บทที่ 3620 พลังดาบสะท้านดินแดน

หลางหยามีสีหน้าท่าทางดุดัน ปรารถนาที่จะเข้าไปสังหาร

แต่ฉินเจี้ยนหนู่กับฉางหลานฟู้จับเขาเอาไว้แน่น

การต่อสู้ทางด้านนั้น ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่สามารถฆ่าได้อย่างง่ายดายทั้งนั้น

หลินหยางล้มลงอยู่บนพื้น เลือดไหลรินออกมา ดูน่าเวทนาเป็นอย่างมาก

แต่ไม่รอให้เขาได้ลุกขึ้น ชายชุดเกราะสีแดงก็เข้ามาโจมตีอีกครั้ง

สิ่งนี้เหมือนกับหุ่นยนต์ก็ไม่ปาน

เขาไม่รู้จักคำว่าเจ็บปวด และไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย

ตราบใดที่ในร่างกายยังมีพละกำลังอยู่ เขาก็จะสามารถต่อสู้ได้ตลอด โดยไม่หยุดพัก

หลินหยางพลิกตัว และหลบหลีกการโจมตีของชายชุดเกราะสีแดงอย่างรวดเร็ว

แต่เย่เหยียนรีบก้าวเท้า จู่โจมเข้ามา เพื่อบีบบังคับให้หลินหยางอยู่ในตำแหน่งเดิม

ดาบอันแหลมคมทั้งหกเล่มกวัดแกว่งเข้ามาราวกับพายุ

เขาไม่ได้ต้องการฆ่าหลินหยาง

เขาเพียงแค่ต้องการปิดล้อมตำแหน่งของหลินหยาง เพื่อทำให้เขาไม่มีทางหนี และอาศัยชายชุดเกราะสีแดงมาสังหารเขาแทน

หลินหยางยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งสิ้นเปลืองพละกำลัง และอาการบาดเจ็บบนร่างกายก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

"ดีมาก!"

อั้นหมิงเยว่ทางด้านนี้มีสายตาที่ร้อนแผดเผา เธอตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

การฆ่าหลินหยาง จะเป็นการกำจัดมารหัวใจให้เธอ และยังสามารถแย่งชิงดาบกลับคืนมาได้ด้วย

ในเวลานี้คนที่อยากให้หลินหยางตายมากที่สุดไม่ใช่เย่เหยียน แต่คืออั้นหมิงเยว่

หลินหยางค่อยๆ จมดิ่งสู่ทางตัน

ฉางหลานฟู้ ฉินเจี้ยนหนู่ต่างมองดู ด้วยสีหน้าซีดเผือด

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป หลินหยางจะต้องตายอย่างแน่นอน

พวกเขาไม่ขัดขวางหลางหยาแล้ว ทุกคนหยิบอาวุธออกมา เตรียมพร้อมที่จะติดตามหลางยางเข้าไปช่วยสนับสนุนหลินหยาง

ถึงแม้ว่าการไปครั้งนี้จะกลับมาไม่ได้แล้วก็ตาม

แต่ทว่าในเวลานี้ หลินหยางก็ตะโกนออกมา

"พวกคุณไม่ต้องเข้ามา!"

คนเหล่านั้นสั่นสะท้าน

ชิ้ง!

ราวกับเสียงดาบดังทอดเข้ามา

จากนั้นแสงดาบก็ปรากฏออกมาจากฮวาเจี้ยนปี่

"นี่มัน?"

เย่เหยียนมีสีหน้าตกตะลึง

ร่างของหลินหยางประกายแสงสีทอง

ม้วนภาพวาดลอยออกมาเอง และโบกสะบัดอยู่เหนือศีรษะของเขา

"แสงเช่นนี้? ความเข้ากันได้นี้....."

ดวงตาของเย่เหยียนเบิกกว้างทันที

แต่วินาทีต่อมา เขาถูกเจตจำนงของดาบอันไม่มีที่สิ้นสุดทำให้ตกใจ

เจตจำนงของดาบนี้.....มาจากม้วนภาพวาดบนศีรษะของหลินหยาง

"แผนที่หมื่นดาบ!"

ฉินเจี้ยนหนู่มองอย่างดีใจ

"ดาบก้องดินแดน!"

หลินหยางคำรามออกมา และโบกฮวาเจี้ยนปี่ในมือขึ้นในอากาศ

ทันใดนั้น

ฟรึ่บๆๆๆๆ .....

แสงดาบจำนวนมากก็ระเบิดออกมาจากแผนที่หมื่นดาบ ในชั่วพริบตามันได้เติมเต็มบริเวณรอบๆ ตัวหลินหยาง และจู่โจมสังหารเข้าไป

แย่แล้ว!

เย่เหยียนมีสีหน้าเคร่งขรึม รีบถอยหลังทันที

แต่กลับช้าไปครึ่งก้าว

ปราณดาบจำนวนมากได้ฟาดฟันเข้ามาที่ร่างของเขา

และแขนสองข้างบริเวณหน้าอกได้ถูกตัดขาดออกไปทันที

รอยดาบนับร้อยประทับอยู่บนร่างของเย่เหยียน

เลือดสดๆ ไหลนองออกมา ชโลมอยู่บนร่างกายของเย่เหยียน

ส่วนชายชุดเกราะสีแดงคนนั้น เมื่อถูกปราณดาบจำนวนมากกลืนกินเข้าไป ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย.....

"ห๊ะ?"

อั้นหมิงเยว่ตกใจจนถอยหลังไม่หยุด

ฉินเจี้ยนหนู่ ฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ ถูกเจตจำนงดาบอันไม่มีที่สิ้นสุดนี้บีบให้ไปอยู่ที่บริเวณทางเข้า

ข้างๆ หูก็เหลือเพียงเสียงคำรามอันบ้าคลั่งเท่านั้น

ปรากฏการณ์นี้ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดผวาเป็นอย่างยิ่ง

ผู้คนไม่กล้าเคลื่อนไหวอย่างบุ่มบ่าม เกรงว่าการไปสัมผัสกับลมปราณดาบเพียงเล็กน้อย พวกเขาจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ .....

ลมปราณดาบกินเวลาไปห้าวินาที จึงสงบลงมา

ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับลมพายุ

พื้นดินถูกตัดลึกเป็นร่องหุบเขา ฝ้าเพดานราวกับถูกตัดให้เปิดออก

สนามประลองเกิดรูพรุน

ส่วนชายชุดเกราะสีแดงคนนั้น ก็ค่อยๆ เปิดเผยให้เห็นต่อสายตาของทุกๆ คน

และเมื่อทุกๆ คนเห็นสภาพของชายชุดเกราะสีแดงในเวลานี้ แต่ละคนก็อ้าปากค้าง

"นี่คือ.....ศักยภาพของอาจารย์เหรอ?"

ฉางหลานฟู้พูดอย่างตกตะลึง

ในขณะนี้ เขาจึงเข้าใจว่าหลินหยางไม่เคยแสดงกลอุบายที่แท้จริงต่อหน้าเขา!