บทที่ 3621 ตายอย่างไม่เหลือซาก

ดาบมารโจมตีอย่างบ้าคลั่ง พลังอันชั่วร้ายราวกับเขื่อนแตก มันหลั่งไหลออกมาจากดาบอย่างโหดเหี้ยม

พลังอันชั่วร้ายเหล่านี้พรั่งพรูออกมาและพันรอบตัวของหลินหยางเอาไว้ พร้อมกลืนกินพลังแห่งสวรรค์ในร่างกายของหลินหยางที่ปลดปล่อยออกมา

หลินหยางรีบใช้พลังแห่งสวรรค์มากยิ่งขึ้น เพื่อตั้งใจที่จะระงับดาบมารเอาไว้

แต่ดาบมารได้จู่โจมอย่างกะทันหันเกินไป

เดิมทีเขาไม่ทันได้หยุดยั้งมัน

ควับ!

ในเวลานี้ เสียงของดาบอันแหลมคมอีกเล่มหนึ่งก็ดังขึ้นมา

เป็นชายชุดเกราะสีแดง

หลินหยางกัดฟัน หลบเลี่ยงโดยตรง

แต่ดาบอันน่าเกรงขามได้ฟาดฟันเข้ามา

เขาฝืนยกดาบมารขึ้นมาต้านทาน

ชิ้ง!

ดาบทั้งคู่ปะทะเข้าด้วยกัน

พลังอันน่าสะพรึงกลัวกระแทกหลินหยางจนลอยออกไป ชนเข้ากับกำแพงที่อยู่ไม่ไกล และตกลงมา

หลินหยางกระอักเลือด เนื้อหนังของเขาถูกทำลายด้วยพลังดาบอันโหดเหี้ยมของชายชุดเกราะสีแดง

แต่เขายังไม่ทันได้จัดการทุกสิ่งทุกอย่าง ดาบมารก็เริ่มปลดปล่อยพลังอันชั่วร้ายที่น่าสะพรึงกลัวออกมาอีกครั้ง ดูเหมือนว่ามันจะบ้าคลั่ง และกลืนกินเนื้อหนังของเขาไปด้วย

ในขณะนี้ หลินหยางจึงเข้าใจจุดประสงค์ของดาบมารเล่มนี้

มันตั้งใจที่จะเข้ามาแทนที่ และยึดครองจิตสำนึกของหลินหยาง เพื่อทำให้หลินหยางเป็นทาสดาบโดยสมบูรณ์!

หลินหยางหยิบฮวาเจี้ยนปี่ขึ้นมา และฟันไปที่แขนขวาของตนเอง

ชิ้ง!

เสียงดังกังวานออกมา

ฮวาเจี้ยนปี่ไม่ได้แยกแขนของตนเองออก

เมื่อมองดู ก็เห็นว่าพลังอันชั่วร้ายของดาบมารได้ปกคลุมแขนของเขา

มันจะทำให้หลินหยางเอามันออกไปง่ายๆ เช่นนี้ได้ยังไง?

"แกจะต้องตายแล้ว!"

เย่เหยียนค่อยๆ ลุกขึ้น และจ้องมองขาด้วยสีหน้าเย็นชา : "แกน่าจะไม่รู้ประวัติความเป็นมาของดาบเล่มนี้ มันถูกสร้างขึ้นโดยช่างตีดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในชีพจรมังกรใต้ดินเมื่อห้าร้อยปีที่แล้วโดยใช้เนื้อหนังของนักโทษชั่วร้ายนับพันคน มันถูกหล่อหลอมในสถานที่ที่มืดมิดและเลวร้ายที่สุด และชโลมด้วยเลือดพลังโบราณ! พละกำลังของคน จึงสามารถต้านทานดาบเล่มนี้ได้

"มันจะค่อยๆ กลืนกินจิตสำนึกของแก และควบคุมร่างกายของแกทีละน้อยๆ ไม่นานมันจะกลายเป็นแก และแก ก็จะตายไปในที่สุด!"

เมื่อคำพูดนี้จบลง หัวใจของฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ ก็เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

ผู้คนต่างเบิกตาโพลง ใครจะคิดว่ามันจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ขึ้นมา?

"ดาบเล่มนี้ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาแว้งกัดฉันได้นะ? ก่อนหน้านี้ถึงแม้ว่ามันจะแว้งกัดฉัน แต่ก็ไม่ได้รุนแรงขนาดนี้! ไม่ใช่ว่าพวกแกทำอะไรกับมันใช่ไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"พวกเราทำจริงๆ!"

เย่เหยียนยกมือขึ้น

却

เขาเห็นเศษสีดำอยู่บนฝ่ามือของเขา

"นั่นมัน....."

"ชิ้นส่วนกระบังดาบของดาบมารไร้เทียมทาน!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบนิ่ง : "นี่คือชิ้นส่วนที่สำคัญที่สุดของดาบมารไร้เทียมทาน!"

"กระบังดาบ?"

หลินหยางก้มหน้าลงมาทันที

เขาจึงพบว่ากระบังดาบของดาบมารไร้เทียมทานที่ตนเองถืออยู่ มันได้ขาดหายไปเล็กน้อยจริงๆ .....

"หากดาบมารไร้เทียมทานนั้นสมบูรณ์แล้ว ต่อให้เป็นเทพยุทธ์อั้นเทียน ก็ไม่สามารถควบคุมมันได้โดยสิ้นเชิง!"

"แต่แกได้ทำลายกระบังดาบส่วนที่เหลือของมัน"

"ฉะนั้น มันจึงบ้าคลั่ง!"

เย่เหยียนกล่าวว่า : "ดาบเล่มนี้มีจิตวิญญาณ มันสัมผัสได้ว่าฉันนำกระบังดาบส่วนที่ถูกทำลายนั้นไป ด้วยเหตุนี้มันจึงเริ่มคลุ้มคลั่ง และคนแรกที่มันจะแว้งกัด ก็คือแก!"

หลินหยางเงียบไม่พูดจา จ้องมองเย่เหยียนด้วยสีหน้าซีดเผือด พูดอะไรไม่ออก

อั้นหมิงเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก และมองเย่เหยียนด้วยความเคารพ

คิดไม่ถึงเลยว่าเย่เหยียนจะใช้กลอุบายนี้มาจัดการคนคนนี้

ด้วยเหตุนี้ ดาบมารจึงแว้งกัดเขา คนคนนี้จะต้องตายอย่างแน่นอน!

เอี๊ยด!

ในเวลานี้ ชายชุดเกราะสีแดงได้เดินเข้ามา และมายืนอยู่ตรงหน้าหลินหยาง

ความอาฆาตของมัน ยังคงถูกหลินหยางดึงดูดเอาไว้

"มันจบแล้ว!"

อั้นหมิงเยว่ถอนหายใจ และยิ้มอย่างเย็นชา : "ดาบมารกัดกิน หุ่นจักรกลสกัดกั้น คนคนนี้ จะต้องตายอย่างไม่เหลือซากแน่นอน!"

"บุก!"

ในตอนนี้หลางหยาทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาคำรามออกมา และพาคนตรงเข้ามาที่หลินหยาง โดยตั้งใจจะช่วยเหลือเขา

"พวกแกรนหาที่ตายแล้ว!"

แววตาของอั้นหมิงเยว่เย็นชา และรวบรวมพละกำลังเพื่อที่จะโจมตี

แต่เธอยังไม่ทันลงมือ ลมปราณอันบ้าคลั่งก็ระเบิดมาทางด้านนี้โดยตรง

คนเหล่านั้นไม่ทันได้ป้องกัน ทั้งหมดถูกพลังนี้ทำให้ลอยออกไป และกระแทกล้มลงอยู่ที่บริเวณทางเข้าอย่างแรง แต่ละคนเนื้อหนังฉีกขาด กระดูกหัก ไม่สามารถลุกขึ้นได้

อั้นหมิงเยว่ตกตะลึงเล็กน้อย และหันกลับมามอง

เย่เหยียนเป็นคนลงมือ

"พวกโง่เขลา กล้าดียังไงมาลงมือ?"

เย่เหยียนมีสีหน้าเย็นชา : "อั้นหมิงเยว่ คนเหล่านี้ฉันยกให้คุณ จัดการซะ!"

"ตกลงพี่เย่!"

อั้นหมิงเยว่ยิ้มหวาน จากนั้นก็หันกลับมา ในแววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า และเดินมาที่ฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ

"ไอ้สารเลว!"

ฉางหลานฟู้ยกดาบขึ้นและต้องการที่จะเข้าไป

แต่การโจมตีของเย่เหยียน มันกระทบกับชีพจรและลมปราณของเขาอย่างรุนแรง เป็นเวลานานจึงไม่สามารถหายเป็นปกติได้

เวลานี้แม้แต่ยืนให้ตรงก็ยากลำบากแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าจะฆ่าอั้นหมิงเยว่เลย

"พวกแกสมควรตายจริงๆ เพียงแต่พวกแกก็น่าเวทนาเช่นกัน พี่เย่หลอกใช้พวกแกมาจนถึงที่นี่ ตอนนี้พวกแกหมดประโยชน์แล้ว ถึงเวลาต้องถูกกำจัดแล้ว!"

ใบหน้าของอั้นหมิงเยว่เปื้อนยิ้ม เธอรวบรวมพลังแห่งสวรรค์ ต้องการที่จะลงมือ

"อั้นหมิงเยว่ ถ้าคุณมีความกล้าหาญ ก็มาสู้กับฉันตัวต่อตัว!"

ฉางหลานฟู้คำรามอย่างโกรธแค้น

"ฉันเป็นผู้หญิง จะเอาความกล้าหาญมาจากไหนกัน? มิหนำซ้ำคุณเหมาะสมที่จะสู้ตัวต่อตัวกับฉันด้วยเหรอ คุณเป็นคู่ต่อสู้ของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

อั้นหมิงเยว่หัวเราะเยาะ

"นังสารเลว ฉันจะสู้กับแกเอง!"

หลางหยาด่าทอออกมา