บทที่ 3615 ฉันไปเอง

ชั้นที่แปด

หลางหยากับจื่อลู่ และฉางหลานฟู้ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความตกตะลึง

หลางหยากับจื่อลู่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

พวกเขามีชีวิตอยู่ ก็หมายความว่าพี่น้องทั้งสองสายจะไม่มีชีวิตรอดอีกต่อไป

หลางหยาดวงตาแดงก่ำ จ้องมองเย่เหยียนที่เดินออกมาจากด้านใน ด้วยท่าทางเหมือนจะกินคนได้

แต่เย่เหยียนไม่สนใจ

"อาจารย์ คุณพอใจแล้วหรือยัง?"

ฉางหลานฟู้น้ำเสียงแหบพร่า ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ยังมีความระอาเล็กน้อย

แต่หลินหยางเพิกเฉย

บางทีฉางหลานฟู้อาจจะไม่ใช่คนดีอะไร

แต่เขาก็ไม่ทรยศหักหลังเพื่อนตนเองในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้!

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสาบานที่จะเป็นพี่เป็นน้องและเป็นลูกศิษย์ของตนเองด้วย!

แม้กระทั่งในแววตาของฉินเจี้ยนหนู่ยังเกิดความสับสนและไม่เข้าใจ

แต่ในมุมมองของเธอ หลินหยางจะยึดมั่นในคำมั่นสัญญาอย่างแน่นอน

แต่ทำไมเขาถึงทำอย่างนี้?

"หลินหยาง....."

"ไม่ต้องพูดมาก มารับมือสถานการณ์ชั้นนี้กันเถอะ!"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ฉินเจี้ยนหนู่ที่อ้าปาก ก็ทำได้เพียงล้มเลิกไป

ผู้คนพิจารณาไปด้านหน้า

นี่คือสนามประลองที่กว้างใหญ่ไพศาล

ทั้งสองด้านของสนามประลองมีกำแพงสีแดงเลือด บนกำแพงเต็มไปด้วยกำแพงสีขาวโพลน

ตรงหน้าของทุกๆ คน เป็นประตูเหล็กขนาดใหญ่ผูกโซ่เหล็กเอาไว้

ประตูเหล็กถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดง

แต่ที่ด้านหน้าประตูเหล็ก มีคนคนหนึ่งยืนอยู่

ทุกๆ คนขยี้ตา ให้แน่ใจว่าตนเองมองไม่ผิด

เป็นคนจริงๆ!

เป็นคนที่มีชีวิตและเหมือนจริง

คนคนนั้นสวมชุดเกราะสีแดง สองมือถือดาบสีแดงเลือด

เขาหลับตาลง ผมเผ้าราวกับเปลวไฟ ปกลงมาถึงเอว สีหน้าซีดขาว โฉมหน้าเหมือนสัตว์ประหลาด ร่างกายแผ่ซ่านไปด้วยลมปราณแห่งความตายที่เงียบงัน

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีคนอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ?"

อั้นหมิงเยว่เอ่ยถามด้วยสีหน้าตกตะลึง

"นี่ไม่ใช่คน"

เย่เหยียนจ้องมาชายชุดเกราะสีแดงอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม