บทที่ 3618 ระบายพิษ

ทุกคนได้ยินเช่นนี้ จึงหันหน้ากลับไปมองตามๆ กัน

แต่ก็เห็นเพียงว่าหลินหยางได้ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ และเดินมายังทางด้านนี้

"อาจารย์...."

ฉางหลานฟู้ส่งเสียงเรียกอย่างอ่อนแรง

"ร่างกายของคุณถูกพิษร้ายแรงของนักปราชญ์แห่งการแพทย์นะ อย่าอวดดีไปเลย พวกเรามาคิดหาวิธีออกไปจากที่นี่กันเถอะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่กัดฟันแน่นแล้วกล่าว

"พิษร้ายแรง?"

หลินหยางกระแอมไอเล็กน้อย สีหน้ายังคงซีดเซียว มุมปากก็ยังมีเลือดสีดำ

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ถูกการแสดงออกของตนเองทำให้รู้สึกหนักใจ และยังคงเดินมุ่งตรงเข้ามา

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

"ดูเหมือนว่าคุณวางแผนที่จะตายแล้วสินะ"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยหายใจกระชั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในการแก้แค้น

"ตายเหรอ? ไม่แน่หรอกมั้ง"

หลินหยางส่ายหน้า

"คุณถูกพิษร้ายแรงที่กลั่นขึ้นมาโดยอาจารย์ของฉัน อวัยวะภายในจะได้รับการกัดกร่อน พลังและลมปราณก็จะถูกทำให้เป็นอัมพาต คุณก็จะใช้พลังแห่งสวรรค์ไม่ได้ และไม่สามารถต่อสู้ได้ สู้รอความตายอย่างสงบเสียดีกว่า อย่าดิ้นรนโดยไม่จำเป็น อย่าแบกรับความทรมานโดยไม่จำเป็นอีกเลย"

ฉีชิงไป๋ส่ายหน้า แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ

แต่ทว่า หลินหยางกลับไม่ได้สนใจฟัง

"จะไปพูดเกลี้ยกล่อมเขาทำไม? รอให้ฉันจับตัวเขาได้ แล้วทรมานเขาอย่างช้าๆ ก็พอ!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยยิ้มอย่างโหดเหี้ยม และไม่อยากเสียเวลาอีก จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่หลินหยางโดยตรง

เขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่ยื่นมือออกไปคว้าโดยตรง

วางแผนที่จะจับเป็นหลินหยาง!

"ระวัง!"

ฉินเจี้ยนหนู่ตะโกนขึ้นมา

ฉางหลานฟู้อยากจะเข้าไปช่วย แต่อาการบาดเจ็บสาหัสทำให้เขาลุกไม่ขึ้น

"แม่งเอ๊ย!"

เดิมทีหลางหยาก็ไม่ได้คิดที่จะลงมือ แต่สุดท้ายก็ยกอาวุธขึ้นและจู่โจมเข้าไปยังด้านหน้า

"พวกคุณต้องการจะแทรกแซงฉันอย่างนั้นเหรอ? ไสหัวไปให้พ้น!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยคำรามขึ้นมา และระเบิดพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจากร่าง

คนที่พุ่งเข้ามาต่างก็ถูกโจมตีจนลอยกระเด็นออกไป

ช่างน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง!

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยในเวลานี้ มีศักยภาพที่ไม่รู้ว่าสูงไปถึงระดับขั้นไหนแล้ว.....

ต่อให้เผชิญหน้ากับเย่เหยียน ก็ยังมีพลังที่จะต่อสู้ได้!

"รนหาที่ตาย! ตอนนี้ ถึงตาคุณแล้ว!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยหัวเราะเบาๆ แล้วนำฝ่ามือคว้าไปที่ลำคอของหลินหยาง

แต่ในเวลานี้

ควับ!

ทันใดนั้นได้มีมือหนึ่งทะลุผ่านพลังอันรุนแรงของฉางหลานเทียนเจวี๋ย และคว้าไปที่ข้อมือของฉางหลานเทียนเจวี๋ยอย่างแน่นหนา

ฝ่ามือที่โจมตีหลินหยางจึงหยุดลงอย่างกะทันหัน

"หืม?"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยตกตะลึง และก้มลงไปมอง

จึงพบว่าคนที่คว้ามือของตนเองเอาไว้ ก็คือหลินหยางนั่นเอง!

"อะไรกัน?"

ลมหายใจของฉางหลานเทียนเจวี๋ยแทบจะหยุดนิ่ง

"เป็นไปไม่ได้!"

ฉีชิงไป๋ที่อยู่ทางด้านนั้นก็กล่าวออกมา และสายตาก็เบิกโพลงเล็กน้อย

หากกล่าวตามเหตุผลแล้ว เมื่อหลินหยางถูกพิษ พลังและลมปราณก็จะถูกทำให้เป็นอัมพาต และจะไม่สามารถใช้พลังและลมปราณได้โดยสิ้นเชิง

แต่ตอนนี้ คาดไม่ถึงว่าหลินหยางจะสามารถบุกทะลวงพลังของฉางหลานเทียนเจวี๋ย และรับมือกับการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย......

มันเป็นไปไม่ได้!

มันไม่สามารถทำได้โดยเด็ดขาด!

ต้องเข้าใจว่า พลังของฉางหลานเทียนเจวี๋ยในเวลานี้แข็งแกร่งเพียงพอที่จะประลองฝีมือกับเย่เหยียนได้

แล้วเพราะเหตุใดเขาถึงสามารถบุกทะลวงได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ล่ะ?

ฟึบ!

เห็นเพียงหลินหยางสะบัดออก

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยลอยออกไปท่ามกลางสายตาอันตกตะลึงของทุกคน และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

"ห๊า?"

ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างส่งเสียงด้วยความตกใจ

"ไอ้สารเลว!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยลุกขึ้นมาทันที แต่ไม่ได้รีบร้อนเจ้าไปจู่โจม แต่กลับหันหน้าไปจ้องมองฉีชิงไป๋และตะคอกว่า: "สรุปแล้วพิษของอาจารย์ของคุณได้ผลไหมเนี่ย? ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ฉางหลานเทียนเจวี๋ย คุณสามารถด่าฉันได้ แต่อย่ามาด่าอาจารย์ของฉันนะ อาจารย์ของฉันมีชื่อเสียงเลื่องชื่อ ยาของเขาไหนเลยพวกคุณจะสามารถจินตนาการได้ถึง?"

ฉีชิงไป๋มีสีหน้าเยือกเย็น และตะโกนออกมาอย่างเย็นชา

"เช่นนั้นเขาทำได้อย่างไรกัน?"

"ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน"