บทที่3622 หนึ่งคมดามประหาร

เย่เหยียนมองไปที่หลินหยางอย่างแทบไม่เชื่อสายตาตำวเอง

แต่กลับเห็นเพียงแขนขวาของชายคนนี้ที่ถูกปกคลุมไปด้วยพลังงานชั่วร้ายอย่างสมบูรณ์ และดาบมารที่ไม่มีใครเทียบได้ก็สั่นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่ามันจะหลุดลอกแขนขวาของเขาออกจนหมดเมื่อใดก็ได้

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขาจะสร้างการโจมตีที่มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วเช่นนี้ได้อย่างไร?

เย่เหยียนไม่กล้าจะเชื่อเลย

นอกจากนี้เขายังไม่กล้าเริ่มบุกโจมตีก่อน แต่กลับรวบรวมพลังแห่งสวรรค์และค่อยๆเข้าไปทางหลินหยางอย่างระมัดระวัง

ชายชุดเกราะสีแดงยังมีแรงฮึดสู้ ไม่ถูกทำให้น้อยลงไปสักนิด

ถึงเวลาที่เขาจะสร้างโอกาสให้กับตัวเองแล้วล่ะ

คนผู้นี้มีชั้นเชิงมากเกินไป จะเอาแต่พึ่งพาดาบมารเพียงอย่างเดียวไม่ได้

คนผู้นี้ต้องฆ่าให้ได้ด้วยตัวเองเท่านั้น!

ดวงตาของเย่เหยียนตึงเครียดขึ้น พลังแห่งสวรรค์ทั้งหมดในร่างกายต่างมารวมสะสมกันอยู่บนดาบกระดูกทั้งสามเล่มที่เหลืออยู่

ตราบใดที่หลินหยางยังคงถูกดาบมารหรือชายในชุดเกราะสีแดงควบคุมอยู่ เมื่อเผยจุดอ่อนออกมาเพียงล็กน้อย เขาจะโจมตีให้ถึงชีวิตทันที

ไม่ว่าจะต้องอาศัยวิธีใดก็ตาม!

ครืดคราด!

ครืดคราด!

ครืดคราด...

ร่างกายที่อวัยวะภายในแตกสบายของชายในชุดเกราะสีแดงเคลื่อนไปทางหลินหยางทีละน้อยๆ

ในขณะนี้ พลังงานภายในยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยอย่างช้าๆ

กำลังจะเริ่มแล้ว!

เย่เหยียนเตรียมพร้อมที่จะบุก ดวงตาราวเฉียบคมกับเหยี่ยว จ้องมองไปที่หลินหยาง

"อ๊าก!"

ทันใดนั้น จู่ๆชายในชุดเกราะสีแดงก็ส่งเสียงคำรามแปลกๆออกมา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเสียงที่เกิดขึ้นเมื่อพลังงานจากร่างกายภายในปะทุขึ้นขั่วขณะ

จากนั้น ก็เห็นดาบโลหิตที่อยู่ในมือของชายชุดเกราะสีแดงระเบิดแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา

้มื่อนั้น รัศมีแห่งการทำลายล้างอันไม่มีที่สิ้นสุดพวยพุ่งขึ้นมาจากดาบโลหิตอย่างดุเดือด

ทั่วใต้หล้าต่างก็ตกตะลึง

สนามประลองทั้งหมดต่างก็เงียบงันไร้การเคลื่นไหว

ดาบเล่มนี้ แม้ว่าอาจจะไม่สามารถฆ่าคนผู้นั้นได้ แต่ต้องทำให้เขาไร้หนทางตอบโต้กลับได้แน่นอน!

นี่เป็นโอกาสที่ดี!

เย่เหยียนหรี่ตาลง ทันใดนั้นก็คำรามออกมา คนทั้งร่างชักดาบแล้วพุ่งตัวไปด้านหน้า ตามชายในชุดเกราะสีแดงและเตรียมพร้อมลงมือ

ในนั้นเอง ชายในชุดเกราะสีแดงก็โจมตีหลินหยางด้วยดาบทรงพลังที่น่าสะพรึงกลัวนี้

เกิดความความว่างเปล่าขึ้นตามคมดาบเล่มน้ี!

ดาบเล่มนี้สะเทือนโลกไปทั้งใบ!

อั้นหมิงเยว่เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาเห่อร้อนทว่าก็ยังเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

หลางหยา ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆ ก็จ้องมองตามไปด้วยหัวใจที่ตกไปอยู่ในตาตุ่ม

แต่ในชั่วขณะที่ชายในชุดเกราะสีแดงกำลังจะใช้ดาบฆ่าหลินหยางนั้นเอง

ฉับ!

ทันใดนั้น จู่ๆหลินหยางก็ยกแขนขวาขึ้นและฟันไปที่ชายในชุดเกราะสีแดงหนึ่งที

ดาบมารเป็นเหมือนแสงไฟเจิดจ้าตอนกลางวันที่เปล่งประกายยามค่ำคืน ฉีกทึ้งร่างของชายชุดเกราะสีแดงออกเป็นชิ้นๆทันที

เหมือนเต้าหู้ที่ถูกหั่นเป็นชึ้น เหมือนหน่อไม้ที่ถูกฝานเป็นเส้น!

ทันใดนั้น พลังงานทั้งหมดในชายชุดเกราะสีแดงก็สลายไปทันที

ส่วนร่างของเขานั้น...

มันกถูกฟันจนแยกเป็นสองซีกเช่นกัน

ในขณะนั้นเอง ลมหายใจของทุกคนหยุดชะงักลง

รวมถึงเย่เหยียนด้วย

ดวงตาของคนนับไม่ถ้วนเบิกกว้าง

ไม่มีใครอยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น...

ร่างของชายชุดเกราะสีแดงถูกสับเป็นชิ้นๆ แล้วก็สูญเสียแหล่งพลังงานทั้งหมดไปโดยสิ้นเชิง

ลำตัวทั้งสองซีกล้มลงกับพื้นและแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ อวัยวะต่างๆ และชิ้นส่วนอื่นๆ ต่างก็กระจัดกระจายเกลื่นกลาดอยู่บนพื้น

ทั่วทั้งโลกต่างตะลึง

ใครจะคิดว่าหลินหยางจะใช้ดาบเพียงเล่มเดียวฟันชายในชุดเกราะคนนี้จนขาดออกเป็นสองซีกได้!

แต่สิ่งที่ทำให้เย่เหยียนและอั้นหมิงเยว่ตกใจยิ่งกว่านั้น ไม่ใช่แค่เรื่องพลังของดาบเล่มนั้น แต่เป็นความจริงที่ว่าหลินหยางสามารถใช้ดาบมารอันไร้เทียมทานได้จริงๆ!

“เป็นไปไม่ได้! นี่มันเป็นไปไม่ได้แน่ๆ! โครงสร้างของดาบมารอันไร้เทียมทานถูกทำลายแล้ว และมันก็เข้าสู่สภาพใกล้ประทุ การที่จะมีใครซักคนที่จะควบคุมดาบนี้ได้นั้น มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!”

ใบหน้าของอั้นหมิงเยว่ซีดเผือก และร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง ครั้งหนึ่งเคยได้เห็นบางสิ่งที่น่าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง!

เย่เหยียนตกอยู่ในภวังความเงียบ ดวงตาเอาแต่จับจ้องไปที่ข้อมือของหลินหยางเท่านั้น

แต่ในไม่ช้า ก็ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วจู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นพรวดแล้วมองไปที่ตาขวาของหลินหยาง

“นั่นมัน...โชคลิขิตเทพสูงสุด?”

เสียงของเขาหายไปทันที

“โชคลิขิตเทพสูงสุดงั้นเหรอ?”

หลินหยาง ค่อยๆเงยหน้าขึ้นและพูดเบา ๆ : "เจ้าหมายถึง ดวงตาเทพสูงสุดนี้งั้นหรือเปล่า?"

ขณะที่หลินหยางเงยหน้าขึ้น เท้าของเย่เหยียนก็รีบถอยกรูดไปด้านหลังหลายสิบก้าวด้วยความตกใจ

ทุกคนต่างก้ตกใจมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งอันหมิงเยว่หัวใจกระหน่ำเต้นแรง หนังศีรษะชายิบ และศรีษะตันไปหมดจนแทบสูญเสียความสามารถในการคิดไปอย่างสิ้นเชิง

เธอไม่เคยเห็นเย่เหยียนมีท่าทางผิดปกติขนาดนี้มาก่อน!

แล้วเขาได้เห็นอะไรกันแน่?

อั้นหมิงเยว่จ้องมองไปที่หลินหยาง

แต่ในขณะนั้นเอง ลูกตาด้านขวาของหลินหยางก็กลายเป็นตราประทับเครื่องหมายดอกบัวสีทอง

ลูกตานั้นมีแววตตาที่ล้ำลึกมากจนดูเหมือดวงตาทั้งสองข้างจะสามารถมองทะลุผ่านทุกสิ่งได้

เพียงได้สบตาแล้วมองหน้ากัน อันหมิงเยว่ก็หน้าซีดด้วยความตกใจและรีบถอยกรูดไป ในใจว้าวุ่นจนรู้สึกเหมือนกับว่า ทั้งร่างกายถูกหลินหยางมองจนทะุปรุโปร่ง

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตานี้ ดูเหมือนจะไม่สามารถปกปิดอะไรไว้ได้เลย

“ดวงตาเทพสูงสุด... ดวงตาเทพสูงสุด... ดวงตาเทพสูงสุดทข้าตามหามันกลับมาอยู่ในตัวเจ้าจริงๆ!”

เย่เหยียนกลับมาได้สติอีกครั้ง แล้วรีบปรับสภาพจิตใจให้มั่นคงอย่างรวดเร็ว และจ้องมองไปที่หลินหยางอย่างเย็นชา

“หากข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ เจ้าคงใช้ดวงตาเทพสูงสุดเพื่อมองผ่านดาบมารอันไร้เทียมทานเล่มนี้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นเจ้าจึงควบคุมมันได้ใช่ไหม”

"ไม่เลวนี่!"

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น: "แม้ว่าดาบนี้จะดุร้าย แต่มันก็เป็นแค่ดาบธรรมดา สิ่งที่เรียกว่าวิญญาณดาบมันก็เป็นแค่การเปลี่ยนแปลงจากพลังงานผิดปกติที่บรรจุอยู่ในดาบเท่านั้นเอง!"

“เปลี่ยนแปลงพลังงานผิดปกติเหรอ?”

“ในดาบเล่มนั้นมีพลังอยู่ภายใน และมันก็มีความเชื่อมโยงกับพลังงานในดาบมารนี้โดยเฉพาะ หากพลังงานนั้นถูกทำลายไป พลังงานของดาบมารก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน ก็เท่านั้นเอง!”

"นั่นหมายความว่า..."

“ข้ามองดาบเล่มนี้ออกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว!”

หลินหยางพูดอย่างสงบจากนั้นค่อยๆ ยกมือที่ปกคลุมไปด้วยออร่าชั่วร้ายของดาบมารขึ้นแล้วโบกมือเล็กน้อย