บทที่ 3604 กลืนกิน

ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงอั้นหมิงเยว่ ต่อให้เป็นฉินเจี้ยนหนู่ ฉางหลานฟู้ หลางหยาและคนอื่นๆ ก็ต่างมึนงง

นั่นคือดาบชั่วร้ายของเทพยุทธ์อั้นเทียนเลยนะ!

คิดไม่ถึง…ว่าจะถูกหลินหยางหนีบไว้ด้วยสองนิ้ว?

“เป็นไปไม่ได้…นี่..เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด….”

อั้นหมิงเยว่ตัวสั่นระริก เธอเบิกตาโพลงกว้าง สมองขาวโพลนว่างเปล่า

หลินหยางออกแรงเล็กน้อย

ฟิ้ว!

พลังออกมาจากตัวดาบชั่วร้าย กระแทกมาที่แขนของอั้นหมิงเยว่

อั้นหมิงเยว่สีหน้าเปลี่ยน จู่ๆเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบดึงดาบชั่วร้ายมาด้านหลังทันที

แต่วินาทีถัดมา

แคร็ก!

เสียงกระดูกหักดังมา

ตัวของอั้นหมิงเยว่ลอยไปทางด้านหลัง กระแทกลงบนผนังที่อยู่ไม่ไกล ตอนที่เธอกลิ้งลงมา แขนข้างขวาที่จับดาบชั่วร้าย มีเลือดไหลอาบลงมาแล้ว มองดูชั่งน่าเวทนา

“แย่งชิง?”

ทุกคนตื่นตะลึง

“เอาดาบฉันคืนมา!”

อั้นหมิงเยว่ทนกับความเจ็บปวดของแขนข้างขวา ตะคอกปีนป่ายขึ้นมา

“นี่คือดาบชั้นดี!”

หลินหยางหยิบดาบชั่วร้ายขึ้นมาแล้วมองพินิจพิจารณา

“แต่น่าเสียดาย คุณปล่อยพลานุภาพของดาบออกมาไม่ได้ ดาบนี้เมื่ออยู่ในมือของคุณ มันเสียหายมาก”

“สารเลว!”

อั้นหมิงเยว่แทบจะบ้า กำลังจะกระโจนเข้าไปต่อสู้กับหลินหยาง

แต่ผู้ติดตามของเทพยุทธ์อั้นเทียนที่อยู่ด้านข้างมาขวางเธอไว้

“คุณหนู ท่านใจเย็นๆ ท่านไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา อย่าไปตายฟรี! เร็ว รีบไปหาท่านเย่เหยียนเถอะ ไปขอให้ท่านเย่เหยียนแย่งดาบคืนมาให้!”

คนผู้นั้นตะโกนขึ้น

อั้นหมิงเยว่ได้ยิน จึงใจเย็นขึ้นมาบ้าง

“พูดถูก ฉันสู้คนคนนี้ไม่ได้ แต่ท่านเย่เหยียนจะต้องฆ่าเขาได้!”

อั้นหมิงเยว่จ้องเขม็งใส่หลินหยาง กัดฟันกรอดพูดขึ้นว่า“แซ่หลิน คุณรอก่อนเถอะ คุณเอาดาบนี้ไปไม่ได้หรอก ถ้าคุณออกไปจากตำหนักมังกร พ่อของฉันจะต้องแย่งคืนกลับมาอย่างแน่นอน ถ้าคุณยังกล้าถลำลึก ดูสิว่าท่านเย่เหยียนจะฆ่าพวกคุณยังไง!”

พูดจบ อั้นหมิงเยว่ก็หมุนตัววิ่งออกไป

“คิดจะหนี?”

หลางหยาตะโกนขึ้น จากนั้นพาคนตามไป

แต่ผู้ติดตามของเทพยุทธ์อั้นเทียนที่เหลือสองคนกลับขวางกั้นอย่างสุดความสามารถ ไม่ให้หลางหยากับเสวียนทงและคนอื่นๆตามไปได้

ไม่นาน อั้นหมิงเยว่ก็ทะลุประตูชั้นสามออกไป และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

“เข้าไป!”

หลินหยางสายตาเย็นชา ถือดาบชั่วร้ายเดินไปทางชั้นสาม

“ดี! พวกเราก็มีความคิดนี้!”

“เย่เหยียนฆ่าพี่น้องของพวกเรา พวกเราจะต้องแก้แค้น!”

“ไม่ฆ่าเย่เหยียน พวกเราจะถอยได้ยังไง?”

“ฆ่า!”

ทุกคนตะโกนขึ้น เดินเข้าไปด้านในอย่างมีขวัญกำลังใจ

“คุณหลิน! คุณจะไปหาเย่เหยียนจริงๆเหรอ?”

เม่ยเมิ่งร้อนใจ รีบดึงหลินหยางไว้

“ทำไม? คุณเม่ยเมิ่งคิดว่าผมสู้เย่เหยียนไม่ได้เหรอ?”

หลินหยางหันกลับมาถาม

“เย่เหยียนคนนั้นฆ่ายอดฝีมือตระกูลของพวกเรา เหมือนมดเหลือบไร ถึงแม้คุณจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่เมื่อสู้กับเย่เหยียน ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ทำไมจะต้องไปรนหาที่ตาย?”

เม่ยเมิ่งพูดด้วยความลังเลใจ

หลินหยางใช้สองนิ้วต้านดาบชั่วร้าย มันน่าตื่นตะลึงก็จริง แต่เมื่อเทียบกับเย่เหยียนคนนั้นที่ฆ่าคนได้อย่างสบายๆ ก็ถือว่าต่างกันมากอยู่

หลินหยางยิ้ม ไม่พูดอธิบายอะไร ทำแค่เพียงหมุนตัวเดินไป

เม่ยเมิ่งมองด้วยความตื่นตะลึง คิดอยู่สักพักหนึ่ง สุดท้ายก็กัดฟันเดินตามไป

ทุกคนเดินอย่างองอาจไปทางชั้นสาม

แต่ตอนที่เดินเข้ามาประตูชั้นสาม จู่ๆหลินหยางก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงก้มหน้าลงมา

สิ่งที่เห็นคือดาบชั่วร้ายเล่มนั้น มีชี่สีดำลอยมาปกคลุมไว้

เวลานี้มือของเขาเป็นสีดำอึมครึม