บทที่ 3619 ใกล้เคียงแล้ว

หลินหยางหันหน้าไปอย่างสงบนิ่ง

คนที่พูดก็คืออั้นหมิงเยว่

เห็นเพียงเธอจ้องเขม็งมองหลินหยางอย่างเย็นชา แล้วตะโกนอย่างเยือกเย็นว่า: "ฉางหลานเทียนเจวี๋ยเป็นใคร คุณก็น่าจะรู้ดี อย่าฆ่าเขา! ไม่เช่นนั้น ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจคุณก็แล้วกัน!"

"ทำไม? คุณต้องการปกป้องเขาอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ไม่ได้หรือยังไง?"

อั้นหมิงเยว่กล่าวอย่างไม่พอใจ

"เช่นนั้นฉันก็จะรอดูว่าคุณจะมีศักยภาพนี้ไหม"

หลินหยางส่ายหน้าแล้วกล่าว

เขาเข้าใจความหมายของการกระทำนี้ของอั้นหมิงเยว่

อั้นหมิงเยว่ต้องการอาศัยการช่วยชีวิตฉางหลานเทียนเจวี๋ย เพื่อได้รับผลประโยชน์จากเทพยุทธ์ฉางหลาน

ถึงอย่างไรฉางหลานเทียนเจวี๋ยก็เป็นลูกชายที่เทพยุทธ์ฉางหลานโปรดปรานเป็นที่สุด ถ้าหากสามารถทำให้เขาติดหนี้บุญคุณของตนเองได้ ก็จะส่งแต่ผลดีต่ออั้นหมิงเยว่โดยไม่มีผลเสียแต่อย่างใด

มิหนำซ้ำ ฉางหลานเทียนเจวี๋ยก็ไม่ลงรอยกับหลินหยาง อั้นหมิงเยว่จึงยิ่งต้องการที่จะช่วยเหลือฉางหลานเทียนเจวี๋ย

"หึ ไอ้คนแซ่หลิน ถึงฉันจะไม่มีศักยภาพนี้จริงๆ และไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ แต่คุณจะต้องเข้าใจสิว่า คนที่ยืนอยู่เบื้องหลังของฉันคือใคร? ถึงฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ หรือว่าพี่เย่จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณล่ะ?"

อั้นหมิงเยว่ยิ้มเยาะ

"เย่เหยียนเหรอ?"

หลินหยางชำเลืองมองเย่เหยียนที่กำลังต่อสู้กับชายชุดเกราะสีแดงอยู่ แล้วพูดพึมพำขึ้นว่า: "เขาน่าจะสูญเสียความแข็งแกร่งของร่างกายไปไม่น้อย....."

"กลัวใช่ไหมล่ะ?"

เห็นหลินหยางจ้องมองเย่เหยียน อั้นหมิงเยว่ก็ยิ้มอย่างลำพองใจ

แต่วินาทีต่อมา

ฟู่!

ไฟประหลาดก็พุ่งออกมาจากฮว่าเจี้ยนปี่ และจุดไฟฉางหลานเทียนเจวี๋ยโดยตรง

"อ๊าก!!!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยส่งเสียงร้องอันน่าเวทนาออกมา และคนก็ดิ้นทุรนทุรายไปมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน

แต่ทว่าในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เขาก็หยุดลง หลังจากที่ผ่านไปสิบวินาที ฉางหลานฟู้ก็กลายเป็นซากดินที่ถูกเผา....

อั้นหมิงเยว่ตกตะลึง

"เวลาเหลือไม่มากแล้ว"

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"คุณ....คุณทำอะไร? คุณกล้าทำจริงๆ เหรอ?"

อั้นมิงเยว่ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ เธอก็ตะโกนสุดเสียง: "เทพยุทธ์ฉางหลานไม่ปล่อยคุณไปแน่! และฉันก็จะให้พี่เย่ฆ่าคุณอย่างแน่นอน! คุณจะต้องตายแน่! จะต้องตายแน่!"

อั้นหมิงเยว่ราวกับบ้าคลั่ง

ไม่เพียงเพราะหลินหยางไม่เชื่อฟังเธอ แต่เป็นเพราะว่าเธอตกใจกับวิธีการอันโหดเหี้ยมไร้ความปรานีของหลินหยางด้วย

นั่นคือลูกชายที่เทพยุทธ์ฉางหลานโปรดปรานเป็นที่สุดเลยนะ!

แต่หลินหยางยังสามารถลงมือได้

ถ้าหากเป็นเธอ.....ก็คงจะเหมือนกันใช่ไหม?

"ฆ่าฉันอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางหยิบยาขวดหนึ่งออกมาจากตัวอย่างเงียบๆ

เขาเทยาอายุวัฒนะออกมาจากในขวด แล้วยัดใส่ในปากอย่างต่อเนื่อง

ราวกับกลืนเข้าไปโดยไม่ได้เคี้ยว

"ฉิงเอ๋อร์ อาฟู้ พี่หลางหยา พวกคุณรีบถอยไปที่ทางเข้า เร็ว"

หลินหยางกินยาไปพลาง กล่าวไปพลาง

"คุณต้องการจะทำอะไร?"

คนสองสามคนงุนงง

"ถอยออกไป ก็แล้วกัน"

เมื่อหลินหยางกลืนยาอายุวัฒนะเม็ดที่หนึ่งร้อยลงสู่ท้อง เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ในชั่วพริบตาที่คำพูดนี้จบลง ร่างของหลินหยางก็พุ่งขึ้นมาด้วยพลังอันสูงสุดที่ไม่มีใครเทียบได้

ลำแสงปรากฏขึ้นมาบนผิวหนังของเขา และลำแสงก็เคลื่อนผ่านผิวหนังของเขาอย่างรวดเร็ว ซึ่งราวกับว่าคนได้ถูกปกคลุมไปด้วยแสงไฟฟ้า

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลำแสงทั้งหมดก็มารวมกันอยู่ที่บนหน้าผากของเขา

เครื่องหมายพระจันทร์สีทองได้ปรากฏขึ้นมาที่หน้าผาก

หลินหยางกางแขนทั้งคู่ออก พลังในร่างของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง

พลังอันน่าสะพรึงกลัวส่งกระจายไปทั่วทั้งห้องโถง

เย่เหยียนที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับชายชุดเกราะสีแดงก็ถูกพลังนี้กระตุ้นในทันที

เขาถอยหลังออกมาในทันที และตีตัวออกหากจากชายชุดเกราะสีแดง จากนั้นก็กวาดสายตามองไปยังหลินหยางต่อไป

"คาดไม่ถึงว่าคุณจะมีศักยภาพขนาดนี้เลยเหรอ? รีบมาช่วยฉันสังหารคนคนนี้เร็วเข้า!"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"เกรงว่า จะไม่ได้"

หลินหยางลืมตาทั้งคู่อย่างช้าๆ แล้วมองมายังเย่เหยียน

เห็นเพียงว่าเขากลายเป็นสีขาวทันที ไม่มีรูม่านตา ดวงตาข้างหนึ่งเป็นสีแดง ราวกับเหวลึกในคุกโลหิต

ทันใดเย่เหยียนก็สึกถึงความหนาวสั่นที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวใจ

วินาทีต่อมา ร่างของหลินหยางก็เคลื่อนไหว และหายวับไปในทันที

เจตนาสังหารที่ไม่มีที่สิ้นสุดได้ปกคลุมเย่เหยียนในทันที

ฟิ้ว!

ดาบมารไร้เทียมทานกับฮวาเจี้ยนปี่ได้ฟาดฟันเข้าไปที่เย่เหยียนตามๆ กัน.....

แย่แล้ว!

เย่เหยียนหายใจถี่ขึ้นมา และยกดาบกระดูกขึ้นมาทันที เพื่อรับมือกับคมดาบทั้งสองที่จู่โจมเข้ามา

ชิ้ง!

คมดาบปะทะเข้าด้วยกัน

พลังอันน่าสะพรึงกลัวส่งกระจายออกมา

เย่เหยียนถูกจู่โจมอย่างรุนแรงจนถอยหลังไปเกือบร้อยเมตร

"อะไรกัน?"

ทุกคนตกตะลึงตาค้าง

โดยเฉพาะอั้นหมิงเยว่ ใบหน้าอันงดงามของเธอก็ซีดเซียวถึงขีดสุด

เดิมทีเธอยังคิดที่จะใช้ชื่อของเย่เหยียนขู่ขวัญหลินหยาง คาดไม่ถึงเลยว่า หลินหยางจะทำการลงมือกับเย่เหยียนก่อน

มิหนำซ้ำ....เมื่อเห็นพลังของเขาแล้ว ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้อ่อนแอไปกว่าเย่เหยียนแม้แต่น้อย!

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้?

ทำไมคนคนนี้ถึงมีศักยภาพขนาดนี้?

คงไม่ใช่เพราะว่าตนเองพูดแค่คำสองคำ แล้วทำให้คนคนนี้ลงมือกับเย่เหยียนใช่หรือไม่?

หากเป็นเช่นนั้น ฉันจะไม่ใช่คนที่ทำร้ายพี่เย่เหยียน และกลายเป็นคนผิดหรอกเหรอ?

จิตใจของอั้นหมิงเยว่สับสนวุ่นวาย และตื่นตระหนกไม่น้อย

เย่เหยียนมีสีหน้างุนงง จ้องเขม็งมองหลินหยางอย่างเยือกเย็น

มือทั้งสองของหลินหยางถือดาบ สายตาเย็นชา จ้องมองเย่เหยียนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

"ฉันกับคุณมีความอาฆาตแค้นอะไรต่อกันด้วยเหรอ?"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเยือกเย็น: "ถ้าหากคุณต้องการจะฆ่าฉัน ทำไมถึงไม่รอให้จัดการกับสัตว์ประหลาดตัวนี้ก่อนแล้วค่อยลงมือล่ะ?"

"ฉันไม่ได้มีความสนใจต่อตำหนักมังกรแห่งนี้เลย ที่ฉันมาที่นี่ ก็เพราะคุณเท่านั้น"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"คุณคือใครกัน?"

"ไม่สำคัญหรอก"

"ทำตัวลับๆ ล่อๆ คิดว่าฉันจะฆ่าคุณไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

เย่เหยียนตะโกนขึ้นมา และกวัดแกว่งดาบกระดูกในมือ

ฟรึ่บๆๆ

ปราณดาบอันน่าสะพรึงกลัวกวัดแกว่งเข้ามา