บทที่ 3614 ความรู้สึกปลอดภัย

ความสัมพันธ์ระหว่างหลินหยางกับหลางหยา รวมทั้งฉางหลานฟู้และฉินเจี้ยนหนู่ ทุกคนต่างก็เห็นประจักษ์แก่สายตา

ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่การช่วยเหลือซึ่งกันและกันระหว่างพวกเขา ก็เรียกได้ว่าฟันฝ่าความทุกข์ยากมาด้วยกัน

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เขาก็ไม่ควรที่จะพูดโน้มน้าวเพื่อส่งคนเหล่านี้ไปตาย

ต้องเข้าใจว่า คนที่เหลืออยู่คนท้ายๆ แน่นอนว่าจะต้องปลอดภัยที่สุด

เพราะตราบใดที่คุณติดตามเย่เหยียนไป คุณก็จะรอดจากภัยพิบัติ และผ่านด่านไปได้อย่างปลอดภัย

แต่คาดไม่ถึงว่าเวลานี้หลินหยางกลับแทบจะรอไม่ไหวที่จะส่งพวกเขาไปตาย.....

"เจ้าหมอนี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?"

อั้นหมิงเยว่พูดพึมพำ

ในดวงตาของเย่เหยียนก็เต็มไปด้วยความงุนงงเหมือนกัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายกับว่ากำลังหาเหตุผล

แต่คิดอยู่ครู่ใหญ่ ก็หาต้นสายปลายเหตุไม่พบแม้แต่น้อย

"อาจารย์ เพราะอะไรกัน?"

ริมฝีปากของฉางหลานฟู้สั่นระริก เบิกตาโพลงมองหลินหยาง ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่อยากจะเชื่อ

"ถ้าหากคุณเห็นว่าฉันเป็นอาจารย์ของคุณ ก็ตามพี่หลางหยาเข้าไปอย่างเชื่อฟังเถอะ! จำเอาไว้ว่า เขาเลือกประตูบานไหน คุณก็ไปประตูบานนั้น เข้าใจไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

"คุณ...."

ฉางหลานฟู้โมโหอย่างมาก และชี้หลินหยางอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นก็สะบัดแขน และหันเดินไปที่ประตูบานนั้น

"ไป!"

หลางหยาก็ไม่เข้าใจการกระทำของหลินหยางเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก จากนั้นก็โบกมือ

"จื่อลู่! คุณกับฉันแล้วก็ฉางหลานฟู้ไปที่ประตูกลาง! เสวียนทง คุณพาคนไปที่ประตูขวา อ้าวเจี๋ย คุณพาคนไปที่ประตูซ้าย!"

"ครับ พี่ใหญ่!"

ทุกคนร้องตะโกน และมุ่งตรงไปถึงด้านหน้าประตู

"ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม และทุกคนก็เข้าไปพร้อมกันนะ!"

หลางหยาตะโกนกล่าว

"ครับ!"

หลางหยาชักดาบออกมาจากเอว เริ่มใช้พลังแห่งจิตวิญญาณ ดวงตาทั้งคู่จ้องเขม็งมองประตูใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า และตะโกนขึ้นมาว่า

"หนึ่ง!"

"สอง!"

"สาม!"

"ไป!"

ทุกคนคำรามอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็ดึงเปิดประตูทันที และเรียงแถวกันเข้าไป

อั้นหมองเยว่ ฉีชิงไป๋และคนอื่นๆ ต่างก็เงยหน้าขึ้นมอง

เย่เหยียนก็มองอย่างสงบนิ่ง

"คุณหลิน ตกลงนี่คุณทำเพื่ออะไรกัน? เพราะเหตุใดคุณจะต้องส่งพวกเขาจำนวนมากขนาดนี้ไปตายด้วย?"

ฉินเจี้ยนหนู่ตาแดงก่ำ ซักถามหลินหยางด้วยเสียงสะอื้น

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้า และไม่กล่าวอธิบาย

แอ๊ด!

หลังจากที่ทุกคนเข้าไปในประตูใหญ่ ประตูใหญ่ก็ทำการปิดเอง

เย่เหยียนรีบเดินเข้าไปทันที และยืนอยู่ระหว่างกลางของประตูทั้งสามบานจากนั้นก็หลับตา คล้ายกับตั้งใจฟังอะไรบางอย่าง

ไม่นาน เสียงการต่อสู้อย่างดุเดือดก็ดังมาจากด้านในประตูซ้ายและขวาอย่างเบาๆ

มีเพียงแค่ตรงกลางที่สงบนิ่ง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ตรงกลาง!"

เย่เหยียนลืมตาขึ้นมา จากนั้นก็ดึงเปิดประตูและพุ่งเข้าไปทันที

"ไป!"

หลินหยางไม่ลังเลใจ เขาดึงฉินเจี้ยนหนู่ และพุ่งเข้าไปยังประตูตรงกลาง

อั้นหมิงเยว่ ฉีชิงไป๋ก็รีบตามไป

ในขณะที่ทุกคนกำลังพุ่งตัวเข้าไปยังประตูที่อยู่ตรงกลาง เสียงของหุ่นไม้หย่งชุนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"หมดเวลาห้าทีแล้ว!"

เมื่อเสียงจบสิ้นลง

ฟู่!

จู่ๆ พื้นชั้นเจ็ดก็แยกออกเป็นหลุมดำขนาดเท่าไข่ไก่ จากนั้นเปลวไฟสีขาวก็พ่นออกมาจากหลุมดำหลุมนั้น