข้างนอกก็เหมือนกัน ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาจัดการเรื่องนี้ ! อดทนรอก่อน!”

เย่เหยียนพูดขึ้นอีกครั้ง

น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

อั้นหมิงเยว่เม้มริมฝีปาก ไม่ได้พูดอะไรอีก

หลินหยางเดินมาข้างหน้า มองไปตามสายตาของเย่เหยียน

เขาเห็นจุดสิ้นสุดของชั้นสี่ เป็นภาพวาดผ้าขนาดใหญ่

ภาพวาดผ้ายาวประมาณห้าเมตร กว้างสามเมตร เป็นภาพวาดพื้นบ้านโบราณมีคนพลุกพล่าน ซึ่งมีค่อนข้างคล้ายกับฉากริมแม่น้ำชิงหมิง

บนภาพวาดมีคน มีรถเข็น รถวัว การค้าขาย ท่าเรือ การแสดงกายกรรม…สิ่งที่ควรจะมีก็มีหมด

ฉินเจี้ยนหนู่ ฉางหลานฟู้และคนอื่นๆที่อยู่ทางด้านนี้ต่างมึนงง

“เป็นการทดสอบของชั้นสี่เหรอ?”

ฉางหลานฟู้พูดพึมพำด้วยความแปลกใจ จากนั้นมองไปบริเวณโดยรอบ พบว่าด้านนอกสนามฝึก ว่างเปล่า จึงเกิดความแปลกใจขึ้นมา

“อาจารย์ ชั้นสี่ไม่มีของล้ำค่าเลย ของดีที่อยู่ในนี้จะต้องถูกพวกเย่เหยียนเอาไปหมดแล้วแน่นอน พวกเราจะต้องชิงกลับมา!”

ฉางหลานฟู้พูดด้วยความเดือดดาล

“ชั้นสี่ไม่มีของล้ำค่า ส่วนของดีที่คุณว่านั่นก็คือภาพวาดนั่น!”

หลินหยางชี้ไปที่ภาพวาดแล้วพูดขึ้น

“นั่นคือของดีของชั้นสี่เหรอ?”

ฉางหลานฟู้ถามด้วยความตื่นตะลึง

“หลินหยาง รู้ได้ยังไง?”

ฉินเจี้ยนหนู่ถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ภาพวาดนั่นมองดูแล้วเหมือนเป็นภาพวาดธรรมดาทั่วไป ความเป็นจริงแล้วมันมีทักษะไร้เทียมทานซ่อนอยู่!”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

“อะไรนะ?”

ทุกคนตื่นตะลึงพรึงเพริด

ฉีชิงไป๋และคนอื่นๆที่อยู่ทางด้านนั้นเหมือนได้ยินที่หลินหยางพูด ต่างพากันตื่นตะลึง มองไปทางภาพวาดนั่น

“ถือว่ามีความหลักแหลม!”

เย่เหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดสายตามองไปทางหลินหยางที่อยู่ด้านหลัง

หลินหยางไม่ได้จัดการเย่เหยียนทันที เขาพูดอย่างราบเรียบว่า“ทุกคนที่อยู่บนภาพวาด ต่างรู้ทักษะนี้ แต่ตอนนี้ทักษะถูกก่อกวน จึงไม่รู้ว่าคนไหนเริ่มฝึกทักษะนี้ขึ้นมา ! เพราะฉะนั้นทักษะนี้ มีความจำเพาะและหายากมาก”

ทุกคนได้ยิน ต่างมองไปด้วยความตื่นตะลึง

เมื่อมองไปสักพักหนึ่ง คนจำนวนไม่น้อยขมวดคิ้วเป็นปม ยิ้มเจื่อนๆท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

“ในภาพวาดมีคนทั้งหมดหนึ่งร้อยสามคน อีกทั้งไม่มีหัวมีขน ถ้ามีทักษะจริงๆ จะลงมือเริ่มจากทางไหน?

ฉินเจี้ยนหนู่กัดฟันกรอดพูดขึ้น

“นี่คือบททดสอบที่เจ้าของตำหนักมังกรทิ้งไว้ให้พวกเรา และก็เป็นรางวัลของพวกเรา!”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบว่า“ถ้าเรียนรู้ทักษะนี้ได้ ก็จะสามารถเห็นแสงสว่าง รู้เส้นทางไปชั้นห้าได้ เวลาเดียวกันก็จะสามารถฝึกฝนทักษะเทพไร้เทียมทานได้! เพราะฉะนั้นชั้นสี่กับชั้นหนึ่งมีความแตกต่างกัน และการโจมตีของระดับชั้นที่สองและสามเองก็แตกต่างด้วย ระดับชั้นนี้ จะต้องมีความเข้าใจอย่างมาก!”

ทุกคนได้ฟัง ต่างมองไปทางภาพวาดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พิจารณาขึ้นมา

หลางหยาหายใจติดขัด พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งขึ้นว่า“น้องชาย ไม่ต้องมาสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว เย่เหยียนอยู่ข้างหน้า ฆ่าเลย!”

พอพูดคำนี้แล้ว ทั้งแปดคนก็ชักดาบออกมา พลังอำมหิตแผ่ซ่าน

“หืม?”

เย่เหยียนขมวดคิ้วเป็นปม หันไปมองหลางหยาและคนอื่นๆ นัยน์ตามีความอำมหิตแฉลบผ่าน

“พี่หลางหยา ใจเย็นๆ”

เวลานี้ หลินหยางได้ตะโกนขึ้น

“ทำไม?”

หลางหยาหันไปถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ทักษะเทพไร้เทียมทานแบบนี้ ถ้าไม่รีบคว้ามา แล้วไปฆ่าแกงกับพวกเขา มันน่าเสียดาย ไม่ต้องรีบร้อนหรอก!”

หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

หลางหยานัยน์ตาเปล่งประกาย ลังเลใจอยู่สักพักหนึ่ง ก็เข้ามาใกล้ๆหลินหยางแล้วพูดขึ้นว่า“น้องหลิน พี่รู้ว่าน้องชอบทักษะไร้เทียมทานนี้ แต่ปัญหาคือฝีมือของพวกเราสู้เย่เหยียนไม่ได้ ถ้าเขาดูออก เกรงว่าพวกเราจะรับมือได้ยากนะ ทำไมไม่ถือโอกาสลงมือล่ะ?”

“พี่หลางหยา ผมเข้าใจที่พี่สื่อ แต่ถ้าลงมือตอนนี้ พวกเราไม่สามารถหยุดเย่เหยียนได้หรอก มันยังไม่ถึงเวลา!”

หลินหยางพูดอธิบายอย่างใจเย็น

“งั้นเมื่อไรจะถึงเวลา?”

“ถึงตอนนั้นเดี๋ยวผมจะบอกพวกพี่เอง!”

หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

“คือ….”

หลางหยาสีหน้าเปลี่ยนอยู่สักพักหนึ่ง สุดท้ายทอดถอนหายใจออกมา และเอาดาบเข้าฝักคืน

ทุกคนสบตากันไปมา ทำได้เพียงยกเลิก

“น่าสนใจ!”

เย่เหยียนพูดออกมา จากนั้นมองไปทางภาพวาด

หลินหยางก็มองด้วยสายตานิ่งเฉย

“เหอะ รนหาที่ตาย คิดจะเทียบพรสวรรค์กับพี่เย่เหยียนเหรอ? ไม่นานพี่เย่เหยียนก็ยึดกุมทักษะนี้ได้อย่างถ่องแท้แล้ว ถึงเวลานั้นจะฆ่าพวกแก มันก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ!”

อั้นหมิงเยว่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

แต่หลินหยางไม่สนใจฟังหรอก

เมื่อมองทักษะนี้อยู่เป็นเวลานาน จู่ๆเย่เหยียนก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขารีบนั่งสมาธิ และเริ่มกำหนดลมหายใจขึ้นมาทันที

ทุกคนตัวสั่นเทิ้ม

“ท่านเย่เหยียนต้องสัมผัสได้ถึงอะไรแน่นอนเลย!”

“พรสวรรค์น่ากลัวมาก จนถึงตอนนี้พวกเราก็ยังสัมผัสอะไรไม่ได้เลย!”

“ในสายตาของฉัน ภาพวาดนี้เป็นเหมือนตำราที่เข้าใจยาก….”

“ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุเลยแม้แต่น้อย!”

พวกฉีชิงไป๋ที่อยู่ทางด้านนี้พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ต่างมองมาทางเย่เหยียนด้วยความตื่นตะลึง

ฉีชิงไป๋มองอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ จากนั้นมองมาทางคนที่อยู่ข้างกาย และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า“รู้อะไรไหม?”

คนที่อยู่ข้างกายส่ายหน้าไปมา

“ดูอย่างนี้พรสวรรค์ของเย่เหยียน ไม่เป็นสองรองใครจริงๆ”

เย่เหยียนนั่งขัดสมาธิอยู่เป็นเวลาครึ่งก้านธูป จู่ๆเย่เหยียนก็ลุกขึ้น ชักดาบกระดูกจากข้างเอวออกมา พร้อมกับห้ำหั่นไปทางภาพวาดนั่น

พลังบนดาบกระดูกแผ่ซ่านออกมา ฟาดฟันภาพวาดจนกลายเป็นผุยผง

“อะไรกัน?”

ทุกคนตื่นตะลึงพรึงเพริด

“บัดซบ!”

หลางหยาเดือดดาล พูดขึ้นว่า“แกเรียนรู้แล้ว ก็รีบทำลายภาพวาด เพื่อที่จะตัดลู่ทางการเรียนรู้ของพวกเราเหรอ?”