บทที่ 3617 ราชาโอสถพิษร้ายแรง

"บุกเข้าไปพร้อมกันเหรอ?"

เมื่อเห็นพื้นที่การต่อสู้ที่พลังดาบนั้นลอยไปทุกแห่งหน ใบหน้าของฉางหลานฟู้ก็ซีดเผือดทันที

ถึงแม้จะได้รับการชี้แนะจากหลินหยาง จนเชี่ยวชาญในทักษะดาบฉางหลานแล้ว แต่เมื่อถึงการต่อสู้ในระดับขั้นนี้ เขาก็เป็นเพียงแค่กุ้งตัวน้อยๆ ที่ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวมได้โดยสิ้นเชิง

"ทำไม? พวกคุณไม่กล้าเหรอ? ในเมื่อไม่กล้า เช่นนั้นก็ทำได้เพียงแค่รอความตาย!"

ชายพันผ้าพันแผลกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"บุกเข้าไปด้วยกันเถอะ!"

หลินหยางชำเลืองมองเย่เหยียนที่ค่อยๆ เสียเปรียบ และกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"ได้ ถึงอย่างไรก็ต้องตาย สู้ได้ต่อสู้กับไอ้หมอนี่สักหน่อยจะดีกว่า!"

หลางหยาก็ทำการตัดสินใจ

ทุกคนมุ่งตรงไปข้างหน้า

ชายพันผ้าพันแผลกับฉีชิงไป๋ก็เดินเข้ามาตามๆ กัน

แต่ในขณะที่หลินหยางเตรียมที่จะลงมือ

พรวด!

จู่ๆ คมดาบหนึ่งก็แทงทะลุผ่านหน้าอกของเขา

หลางหยาและฉินเจี้ยนหนู่ที่ตามมาข้างๆ หลินหยางต่างก็ตกตะลึง

"อาจารย์?"

ฉางหลานฟู้ตกใจเป็นอย่างมาก และรีบตะโกนเรียก

แต่ก็เห็นเพียงดาบอันแหลมคมเล่มนั้นถูกดึงออกมาทันที

ควับ!

ร่างของหลินหยางลอยไปตามพลังดาบที่ส่งออกมา จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง และเลือดสีแดงสดก็ไหลออกมาจากหน้าอก.....

เพียงแค่หันไปมอง ก็เห็นได้ชัดเจนว่าชายพันผ้าพันแผลเป็นคนทำ

"นี่แกทำอะไรกัน?"

ฉางหลานฟู้โมโหเดือดดาลขึ้นมาทันที และหันดาบพุ่งเข้าใส่

"ทำอะไรนะเหรอ? ก็ฆ่าคนไง ยังจะต้องถามอีกเหรอ?"

ชายพันผ้าพันแผลยิ้มเยาะแล้วกล่าว

"อาจารย์ของฉันไม่มีความกับแก แล้วทำไมแกถึงทำแบบนี้?"

"หึ ความแค้นที่ถูกฆ่า ยังจะพูดว่าไม่มีความแค้นอีกเหรอ?"

ชายพันผ้าพันแผลหรี่ตามอง จากนั้นก็ยื่นมือไปดึงผ้าพันแผลที่อยู่บนใบหน้าออก คาดไม่ถึงว่าจะปรากฏเป็นใบหน้าของฉางหลานเทียนเจวี๋ย

ถึงแม้ว่าใบหน้านี้จะอัปลักษณ์เป็นอย่างมาก ปูดโปนขรุขระดูไม่เหมือนกับมนุษย์ แต่เค้าโครงก็คือฉางหลานเทียนเจวี๋ย!

"อะไรกัน?"

ฉินเจี้ยนหนู่ตกใจจนหน้าถอดสี และถอยหลังไปสองก้าว ซึ่งแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง

"มันเกิดอะไรขึ้นกัน?"

หลางหยารับรู้ได้ถึงความผิดปกติ จึงขมวดคิ้วแล้วกล่าวถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ชัดเจนว่าคนคนนี้.....ถูกหลิน....ถูกฉันฆ่าตายไปตั้งแต่ชั้นหนึ่งแล้ว แล้วทำไมยังมีชีวิตอยู่อีกล่ะ? ฉันจำได้ชัดเจนว่าฉันได้ทำลายเส้นชีวิตของเขาไปแล้ว ทำลายศพของเขาไปแล้ว....แล้วทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่อีกล่ะ?"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวด้วยเสียงที่สั่นระริก

"ห๊ะ?"

หลางหยาและคนอื่นๆ ต่างก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้เชื่อคำพูดของฉินเจี้ยนหนู่

เพราะถ้าหากฉินเจี้ยนหนู่เป็นคนฆ่า ทำไมฉางหลานเทียนเจวี๋ยจะต้องซุ่มโจมตีหลินหยางล่ะ?

และอีกอย่าง ด้วยศักยภาพของฉินเจี้ยนหนู่ก็ไม่อาจสังหารฉางหลานเทียนเจวี๋ยได้

ฉะนั้นการที่เธอพูดเช่นนี้ ก็เพียงแค่ไม่ต้องการให้ความอาฆาตแค้นของตำหนักฉางหลานตกอยู่ที่หลินหยางก็เท่านั้น

"ถ้าหากทำลายเส้นชีวิตแล้ว คนธรรมดาทั่วไปก็คงจะช่วยชีวิตไม่ได้ แต่ถ้าเป็นทายาทของนักปราชญ์แห่งการแพทย์ ก็คงจะไม่แน่"

หลางหยาชำเลืองมองฉีชิงไป๋ด้วยสายตาอันลุ่มลึก

"คุณเป็นคนช่วยชีวิตเหรอ?"

ฉินเจี้ยนหนู่จ้องเขม็งมองฉีชิงไป๋แล้วกล่าวถาม

"เทพยุทธ์ฉางหลานเคยช่วยเหลืออาจารย์ของฉัน ที่ฉันทำลงไปในครั้งนี้ ก็นับว่าเป็นการทดแทนบุญคุณให้กับเทพยุทธ์ฉางหลานแทนท่านผู้อาวุโสแล้ว!"

ฉีชิงไป๋กล่าวอย่างสงบนิ่ง

ทุกคนต่างก็เงียบกริบ และมีสีหน้าที่ไม่น่าดู

"ฉางหลานเทียนเจวี๋ย คุณช่างเลือกเวลาได้เหมาะสมจริงๆ เลยนะ ตอนนี้พวกเรากำลังเผชิญหน้ากับศัตรู คุณยังทำการลอบโจมตี คุณคิดว่าพวกเรายังตายเร็วไม่พอเหรอ?"

หลินหยางนำมือกุมหน้าอกกระแอมไอสองสามครั้งและพยายามลุกขึ้นมา ในปากก็มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด คนก็ดูอ่อนแรงเป็นอย่างมาก

"ในความคิดของฉัน ไม่มีอะไรที่เรียกว่าศัตรู ตราบใดที่สามารถฆ่าคุณได้ สิ่งของล้ำค่าในตำหนักมังกรแห่งนี้ ฉันก็สามารถสละได้!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยยิ้มอย่างโหดเหี้ยม ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสุขและความสบายใจที่ได้รับจากการแก้แค้น

"เช่นนั้นคุณก็มั่นใจในตัวเองเกินไปหรือเปล่า? ฉันสังหารคุณมาครั้งหนึ่งแล้ว และก็ทำการสังหารคุณเป็นครั้งที่สอง! แล้วคุณจะสู้กับฉันได้อย่างไรกัน?"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

"อย่างนั้นเหรอ?"

แต่ฉางหลานเทียนเจวี๋ยหรี่ตามอง: "คุณแน่ใจเหรอว่าคุณยังสามารถสังหารฉันได้อีก?"

เพียงคำพูดนี้จบลง

พรวด!

จู่ๆ หลินหยางก็อ้าปาก แล้วกระอักเลือดสีดำออกมา

เมื่อเลือดเหล่านี้ไหลลงสู่พื้น คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเสียง ‘ซ่า ซ่า’ อีกทั้งยังมีควันขาวฟุ้งกระจายขึ้นมา

"อะไรกัน?"

ทุกคนตกใจจนหน้าถอดสี

"อาจารย์ถูกพิษ!"

ฉางหลานฟู้หน้าถอดสีทันที

"ฉีชิงไป๋มอบพิษร้ายแรงที่ทำโดยนักปราชญ์แห่งการแพทย์แก่ฉัน และให้ฉันทามันลงไปบนคมดาบ ดาบเมื่อครู่นั้น ได้ทำให้ราชาโอสถพิษร้ายแรงซึมเข้าไปในอวัยวะของคุณแล้ว เจ้าหนุ่ม ไม่มียาอะไรที่จะช่วยชีวิตคุณได้แล้วล่ะ!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ ความสุขในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ!

ทุกคนตกใจจนหน้าถอดสี แต่ละคนต่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

"พิษ....พิษของนักปราชญ์แห่งการแพทย์อย่างนั้นเหรอ?"

"จบเห่แล้ว! เกรงว่าทั้งชีพจรมังกรใต้ดิน คงไม่มีใครแก้พิษได้"

"อาจารย์!"

ฉางหลานฟู้ต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป

ฉินเจี้ยนหนู่รีบเดินเข้าไป ประคองหลินหยาง ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

"อ้วก!"

หลินหยางอ้าปากอีกครั้ง และอาเจียนเลือดสีดำออกมาไม่หยุด สีหน้าของเขาซีดเซียวเป็นอย่างยิ่ง ราวกับผู้ป่วยโรคร้ายที่หมดหนทางรักษาแล้ว

หลางหยาที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วแน่น คิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดก็ล้มเลิกไป